IV SAB/Wr 44/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia NSA Jolanta Sikorska, Protokolant Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Wójta Gminy C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowe; II. stwierdzić, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądzić od Wójta Gminy C. na rzecz M. W. kwotę 320 (słownie: trzysta dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia 27 września 2012r., sygn.akt IV SAB/Wr 45/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi M. W. na bezczynność Wójta Gminy C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Powyższe orzeczenie Sąd oparł na następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Pismem z dnia 25 listopada 2011 r., Nr [...], Sekretarz Gminy C. w odpowiedzi na żądanie M. W. z dnia 17 listopada 2011r. - przesłał wnioskodawcy informację dotyczącą korespondencji M. W. z Urzędem Gminy w okresie od 24 października 2011r. do 31 października 2011r. Poinformował przy tym, że informacja dotycząca obecności w pracy P.G., ze względu na prywatność osoby fizycznej, nie podlega udostępnieniu. Listy obecności pracowników nie są dokumentem urzędowym, lecz wewnętrznym. Informacje w tym zakresie w ogóle nie stanowią informacji publicznej. W odpowiedzi na powyższe stanowisko organu, skarżący pismem z dnia 2 grudnia 2011r. skierowanym do tegoż organu wyjaśnił, że w swoim podaniu z dnia 17 listopada 2011r. zwracał się z prośbą o informację dotyczącą całej korespondencji organu, a nie tylko korespondencji kierowanej do niego. Pismem z dnia 9 grudnia 2011r. Sekretarz Gminy C. poinformował skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów w siedzibie organu. Następnie Wójt Gminy C. decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., odmówił skarżącemu udostępnienia żądanej informacji publicznej. W uzasadnieniu podał, że wniosek dotyczy sporządzenia wykazu ponad 420 pism ze wszystkich referatów urzędu gminy, stąd udzielenie takiej informacji wymagałoby "zaangażowania znacznych sił, środków a także wymagałoby czasu, aby opracować ww. dane". Na skutek wniesionego przez skarżącego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] uchyliło w/w decyzję organu I instancji w całości, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolegium uznało decyzję organu I instancji za przedwczesną ze względu na niewyczerpanie trybu przewidzianego art. 14 ust. 2, w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania organ I instancji decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu wskazano, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej, dotyczy bowiem tabelarycznego zestawienia wszystkich pism wychodzących z urzędu gminy we wnioskowanym zakresie, z podaniem numeru pisma, daty jego sporządzenia oraz daty jego wysłania. Opracowanie takiej tabeli dla 422 pism, wymagałoby "zweryfikowania komórek urzędu odpowiedzialnych merytorycznie za poszczególne pisma, zaangażowania ich pracowników do sprawdzenia dat na poszczególnych pismach, w dalszej kolejności" uzyskania w sekretariacie informacji, z jaką datą poszczególne pisma wychodziły z urzędu, a następnie wyznaczenia pracownika lub pracowników do opracowania przedmiotowego zestawienia. Sporządzenie tabeli o treści żądnej przez wnioskodawcę wymagałoby wpisania nie tylko informacji wynikających poszczególnych dokumentów źródłowych (daty na pismach), ale także wynikających z książki nadawczej Urzędu (data wysłania)." Czyni to żądaną informację informacją przetworzoną. Uzyskanie takiej informacji musi być uzasadnione istnieniem interesu publicznego. Zdaniem organu, okoliczności na które powołał się wnioskodawca w piśmie z dnia 6 marca 2012 r. (dokonanie oceny funkcjonowania urzędu gminy w zakresie terminowości załatwiania spraw, czy ustalenie okresu pomiędzy sporządzeniem przez organ pisma, a jego wysyłką do adresata), nie można uznać za szczególny interes publiczny, co uzasadniało wydanie decyzji odmownej. Pismem z dnia 4 kwietnia 2012 r. M. W. wniósł w niniejszej sprawie skargę na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie określonym w piśmie z dnia 17 listopada 2011 r., odnośnie wysyłanej przez urząd gminy korespondencji w okresie od 24 do 31 października 2011 r. W odpowiedzi na powyższą skargę, Wójt Gminy C. wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministarcyjnego z uwagi na wydaną w dniu 16 kwietnia 2012r. przez tenże organ decyzję nr [...] odmawiającą udostępnienia skarżącemu żądanej informacji publicznej. Pismem z dnia 5 września 2012r. organ podtrzymał wniosek o umorzenie postępowania, informując jednocześnie, że decyzją z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy w/w decyzję Wójta Gminy C. z dnia [...] kwietnia 2012 r. odmawiającą udostępnienia informacji publicznej zawartej we wniosku skarżącego. Opisanym wyżej postanowieniem z dnia 27 września 2012r., sygn.akt IV SAB/Wr 45/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu powołując się na przepis art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) – umorzył postępowanie sądowoadministracyjne. