IV SAB/Wr 249/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV w dniu 4 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi M. S. na bezczynność i przewlekłość prowadzenia postępowania przez Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] im. [..] w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości. Wnioskiem z dnia 9 marca 2021 r. , adresowanym do Dyrektora Szkoły Podstawowej Nr [...] im. [...] w K. ( dalej: organ, podmiot zobowiązany) M. S. ( dalej: wnioskodawczyni, skarżąca) zwróciła się o udzielenie informacji publicznej w zakresie: 1. podania wysokości wynagrodzenia miesięcznego od września 2020 r. do lutego 2021 r. Dyrektor i vice dyrektorek z podaniem imienia i nazwiska Szkoły Podstawowej nr [...] w K. w zakresie dodatków funkcyjnych i motywacyjnych, 1. podania wysokości wynagrodzenia nauczycieli Szkoły Podstawowej nr [...] w K. ul. z tytułu przyznanych nagród z okazji Dnia Edukacji Narodowej w 2020 roku - z podaniem imienia i nazwiska, 2. podania liczby stałych nadgodzin ponadwymiarowych przydzielonych w r. szk. 2020/2021 poszczególnym nauczycielom Szkoły Podstawowej nr [...] w K. z podaniem imienia i nazwiska. Pismem z dnia 19 marca 2021r. organ skierował do wnioskodawczyni wezwanie do wykazania - w terminie 7 dni - szczególnie istotnego interesu publicznego, stwierdzając, że informacje objęte pkt 1 oraz 3 wniosku mają charakter informacji publicznej przetworzonej. Jednocześnie organ wezwał wnioskodawczynię do sprecyzowania żądania objętego pkt 3 wniosku poprzez wskazanie jakich stałych godzin ponadwymiarowych wniosek dotyczy oraz przedziału czasowego , którego odpowiedź ma dotyczyć. Ponadto organ poinformował wnioskodawczynię ,że z uwagi na konieczność podjęcia dodatkowych czynności, na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej , wydłuża termin rozpatrzenia wniosku do dwóch miesięcy, Kolejnym pismem z dnia 22 marca 2021r. organ udzielił odpowiedzi w zakresie objętym pkt 2 wniosku. Wnioskodawczyni w piśmie z dnia 29 marca 2021r. podjęła polemikę z organem , kwestionując przyjętą przez organ kwalifikację żądanej informacji jako informacji przetworzonej. Jednocześnie doprecyzowała żądanie objęte punktami 1 i 3 przedmiotowego wniosku w ten sposób, że w odniesieniu do pkt 1 wniosku wskazała okres od września 2020 r. do lutego 2012r. , zaś w odniesieniu do pkt 3 dotyczącego podania liczby stałych godzin ponad wymiarowych podała, że chodzi ponad obowiązujące pensum w rozliczeniu tygodniowym , przydzielonych poszczególnym nauczycielom w roku szkolnym 2020/2021. Pismem z dnia 12 kwietnia 2021 r. skarżąca złożyła ponaglenie na bezczynność i przewlekłość postępowania . Organ pismem z dnia 23 kwietnia 2912r. pouczył wnioskodawczynię o możliwości wydania decyzji odmownej w sytuacji niewykazania szczególnie istotnego interesu publicznego . Ponadto z uwagi na konieczność podjęcia dodatkowych czynności, na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej ponownie poinformował wnioskodawczynię o wydłużeniu terminu rozpatrzenia wniosku do dwóch miesięcy, tj. 10 maja 2021 r. Pismem z dnia 30 kwietnia 2012r. ( data wpływu do organu: 5 maja 2021r. ) skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność i przewlekłość prowadzonego postępowania przez organ w przedmiocie udostępnienia informacji , domagając się : 1. zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku z dnia 09.03.2021 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 7 dni od dnia otrzymania odpisu wyroku, 2. stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłości postępowania, 3.wymierzenia organowi na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. 4.zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła ,że organ dokonał mało znaczących czynności, polegających głównie na wymianie korespondencji z dnia 19 marca 2021 r. i 22 marca 2021 r. Według skarżącej , dywagacje organu - czy dodatki funkcyjne i motywacyjne nauczycieli są informacjami prostymi czy przetworzonymi oraz żądania uzasadnienia interesu publicznego w tym zakresie - są chybione i bezzasadne. Jej zdaniem również decyzja o zmianie terminu załatwienia sprawy została podjęta z rażącym naruszeniem przepisów k.p.a. Skarżąca wskazała, że zgodnie z oczekiwaniami organu uszczegółowiła pkt. 1 i pkt. 3 przedmiotowego wniosku , zaś działania organu , szczególnie z perspektywy czasu, można nazwać pozornymi, które