IV SAB/Wr 513/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi P.C. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Kultury w Głogowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 14 marca 2023 r. I. stwierdza, że Dyrektor Miejskiego Ośrodka Kultury w Głogowie dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 14 marca 2023 r., a bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. zobowiązuje Dyrektora Miejskiego Ośrodka Kultury w Głogowie do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 14 marca 2023 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku; III. zasądza od Dyrektora Miejskiego Ośrodka Kultury w Głogowie na rzecz Piotra Cholewińskiego kwotę 100,00 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 14 marca 2023 r. (przesłanym drogą elektroniczną) P. C. (dalej: Strona, Skarżący, Wnioskodawca) zwrócił się do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Kultury w Głogowie (dalej: organ) o udostępnienie informacji publicznej i przesłanie w formie skanu umowy o realizację imprezy L. realizowanej w dniach 3-5 czerwca 2022 r. wraz z załącznikami aneksami i porozumieniami do niej zawartymi – na podany adres mailowy. Przy piśmie z dnia 15 marca 2023 r. Skarżący otrzymał pismo organu z dnia 13 marca 2023 r. w którym wskazano: Pytanie 1. Miejski Ośrodek Kultury w Głogowie był organizatorem oraz płatnikiem wydarzenia "[...]" odbywającego się w dniach 03-05.06.2022. Pytanie 2. Na podstawie naszego branżowego prawa szczegółowego, tj. "Ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej" (ochrona interesów artystów) oraz w myśl przepisów "Ustawy o dostępie do informacji publicznej" (prawo do uzyskania informacji podlega ograniczeniu m.in. ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy będącego stroną w umowie} - nie mamy możliwości prawnej przekazania w ramach załączników kompletu umów związanych z organizacją tej imprezy. Mailem z dnia 5 kwietnia 2023 r. Skarżący poinformował organ, że pomimo upływu terminu udzielenia odpowiedzi nie dostał informacji ani decyzji w sprawie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 14 marca 2023 r. Mailem z dnia 17 kwietnia 2023 r. Skarżący zwrócił się do organu z prośbą o informację na jakim etapie jest jego wniosek o informację publiczną z dnia 14 marca 2023 r. Mailem z dnia 9 maja 2023 r. Skarżący poinformował organ, że nadal nie ma informacji w sprawie jego wniosku o informację publiczną z dnia 14 marca 2023 r. Znane jest mu stanowisko zawarte w piśmie które otrzymał za pośrednictwem Urzędu Miasta. Otrzymał je kilka dni po jego wniosku i pismo to nie ma cech decyzji o odmowie udzielenia informacji. Wskazał, że swoje stanowisko przedstawił w rozmowie z sekretariatem w dniu 19 kwietnia 2023 r. Organ nie zareagował na tę i poprzednie wiadomości. Skarżący zapowiedział więc wykorzystanie innej drogi do uzyskania informacji o którą pyta. Zwrócił się z prośba o przenalizowanie przepisów i udzielenie mi odpowiedzi. Jej brak zaskarży do WSA. Strona w dniu 17 listopada 2023 r. za pośrednictwem organu złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Kultury w Głogowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, 2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: UDIP) w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wobec powyższego wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku o informację publiczną z dnia 14 marca 2023 r., zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych oraz osądzenie czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 5 stycznia 2023 r, zwrócił się do Urzędu Miasta Głogowa (dalej UMG) z wnioskiem o informację publiczną w zakresie tożsamym z wnioskiem którego dotyczy skarga. Wobec braku odpowiedzi UMG w dniu 6 marca 2023 r. wysłał zapytanie o postęp prac nad odpowiedzią na mój wniosek z dnia 5 stycznia 2023 r. W dniu 6 marca 2023r. skontaktował się z nim Naczelnik Wydziału Promocji UMG (dalej Naczelnik) z przeprosinami za zwłokę w odpowiedzi i z informacją o przekazaniu jego wniosku do podległej UMG jednostki, tj. do Miejskiego Ośrodka Kultury w Głogowie oraz z zapewnieniem o przygotowaniu odpowiedzi "w trybie przyspieszonym". W dniu 14 marca 2023r. maiłem wypomniał Naczelnikowi brak odpowiedzi w sprawie. W tym samym dniu (14 marca 2023 r.) wysłał mailem do Miejskiego Ośrodka Kultury w Głogowie (dalej MOK) wniosek o informację publiczną prosząc o przesłanie