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w dniu wniesienia skargi, Wójt Gminy pozostawał w bezczynności odnośnie postępowania o udostępnienia informacji zainicjowanego przez skarżącego, jednakże w dniu 16 kwietnia 2012 r. organ ten wydał decyzję, którą odmówił udostępnienia skarżącemu żądanej informacji. Zdaniem Sądu uznać zatem należało, że ww. postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe. Stało się ono bowiem zbędne, w sytuacji, gdy strona postępowania zakwestionowała bezczynność organu administracyjnego, a organ ten sam zniósł bezczynność wydając orzeczenie. Sąd podkreślił - powołując się na wydaną w składzie siedmiu sędziów uchwałę NSA z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt 1 OPS 6/08 - że jego rola w takiej sytuacji sprowadzałaby się jedynie do zobowiązania organu administracyjnego do podjęcia takiej czynności bez wskazywania sposobu zakończenia postępowania. Przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Odnosząc się do wniosku skarżącego o zasądzenia kosztów postępowania Sąd wskazał, iż nie uwzględnił go bowiem przepis art. 200 p.p.s.a. wobec umorzenia postępowania w sprawie, nie znajduje zastosowania. W sytuacji istnienia regulacji zawartych w art. 201 p.p.s.a. stanowiących wyjątek od generalnej zasady ponoszenia kosztów w postępowaniu sądowoadministracyjnym określonej w art. 199 p.p.s.a. interpretować je należy ściśle, co pozwala na przyjęcie, że w przypadku umorzenia postępowania przez sąd, zasądzenie kosztów od organu na rzecz skarżącego dopuszczalne jest wyłącznie w przypadku, gdy organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, uwzględni skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy (art. 54 § 3 p.p.s.a) oraz gdy do umorzenia dojdzie w następstwie przeprowadzenia postępowania mediacyjnego (art. 118 § 2 p.p.s.a.). Skoro organ nie uwzględnił skargi, powołując się na wydanie przez SKO we W. decyzji z dnia 15 maja 2012 r. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, brak było podstaw do zastosowania powyższego przepisu. W skardze kasacyjnej na powyższe postanowienie WSA we Wrocławiu, M. W. zarzucił naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a) tj.: 1. art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 P.p.s.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest władny do stwierdzenia bezczynności organu bez jednoczesnego zobowiązania go do wykonania czynności w określonym terminie, 2. art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez nieuprawnione umorzenie przez Sąd I instancji postępowania sądowego w niniejszej sprawie, 3. art. 200 p.p.s.a. i art. 201 §1 p.p.s.a., poprzez niezasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy WSA we Wrocławiu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 31 stycznia 2013r., sygn.akt I OSK 86/13 uchylił opisane wyżej postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 27 września 2012r., sygn.akt IV SAB/Wr 45/12 i przekazał sprawę temuż Sądowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu kasacyjnego postanowienia, NSA stwierdził, iż prezentowane w kwestionowanym postanowieniu stanowisko nie uwzględnia pełnej treści art. 149 p.p.s.a. w obecnie obowiązującym brzmieniu. Za usprawiedliwione należy uznać zarzuty naruszenia art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 149 § 1 oraz art. 161 §1 pkt 3 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprowadzające się de facto do kwestionowania prawidłowości umorzenia przez Sąd I instancji postępowania sądowoadministracyjnego w sytuacji, gdy organ, którego skarga na bezczynności dotyczy, wydał decyzję po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko wyrażone w postanowieniu tego Sądu z dnia 26 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1360/12. w którym wywiedziono, że "Przepis art. 149 p.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym. czy bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Użycie w zdaniu drugim § 1 art. 149 p.p.s.a. wyrazu »jednocześnie« nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Wręcz przeciwnie z analizy tego przepisu, w kontekście przepisu art. 4171 § 3 k.c., wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu. z uwagi na to, że akt taki został wy dany przez organ po wniesieniu skargi do sądu. Należy więc przyjąć, iż wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym. czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.". W tym też zakresie należało zdaniem NSA uznać, że z uwagi na zmianę stanu prawnego, nie można powoływać się na uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r.. sygn. akt I OPS 6/08. Stanowisko przyjęte w tej uchwale może być nadal aktualne w kwestii dotyczącej zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu. albowiem tylko w tym przedmiocie, z uwagi na wydanie decyzji, postępowanie może stać się bezprzedmiotowe. W końcowej części uzasadnienia postanowienia kasacyjnego