nie zmierzały do załatwienia jej wniosku . Polegały one jedynie na doręczeniu jej odpowiedzi na pkt. 2 wniosku i przesłaniu bliżej nieokreślonego , urzędowego pisma , w którym brakuje pieczątki nagłówkowej podmiotu publicznego i sygnatury sprawy z informacją o zmianie terminu załatwienia sprawy do dwóch miesięcy, jakby dane o wysokości dodatków nauczycieli i przydziale godzin ponadwymiarowych w rozliczeniu tygodniowym były sprawą skomplikowaną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie , podnosząc ,że po rozpatrzeniu wniosku w terminie 14 dni skierował do skarżącej pismo, w którym udzielił odpowiedzi w zakresie objętym pkt 2 wniosku. Jednocześnie, dokonując analizy przedmiotowego wniosku, organ rozważył, że informacje, których skarżąca żąda w pkt 1 oraz 3 wniosku mają charakter informacji publicznej przetworzonej, wobec czego skierował do niej - stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.- wezwanie do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego . W zakresie punktu 1 wniosku , organ wyjaśnił , że dodatki funkcyjny oraz motywacyjny to jedne ze składników wynagrodzenia nauczyciela, w tym dyrektora i wicedyrektorów. Jest on przyznawany na określony czas, jednak nie jest on stały - gdyż ulega pomniejszeniu w danym miesiącu w zależności od okoliczności, na przykład gdy nauczyciel przebywa na zwolnieniu lekarskim, co zdarzyło się kilkukrotnie w podanym przez skarżącą zakresie czasowym. Ponadto, obsługę finansową szkół i placówek oświatowych prowadzonych przez Gminę Miejską Kłodzko, prowadzi Urząd Miasta w Kłodzku. Wobec tego koniecznym jest, aby osoba prowadząca płace w Urzędzie wyodrębniła wskazane przez skarżącą składniki wynagrodzenia u określonych we wniosku osób oraz ustaliła ich wysokość w poszczególnych miesiącach. Ponadto, jak wskazał dalej organ, w punkcie 3 wniosku, skarżąca wnosi o podanie liczby stałych godzin ponadwymiarowych przydzielonych w roku szkolnym 2020/2021 poszczególnym nauczycielom z podaniem imienia i nazwiska. Natomiast należy zwrócić uwagę na fakt, że w art. 30 Karty Nauczyciela, w którym wymieniono składniki wynagrodzenia, nie ma mowy o stałych godzinach, gdyż składniki wynagrodzenia określone zostały jako "wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw". Wobec tego godziny ponadwymiarowe przydzielane nauczycielom nie zawsze mają element stałości, a w niektórych miesiącach godziny te były zmienne. Podanie liczby godzin ponadwymiarowych wymaga sięgnięcia do materiałów źródłowych, czyli arkusza organizacyjnego szkoły na rok szkolny 2020/2021 oraz jego aneksów. W szkole zatrudnionych jest 53 czynnych nauczycieli, trzech nauczycieli przebywa na urlopach zdrowotnych (w związku z czym w arkuszach organizacyjnych musiały nastąpić odpowiednie zmiany), a kolejni przebywali/przebywają na urlopie wychowawczym lub na długotrwałych zwolnieniach lekarskich. W trakcie roku w szkole zwiększała się ilość zadań (godzin nadliczbowych) z uwagi na zmianę ilości uczniów z orzeczeniami. Ponadto, w okresie od września 2020 r. do marca 2021 r. następowały w szkole liczne zmiany organizacyjne, w tym związane z obowiązującym stanem epidemii, co spowodowało, że zmieniała się również liczba godzin przydzielona poszczególnym nauczycielom. Oznacza to , że początkowy projekt planu godzin ponadwymiarowych dla nauczycieli niejednokrotnie musiał ulec zmianie, bowiem w miarę wzrostu zadań szkoły, godziny te musiały się zmieniać i przypadać innym pracownikom. Organ podkreślił , że szkoła nie jest obecnie w posiadaniu informacji w kształcie objętych wnioskiem ,zaś przygotowanie informacji żądanych przez skarżącą wymaga do ich stworzenia bazy danych obejmującej precyzyjne wyszczególnienie z uwzględnieniem imienia i nazwiska wszystkich nauczycieli, którym przyznane były godziny ponadwymiarowe w ciągu całego roku szkolnego oraz wysokości wynagrodzenia z wyszczególnieniem dodatków funkcyjnych i motywacyjnych . Wobec tego , w ocenie organu, należy uznać takie informacje za przetworzone. W związku z powyższym, skarżąca została wezwana do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego oraz jednocześnie do sprecyzowania wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pytania numer 3. Wobec braku wykazania przez skarżącą szczególnie istotnego interesu publicznego, organ wydał w dniu 7 maja 2021 r. decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej w zakresie wniosku z dnia 09 marca 2021 r. obejmującego pytania nr 1 oraz 3. Wobec powyższego, w ocenie organu, w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z przewlekłością ani bezczynnością. W tym zakresie organ stwierdził ,że rozpatrzył wniosek zgodnie z określonymi terminami, w szczególności zaś powiadomił skarżącą w terminie 14 dni o powodach opóźnienia i przedłużeniu terminu rozpoznania sprawy do dwóch miesięcy od dnia otrzymania wniosku, tj. do dnia 10 maja 2021 r. W dniu złożenia skargi, termin ten jeszcze nie upłynął. Według organu w przedmiotowym postępowaniu działał on sprawnie, szybko i dokładnie, zgodnie z przepisami prawa. Podkreślił ,że informacja publiczna nie mogła zostać udostępniona w terminie 14 dni , a przedłużenie terminu konieczne było z uwagi na charakter sprawy, tj. żądanie informacji przetworzonej, której to uzyskanie wymaga wykazanie szczególnego interesu. Ponadto, wszystkie czynności podejmowane przez organ w toku postępowania miały na celu ustalenie stanu prawnego oraz wszelkich okoliczności, które wpłyną na rozstrzygnięcie, w tym dokonanie samodzielnej analizy istotności interesu publicznego. Istotnym jest, że we wskazanym terminie organ rozstrzygnął sprawę. Łączny czas rozpatrywania sprawy wyniósł dwa miesiące, który to termin jest przewidziany przepisami prawa - nie można więc zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że rozpatrywanie sprawy w takim terminie jest przewlekłe. Odnosząc się natomiast do wyznaczenia terminu organ wskazał, że w terminie przewidzianym przepisami, zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej, zawiadomił o nowym terminie rozpoznania sprawy, a także wezwał do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. Wobec braku wykazania takiego interesu przez skarżącą, organ w terminie dwóch miesięcy od doręczenia wniosku, wydał decyzję administracyjną, którą doręczył skarżącej. W związku z tym w świetle okoliczności przedmiotowej sprawy nie sposób zgodzić się z twierdzeniem, że organ dopuścił się w prowadzonym postępowaniu bezczynności. W niniejszej sprawie organ nie tylko podejmował stosowne czynności, udzielił odpowiedzi w zakresie pkt 2 wniosku, wystosował odpowiednie wezwanie skarżącej do uzupełnienia braków wniosku, poinformował o dodatkowym terminie zakończenia sprawy oraz po podjęciu wszystkich niezbędnych działań, wydał w przewidzianym terminie decyzję odmową. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zaważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 , poz. 2325 ze zm .) – zwanej dalej p.p.s.a , kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność i organów. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa , o czym stanowi art. 149 §1 p.p.s.a. W tym zakresie stwierdzić należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności . Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu , mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Innymi słowy bezczynność organu administracyjnego można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań. Przedmiotem skargi w badanej sprawie jest prawo do informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( tj. 2020, poz.2176 ) dalej: u.d.i.p.. Powyższa ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, przewidując w art. 7 ust. 1 u.d.i.p. różne sposoby udostępniania. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek, o czym stanowi art. 10 u.d.i.p. Wskazać w tym miejscu należy ,że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej przewidują własne, krótsze od powszechnie obowiązujących, terminy do podejmowania rozstrzygnięć w wypadku wystąpienia do organu ze stosownym wnioskiem o udostępnienie informacji. Stanowią one lex specialis w stosunku do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, kształtujących terminy załatwiania spraw (art. 35 k.p.a.). Celem ustawy dostępowej jest zagwarantowanie wnioskodawcy dostępu do informacji w określonym przez tę ustawę terminie. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej można wskazać w zasadzie trzy rodzaje terminów udostępniania informacji publicznej , a mianowicie: - po pierwsze, udostępnienie informacji publicznej niezwłocznie, - po drugie, udostępnienie bez zbędnej zwłoki, ale w terminie nie dłuższym niż 14 dni, - po trzecie , udostępnienie informacji w terminie nie dłuższym niż 2 miesiące. Co do zasady , termin do załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wynosi 14 dni od dnia doręczenia adresatowi wniosku, przy czym dzień, w którym wniosek wpłynął lub został osobiście złożony, nie jest wliczany do 14-dniowego terminu, przewidzianego dla udzielenia informacji. W terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., adresat wniosku jest również zobligowany poinformować wnioskodawcę o tym, że żądana informacja nie ma waloru informacji publicznej lub o nieposiadaniu wnioskowanej informacji. Natomiast gdy podmiot dysponujący informacją publiczną nie jest w stanie dotrzymać terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., powinien zastosować procedurę, o której mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. A zatem powinien zawiadomić wnioskodawcę w terminie 14 dni od daty otrzymania wniosku o fakcie uchybienia terminowi do udzielenia informacji publicznej, z jednoczesnym podaniem przyczyn opóźnienia i wskazaniem terminu, w którym udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Przy czym w art.13 ust.2 u.d.i.p. wskazany jest nieprzekraczalny termin 2 miesięcy na udzielenie informacji publicznej .Termin ten ma charakter instrukcyjny ( zob. wyrok NSA z 11.09.2012r. I OSK 1135/12 LEX nr 1260046) . Również 14-dniowy termin na udzielenie informacji publicznej ma charakter instrukcyjny . Jego upływ nie rodzi za sobą żadnych materialno-prawnych konsekwencji , a jedynie umożliwia wniesienie środków mających na celu zdyscyplinowanie podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznych , które pozostają w stanie bezczynności ( zob. wyrok WSA w Warszawie z 25.03.2014r. IISAB/Wa 10/14 LEX nr 1465644) . Jednocześnie błędne jest twierdzenie ,że bezczynność w dostępie od informacji publicznej następuje wtedy , gdy zobowiązany podmiot w terminie 14 dni od chwili złożenia wniosku ani nie udzieli informacji , ani nie wyda decyzji odmownej. Nie wszystkie bowiem sprawy o udzielenie informacji publicznej będą na tyle proste , aby mogły być rozstrzygnięte niezwłocznie , ponieważ niektóre mogą wymagać postępowanie wyjaśniającego ( zob. wyrok NSA z 20.02.2013r.I OSK 210/13 LEX nr 1323365). Ten aspekt właśnie ustawodawca miał na uwadze przy regulacji art.13 ust.2 u.d.i.p. Dopiero nieudzielenie informacji publicznej oraz niepowiadomienie , w trybie art.13 ust.2 u.d.i.p. o powodach i terminie , w jakim informacja zostanie udostępniona oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia ( zob. wyrok NSA z 14.05.2014r. I OSK 1027/14 LEX nr 1464729). Przy czym zakończenie postępowania w przedmiocie dostępu do informacji publicznej następuje z momentem wydania żądanej informacji w formie czynności materialno-prawnej , bądź wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji lub o umorzeniu postępowania . W przeciwnym wypadku mamy do czynienia z bezczynnością adresata wniosku. Z kolei o bezczynności organu możemy mówić wyłącznie wtedy, kiedy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Oznacza to, że w grę wchodzi zarówno przedmiotowy, jak i podmiotowy zakres ustawy o dostępie do informacji publicznej, a dysponent informacji pozostaje w zwłoce. Nieudzielenie informacji publicznej oraz niepowiadomienie, w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., o powodach opóźnienia i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia . A zatem z bezczynnością w zakresie dostępu do informacji publicznej będziemy mieli do czynienia wtedy, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udzieli informacji w maksymalnym 2-miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udzielenia żądanej informacji publicznej. Przechodząc od tych ogólnych uwag do oceny zasadności wywiedzionej skargi należy przypomnieć, że badanie przez sąd administracyjny bezczynności organów na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej , poprzedzone być musi oceną, czy żądanie domagającego się udzielenia informacji podmiotu mieści się w jej obszarze. Przesądzenie powyższego, a więc że skarga jest dopuszczalna, pozwala bowiem dopiero na przejście do drugiego etapu kontroli – to jest do rozstrzygnięcia, czy w sprawie występuje bezczynność (por. postanowienia NSA w sprawach o sygn. akt: I OSK 1475/12, I OSK 392/12, I OSK 1377/12, I OSK 1445/12, CBOSA). W tym zakresie sąd administracyjny ocenia, czy organ podjął jakiekolwiek działanie, czy dokonał tego w prawem wymaganej formie, a jeśli udzielił