w formie skanu umowy o realizację imprezy L. realizowanej w dniach 3-5 czerwca 2022 r. wraz z załącznikami aneksami i porozumieniami do niej zawartymi Prosił o korespondencję wyłącznie na adres mailowy z którego nadał wniosek. W dniu 16 marca 2023 r. otrzymał mailem wiadomość od Naczelnika z załączonym pismem Dyrektora MOK do Prezydenta Miasta Głogowa o ograniczeniu prawa do informacji które chciał pozyskać. W tym samym dniu (16 marca 2023 r.) odpisał mailem do Naczelnika z informacją, że w dniu 14 marca 2023 r. złożył do Dyrektora MOK wniosek o informację publiczną oraz prośbę o przekazanie Dyrektorowi MOK, że powinien wydać decyzję administracyjną w sprawie odmowy udzielenia informacji. W dniach 5 kwietnia 2023 r. i 17 kwietnia 2023r. wysłał maile do Dyrektora MOK w Głogowie z przypomnieniem, że nie uzyskał odpowiedzi na mój wniosek z dnia 14 marca 2023r. ani decyzji o odmowie udzielenia informacji na ten wniosek. Kolejny raz zwrócił się do Dyrektora MOK w Głogowie w dniu 9 maja 2023 r. Wiadomość poprzedził rozmową telefoniczną kilka dni wcześniej. Do dnia sporządzania niniejszego pisma nie otrzymał poprawnej odpowiedzi na wniosek ani pisma posiadającego cechy decyzji o odmowie udzielenia informacji na wniosek z dnia 14 marca 2023 r. Skarżący podkreślił, że termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 UDIP, po 14 dniach od złożenia wniosku. Pomimo upływu tego terminu podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, nie udzielił odpowiedzi. W ocenie Skarżącego organ narusza prawo w sposób oczywisty, w tym znacznie przekraczając termin na udzielenie odpowiedzi. Kilkukrotna korespondencja do organu pozostawała bez jakiejkolwiek reakcji. To czyni niniejszą skargę zasadną i konieczną. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Kultury w Głogowie w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie od Skarżącego na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu Dyrektor Miejskiego Ośrodka Kultury w Głogowie wskazał, iż nie jest organem administracyjnym w tym organem samorządowym i nie stosuje się do niego przepisów z ustaw samorządowych, którego pracodawcą jest Miejski Ośrodek Kultury w Głogowie. Nie jest również pracownikiem gminy Miejskiej Głogów i nie otrzymuje żadnych świadczeń przysługujących pracownikom samorządowym . Nie ma również możliwości wydawania decyzji administracyjnych w tym decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej . Podstawą jego funkcjonowania jest ustawa z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, która ma odrębne uregulowania niż przepisy dotyczące samorządów. Wskazał, że udzielił odpowiedzi na wniosek Skarżącego wskazując podstawy prawne odmowy wydania kompletu umów z kontrahentami zawierających dane wrażliwe artystów. W związku z powyższym skarga na bezczynność organu jest nieuzasadnione z uwagi na okoliczność, iż Dyrektor Miejskiego Ośrodka Kultury nie jestem organem administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, w składzie trzech sędziów, stosownie do art. 119 pkt 4 oraz art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej: p.p.s.a.), jako że jej przedmiotem jest bezczynność organu. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarga dotyczy bezczynności w udzieleniu informacji publicznej. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej u.d.i.p.), jeżeli tak, to czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez ustawę o dostępie do informacji publicznej. Wskazać zatem należy, że stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). W niniejszej sprawie wniosek o udostępnienie informacji publicznej został skierowany do dyrektora domu kultury. Podnieść zatem należy, że stosownie do art. 9 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1983, z późn. zm.) jednostki samorządu terytorialnego organizują działalność kulturalną, tworząc samorządowe instytucje kultury, dla których prowadzenie takiej działalności jest podstawowym celem statutowym. Prowadzenie działalności kulturalnej jest zadaniem własnym jednostek samorządu terytorialnego o charakterze obowiązkowym. Nie ulega zatem wątpliwości, że dom kultury jest jednostką organizacyjną, wykonującą zadania publiczne samorządu gminnego, a dyrektor takiego domu kultury, jako podmiot go reprezentujący - w zakresie wykonywania obowiązków związanych z kierowaniem jednostką organizacyjną - ma obowiązek udostępniania informacji