NSA podkreślił, że uchylenie zaskarżonego postanowienia powoduje, że również stanowisko Sądu I instancji w zakresie braku orzeczenia o kosztach postępowania, chociaż było nieprawidłowe, utraciło na swej aktualności. Bez wątpienia bowiem wydanie przez organ decyzji, po wniesieniu skargi na jego bezczynności, w przypadku umorzenia postępowania winno było wiązać się z zastosowaniem dyspozycji art. 201 § 1 p.p.s.a.. nawet jeżeli jej prawidłowość została skontrolowana w postępowaniu odwoławczym. Nadto NSA stwierdził, że w przypadku uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia postanowienia Sądu pierwszej instancji o umorzeniu postępowania sądowego, przepis art. 203 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma zastosowania. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania, mimo że w skardze kasacyjnej zawarto wniosek o ich zasądzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje jedynie stosowne do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j.), zwanej dalej "p.p.s.a.", kontrolę działalności administracji publicznej i stosuje środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego przepisu obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Wskazać należy, że w niniejszej sprawie wniesiona skarga dotyczy bezczynności Wójta Gminy C. polegającej na nie udostępnieniu skarżącemu żądanej informacji publicznej, co oznacza, że dopuszczalna jest skarga M. W. na bezczynność w/w organu, bowiem mieści się ona w zakresie określonym w art. 3 § 2 pkt 1, 4 p.p.s.a.. Wskazać należy, że w sytuacji gdy przedmiotem skargi jest bezczynność organu administracji publicznej, a Sąd uzna skargę za uzasadnioną - na podstawie art. 149 p.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Celem skargi na bezczynność organu jest zatem doprowadzenie do wydania aktu względnie dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Istotne jest przy tym, że w sprawach skarg na bezczynność organów administracji, wojewódzki sąd administracyjny orzeka biorąc pod uwagę stan faktyczny na date orzekania. Z akt sprawy przesłanych Sądowi przez organ wraz z odpowiedzią na skargę wynika, że Wójta Gminy C. istotnie wydał w dniu [...] kwietnia 2012 r. decyzję Nr [...] ([...]), którą odmówił skarżącemu udostępnienia żądanej informacji publicznej . Wskazać przy tym należy, że pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwanej dalej ustawą, oznacza niepodjęcie przez ten podmiot, w 14-dniowym terminie wskazanym w art. 13 ustawy, stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia (art. 16 ust. 1 ustawy). Przystępując do szczegółowych rozważań, podkreślić należy, że na dokonaną w niniejszej sprawie ocenę w istotny sposób rzutuje fakt, że sprawa niniejsza była przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego, który opisanym wyżej postanowieniem z dnia 31 stycznia 2013r., sygn.akt I OSK 86/13, uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 września 2012r., sygn.akt IV SAB/Wr 45/12 i przekazał temuż Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania. W tej sytuacji, przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez tut. Sąd, zastosowanie znajduje art. 190 p.p.s.a. stanowiący, że wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawę przekazano, pozostaje związany wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Obowiązek przyjęcia wykładni Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma wprawdzie charakteru bezwzględnego, gdyż orzecznictwo i doktryna dopuszczają od niego odstępstwa, ale w bardzo ograniczonym zakresie. Omawiane wyjątki mogą występować wówczas, gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania ulegnie tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny lub gdy przy niezmienionym stanie faktycznym zmieni się stan prawny (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Praw., Warszawa 2005, str. 577; wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 czerwca 2005 r., VI SA/Wa 2065/04, LEX nr 167124; wyrok NSA z dnia 28 listopada 2005 r. I FSK 294/05 LEX nr 187537). W kontekście przywołanych unormowań, orzekający ponownie w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu został związany wykładnią wyrażoną w motywach w/w postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, albowiem w okolicznościach tej sprawy nie zaistniały wymienione wcześniej przesłanki umożliwiające odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w tymże postanowieniu NSA. Tym samym dalsze rozważania dotyczące przedmiotowej bezczynności organu - muszą być prowadzone na podstawie stanowiska Sądu wyższej instancji. Niewątpliwe jest w sprawie, że w uzasadnieniu opisanego wyżej postanowienia kasacyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny przesądził w istotnych kwestiach. Stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w w/w postanowieniu jest o tyle istotne, bo z uwagi na treść przepisu art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 190 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w