żądanej informacji, czy została ona udzielona w pełni, a więc, czy wykonany został obowiązek działań wymaganych w u.d.i.p. W analizowanej sprawie pozostaje poza sporem między stronami, że adresat wniosku, czyli Dyrektor Szkoły Podstawowej należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielania takich informacji, o których mowa w art.4 ust.1 u.d.i.p. W ocenie Sądu nie budzi też wątpliwości, że informacje , których udostępnienia domagała się skarżąca w przedmiotowym wniosku z dnia 3 lipca 2018 r. mają charakter informacji publicznej, bowiem dotyczą gospodarowania środkami publicznymi , którym podmiot ten dysponuje oraz odnoszą się do zasad funkcjonowania podmiotu zobowiązanego (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. b i pkt .5 u.d.i.p.).. W konsekwencji adresat wniosku w tym zakresie zobowiązany był do załatwienia wniosku skarżącej w trybie przewidzianym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej . W tym miejscu wymaga wyjaśnienia, że zasadnicze sposoby (tryby) udzielania informacji publicznej, a także ograniczenia w jej udostępnianiu, normują przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. I tak przyjmuje się, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej, natomiast powiadomienie o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną "zwykłym" pismem. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), tj. gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). W świetle art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Zgodnie natomiast z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W realiach rozpatrywanej sprawy skarżąca kwestionuje zasadność zastosowania przez podmiot zobowiązany instytucji "przedłużenia terminu" określonej w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Według strony przedłużenie terminu na podstawie tego przepisu stanowiło o bezczynności organu, gdy tymczasem podmiot zobowiązany – z przyczyn , o których mowa w jego piśmie z dnia 19 marca 2021 r. – zastosował przewidziany przez ustawodawcę instrument przedłużenia terminu do udzielenia żądanej informacji , zawiadamiając jednocześnie wnioskodawczynię o tym fakcie wraz z podaniem przyczyn , z powodu których nie jest w stanie dochować ustawowego 14- dniowego terminu. Nadto w ustawowym 14 –dniowym terminie. udzielił żądanej w pkt 2 wniosku informacji publicznej , a przed upływem ustalonego ( przedłużonego) terminu wydał decyzję odmowną w odniesieniu do pozostałych objętych wnioskiem informacji publicznych . Wobec tego nie sposób przyjąć, że podmiot zobowiązany dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącej z dnia 9 marca 2021 r. Z materiału aktowego kontrolowanej sprawy wynika bowiem, że pismem z dnia 19 marca 2021 r. organ uznając, że w terminie określonym w art. 13 ust.1 u.d.i.p. nie zdoła ustosunkować się do treści pytania nr 1 i 3 przedmiotowego wniosku nadał na adres skarżącej – a więc przed upływem 14 dni – wspomniane pismo, w którym poinformował ją, o nowym terminie załatwienia wniosku . Pismo to zawierało wyraźnie wskazane przyczyny przedłużenia terminu. Ustosunkowując się do argumentacji skargi należy wskazać, że w przepisie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. nie wskazano jakichkolwiek kryteriów stanowiących jakie powody niemożności udostępnienia informacji w terminie 14 dni należy uznać za dopuszczalne, a jakie za niedopuszczalne. W doktrynie przyjmuje się, że jest to konstrukcja analogiczna do postanowień art. 36 k.p.a. jednakże ograniczona dwu- miesięcznym terminem instrukcyjnym. Katalog ten ma zatem charakter otwarty. Wspomniana regulacja ma na celu poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach przedłużenia terminu rozpoznania wniosku. W konsekwencji oceny zasadności wskazanych przyczyn przedłużenia terminu rozpoznania wniosku, należy dokonywać przez pryzmat przepisów określających termin na załatwienie takiej sprawy (art.13 ust.1 u.d.i.p.) oraz przepisów określających zakres orzekania Sądu w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność (art. 149 §1 p.p.s.a.) .Tymczasem, kwestionowanie w przez skarżącą prawidłowości zastosowania przez organ określonej prawnej formy działania , przewidzianej art. 13 ust. 2 u.d.i.p. , przed upływem 14 dni od złożenia wniosku było nieuprawnione , bowiem przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej pozwalały na taki tryb