publicznej. Podnieść także należy, że żądana informacja stanowi informację publiczną. Oceniany wniosek dotyczył udostępnienia w formie skanu umowy o realizację imprezy L. realizowanej w dniach 3-5 czerwca 2022 r. wraz z załącznikami aneksami i porozumieniami do niej zawartymi. Wskazać więc należy, że wszelkie dane dotyczące funkcjonowania tego typu jednostki organizacyjnej, w tym przede wszystkim związane z gospodarowaniem środkami finansowymi, mają charakter informacji publicznej, co wynika z treści art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Przy czym powołany przepis, określający katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu, nie ma charakteru zamkniętego. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, iż walor informacji publicznej posiada treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego takim organem, związanych z nimi bezpośrednio poprzez ich wytworzenie bądź też przez nie niewytworzonych, lecz używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań. Jest to zatem każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Co więcej taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów (np. wyrok NSA z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 1643/09, wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 490/11, wyrok NSA z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1372/11, wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2149/12, wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 175/13). Przy czym prawo do informacji publicznej jest zasadą, a wyjątki od niej powinny być interpretowane ściśle (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt II SA 3572/02; wszystkie przywołane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej, htpp://orzeczenia.nsa.gv.pl)). Reasumując te część rozważań należy wskazać, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji, zaś sama informacja jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Oznacza to, iż organ zobowiązany był rozpoznać wniosek o udostępnienie wskazanych we wniosku informacji w trybie u.d.i.p., która to ustawa nakłada na podmiot zobowiązany do udzielenia informacji określone obowiązki. I tak, jeśli organ będący adresatem wniosku taką informację posiada, udostępnia ją w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Jeśli natomiast udostępnienie informacji publicznej jest niedopuszczalne z przyczyn określonych w ustawie, organ powinien odmówić udostępnienia informacji publicznej, co wymaga podjęcia rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Podstawy do wydania takiej decyzji zachodzą na przykład w sytuacji, gdy żądana informacja, pomimo posiadania walorów informacji publicznej, jest informacją chronioną na zasadach przewidzianych w art. 5 ust. 1 lub ust. 2 u.d.i.p. Nie wydaje się natomiast decyzji odmownej w sytuacji, w której żądana informacja nie posiada waloru informacji publicznej lub gdy adresat wniosku nie posiada żądanej informacji publicznej, a także gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznych, w stosunku do których dostęp odbywa się na odrębnych zasadach. Obowiązkiem organu jest wówczas zawiadomić wnioskodawcę o przyczynie, która uniemożliwia zrealizowanie wniosku. W konsekwencji stan bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej oznacza sytuację, w której "mimo upływu ustawowych terminów nie udostępnia żądanej informacji w sposób i formie zgodnych z wnioskiem, nie wydaje decyzji, gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 tej ustawy, bądź nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy" (wyrok NSA z dnia 21 lipca 2017r., sygn. akt I OSK 2808/15, Lex nr 2348878); "nie powiadamia pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.)" (wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 753/17, Lex nr 2429333), czy też nie podejmuje żadnych działań wobec wniosku o udostępnienie informacji publicznej lub odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej prawem formie prawnej (tak wyrok NSA z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 1998/16, Lex nr 2509307). Na równi z brakiem podjęcia przez organ określonych czynności względem wniosku o udostępnienie informacji publicznej traktowane jest także "udzielenie wnioskodawcy informacji innej niż ta, o którą wnosił, a także przedstawienie informacji niebędącej pełną odpowiedzią na wniosek zainteresowanego" (tak wyrok NSA