tymże postanowieniu NSA wiążą w sprawie ten sąd. Oznacza to, że WSA we Wrocławiu, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w opisanym wyżej postanowieniu z dnia 31 stycznia 2013r., sygn.akt I OSK 86/13. Wydane w niniejszej sprawie postanowienie odzwierciedla stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w postanowieniu tegoż Sądu z dnia 31 stycznia 2013r., sygn.akt I OSK 86/13, a którym to stanowiskiem – jak to już wyżej Sąd podkreślił, Sąd I instancji w myśl cyt. wyżej art. 190 p.p.s.a. jest związany. Powołany przepis w sposób jednoznaczny wyznacza kierunek postępowania Sądu pierwszej instancji, który nie posiada już, na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania. W świetle powyższych ustaleń przyjąć należy, że Wójt Gminy C. wydając opisaną wyżej decyzję z dnia [...] kwietnia 2012r., Nr [...] ([...]) rozpatrzył wniosek M. W. w przedmiocie udostępnienia określonej informacji publicznej .W tym stanie faktycznym i prawnym stwierdzić zatem należy, że bezczynność Wójt Gminy C. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżącego - została usunięta przez sam organ. Bezczynność organu w przedmiocie żądania udostępnienia przez Wójta Gminy C. określonej we wniosku z dnia 17 listopada 2011r. informacji publicznej, ustala zatem w dniu 16 kwietnia 2012r., kiedy to organ wydał opisaną wyżej decyzję. Ponieważ celem skargi na bezczynność organu jest zobowiązanie do wydania określonego aktu lub dokonania czynności, stąd też wydanie w dniu 16 kwietnia 2012r. w/w decyzji Nr [...] ([...]) - uczyniło rozpoznanie niniejszej sprawy bezprzedmiotowym albowiem przedmiot postępowania sądowego - jakim była bezczynność organu w tym zakresie - przestał w dacie orzekania istnieć. Należy również zaznaczyć, że w orzecznictwie, przyjęte zostało, że orzekając w sprawie dotyczącej skargi na bezczynność organu sąd nie przeprowadza kontroli określonego aktu lub czynności danego organu, lecz biorąc za podstawę stan faktyczny i prawny danej sprawy rozstrzyga czy istotnie organ pozostaje w bezczynności (art. 149 p.p.s.a.). Gdy postępowanie przed Sądem I-szej instancji po wniesieniu skargi na bezczynność organu stało się bezprzedmiotowe i to z uwagi na czynności przez organ podjęte, to Sąd winien orzec o umorzeniu postępowania, a nie o oddaleniu skargi. Podstawą oddalenia skargi jest bowiem w myśl art. 151 p.p.s.a. jej bezzasadność, a nie bezprzedmiotowość. (por.wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 812/08, publ. Lex nr 478295). W tym stanie rzeczy, na mocy art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. W pkt II wyroku Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, choć niewątpliwe jest w sprawie, że w chwili wnoszenia przedmiotowej skargi z dnia 4 kwietnia 2012r., Wójt Gminy pozostawał w bezczynności. Sąd wziął przy tym pod uwagę, że samo przekroczenie terminu nie było znaczne, zwłaszcza, że z akt sprawy wynika, iż po otrzymaniu przez organ I instancji w dniu 14 lutego 2012r. decyzji SKO z dnia [...] stycznia 2012r., Nr [...] (kasacyjnej), organ I instancji bezzwłocznie podjął ponowne przeprowadzenie postępowania , a które zaś prowadził z aktywnym udziałem skarżącego ( pismo organu do skarżącego z dnia 16 lutego 2012r., pismo skarżącego do organu z dnia 6 marca 2012r., pismo organu do skarżącego z dnia 14 marca 2012r.). Orzekając o kosztach postępowania Sąd miał na uwadze przepis art. 201 § 1 p.p.s.a., w myśl którego zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3. Przepis art. 54 § 3 p.p.s.a. odnosi się do sytuacji, gdy organ którego działanie, bezczynność lub przewlekłe postępowanie zaskarżono, w zakresie swojej właściwości uwzględnił skargę w całości lub w części do dnia rozpoczęcia rozprawy. Na zasądzone koszty składa się wpis od skargi w kwocie 100 zł, wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł oraz kwota 120 zł, tj. 50 % kosztów radcowskich za sporządzenie skargi kasacyjnej ( § 14 ust. 2 pkt b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Na marginesie Sąd pragnie zauważyć, że z urzędu jest mu wiadomym, iż wyrokiem WSA we Wrocławiu z dnia 18 września 2012r., sygn.akt IV S.A./Wr 440/12 oddalona została skarga M. W. na decyzję SKO we W. z dnia [...] maja 2012r., Nr [...] utrzymującą w mocy opisaną wyżej decyzję Wójta Gminy C. z dnia 16 kwietnia 2012r. w sprawie odmowy udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej. Powyższe stanowisko Sądu podzielone zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 5 marca 2013r., sygn.akt I OSK 3097/12 oddalił skargę kasacyjną . Również wyrokiem WSA we Wrocławiu z dnia 14 grudnia 2012r., sygn.akt IV S.A./Wr 538/12 oddalona została skarga M. W. na postanowienie SKO we W. z dnia [...] lipca 2012r., Nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania od pisma informacyjnego Wójta Gminy C. z dnia 25 października 2011r., a dotyczącego w/w wniosku skarżącego z dnia 17 września 2011r. o udostępnienie przedmiotowej informacji publicznej.