procedowania. Zważywszy na konieczność stworzenia przez podmiot zobowiązany możliwości doprecyzowania przedmiotowego wniosku i wykazania przez skarżącą szczególnie istotnego interesu publicznego. Ponadto przed upływem 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku tj. w dniu 7 maja 2021r. , czyli zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., wydana została decyzja . Natomiast poza sferą rozważań Sądu w badanej sprawie pozostaje kwestia merytorycznej oceny wydanej w konsekwencji rozpoznania przedmiotowego wniosku decyzji . Może ona stanowić przedmiot odrębnej skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W świetle ujawnionych okoliczności sprawy jako niezasadny przedstawia się również zarzut przewlekłości postępowania . W związku z przedmiotem skargi wskazać należy ,że pojęcie przewlekłości postępowania zostało zdefiniowane przez ustawodawcę w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. jako "postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy" . W tym zakresie należy ponadto sięgnąć do ogólnych zasad postępowania i przepisów dotyczących terminów zakreślanych organom do załatwienia sprawy. Z punktu widzenia zarzucanej przewlekłości postepowania ocenie podlega zatem zachowanie terminów określonych w art. 13 u.d.i.p. i wymóg prowadzenia sprawy z poszanowaniem zasad udostępniania informacji publicznej . Stąd z przewlekłością postępowania mamy do czynienia, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie , a podejmowane przez niego działania nie charakteryzują się koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. W związku z tym , o przewlekłym prowadzeniu postępowania można mówić wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, aby zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Przewlekłość postępowania zachodzi zatem, gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do finalnego rozstrzygnięcia. Ocena, czy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne, dokonywana musi być przy tym jednak na podstawie zarówno analizy charakteru podejmowanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy. Pojęcie przewlekłości postępowania obejmować będzie więc opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Wymaga też zaakcentowania, że przy ocenie zwłoki organu w załatwieniu konkretnej sprawy administracyjnej , nie można abstrahować od jej indywidualnego charakteru. Zatem, rozsądny termin postępowania musi zostać określony w świetle wszystkich okoliczności danej sprawy oraz w oparciu o takie kryteria jak: złożoność sprawy, postawę samej strony i właściwych organów, znaczenie przedmiotu postępowania dla strony . Spajając tę część rozważań stwierdzić, że z przewlekłym prowadzeniem postępowania mamy do czynienia nie tylko wtedy, gdy organ nie podejmuje żadnych czynności, ale również wówczas, gdy podejmuje nieefektywne działania, które nie zmierzają do zebrania niezbędnego materiału dowodowego, nie wyjaśniają istotnych okoliczności i nie prowadzą do zakończenia postępowania. Ponadto wtedy, gdy między poszczególnymi czynnościami organu występują nieusprawiedliwione okresy przerw, które w sumie prowadzą do znaczącego i nieakceptowanego - z punktu widzenia zasad ekonomiki procesowej - wydłużenia czasu trwania postępowania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt okoliczności badanej sprawy należy stwierdzić, że nie mamy w niej do czynienia z tak rozumianą przewlekłością postępowania. Materiał aktowy kontrolowanej sprawy potwierdza, że od chwili złożenia przez skarżącą wniosku, tj. od dnia 9 marca 2021 r. (data wpływu wniosku do organu) organ podjął pierwszą czynność w sprawie w dniu 19 marca 2021 r., zaś sprawa została finalnie załatwiona, przed upływem terminu , o których mowa w art.13 ust.2 u.d.i.p. Reasumując powyższe stwierdzić trzeba, że pod adresem organu nie można wyartykułować zarzutów bezczynności i przewlekłości ,a podniesione w skardze zarzuty przedstawiają się jako niezasadne. Natomiast fakt niezadowolenia skarżącej ze sposobu załatwienia jej wniosku poprzez zastosowanie przez podmiot zobowiązany instytucji przedłużenia terminu , przewidzianej w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. , z pełnym zachowaniem jej wymogów ,a następnie wydanie decyzji odmownej . nie może przesądzać o zasadności skargi. Stwierdzenie powyższego obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. - - - -