z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 1998/16, Lex nr 2509307). W niniejszej sprawie Skarżący wniósł o przesłanie w formie skanu umowy o realizację imprezy L. realizowanej w dniach 3-5 czerwca 2022 r. wraz z załącznikami aneksami i porozumieniami do niej zawartymi. Natomiast organ udzielił odpowiedzi wskazując: Pytanie 1. Miejski Ośrodek Kultury w Głogowie był organizatorem oraz płatnikiem wydarzenia "[...]" odbywającego się w dniach 03-05.06.2022. Pytanie 2. Na podstawie naszego branżowego prawa szczegółowego, tj. "Ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej" (ochrona interesów artystów) oraz w myśl przepisów "Ustawy o dostępie do informacji publicznej" (prawo do uzyskania informacji podlega ograniczeniu m.in. ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy będącego stroną w umowie} - nie mamy możliwości prawnej przekazania w ramach załączników kompletu umów związanych z organizacją tej imprezy. Podnieść zatem należy, że kwestie dotyczące ograniczenia w dostępie do informacji publicznej reguluje art. 5 u.o.d.i.p. Wskazany przepis określa zakres ujawnienia informacji i stwarza podstawę ograniczenia możliwości udostępnienia informacji ze względu na przepisy o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1), a ponadto ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (ust. 2). Taka odmowa winna jednak nastąpić w wyżej wskazanym trybie określonym w u.o.d.i.p., a zatem w drodze decyzji administracyjnej w oparciu o art. 16 ust.1 i 2 w zw. z art. 5 u.d.i.p. Decyzja taka winna spełniać wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., a w szczególności powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne rozstrzygnięcia. Decyzja powinna być następnie doręczona stronie zgodnie z przepisami k.p.a. Przy czym odmowa udostępnienia informacji może nastąpić tylko w takim zakresie, w jakim ograniczenie ich udostępnienia wynika z przepisów art. 5 u.o.d.i.p. i ustaw tam powołanych. W tym stanie rzeczy podniesiony względem organu zarzut bezczynności należało uznać za uzasadniony. Wniosek Skarżącego nie został rozpoznany w przepisanej prawem formie, tj. poprzez udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej bądź poprzez odmowę jej udostępnienia w formie decyzji spełniającej wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w związku z art. 16 u.d.i.p. Dlatego na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku Skarżącego z dnia 13 marca 2023 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku (punkt II sentencji wyroku). Jednocześnie też, stwierdzając po stronie organu stan bezczynności (punkt I sentencji wyroku), Sąd – stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. – ocenił, że stwierdzona w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być szczególnie znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego (prawnego) uzasadnienia (por. wyroki NSA: z dnia 24 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3237/14 oraz z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12). W niniejszej sprawie bezczynność organu w rozpoznaniu ww. wniosku nie wynikała z celowego zaniechania, czy też z lekceważącego traktowania przez organ obowiązków informacyjnych, lecz była skutkiem błędnej wykładni przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wobec powyższego Sąd nie zakwalifikował zaistniałej bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym - stosownie do treści art. 149 § 1a p.p.s.a. - orzeczono w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach w postaci uiszczonego przez Stronę wpisu w wysokości 200,00 zł orzeczono w pkt III sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Wskazania co do dalszego postępowania w sprawie przedmiotowego wniosku wynikają z powyższych rozważań oraz oceny prawnej i wiążą organ w niniejszej sprawie stosownie do art. 153 p.p.s.a. Na obecnym etapie Sąd oceniał jedynie, czy wniosek Skarżącego został skierowany do podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, czy dotyczył informacji publicznej oraz czy został rozpoznany w przepisanej prawem formie. Sąd nie oceniał natomiast tego, czy prawidłowe (czy też nie) jest stanowisko organu co do wyłączenia z udostępnienia informacji objętych wnioskiem Skarżącego. Kwestia ta może być przedmiotem ewentualnej oceny Sądu w przypadku wydania przez organ stosownej decyzji administracyjnej i jej zaskarżenia przez uprawniony podmiot.