IV SAB/Wr 948/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów, Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2025 r. w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi: K.H. na bezczynność Burmistrza Miasta Zgorzelec w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 20 lipca 2025 r. w zakresie pytań nr 2 i nr 3 I. stwierdza, że Burmistrza Miasta Zgorzelec dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta Zgorzelec do rozpatrzenia wniosku w zakresie pytań nr 2 i nr 3; IV. zasądza od Burmistrza Miasta Zgorzelec na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skargą z 5 VIII 2025 r. K. H. (dalej "skarżący") zakwestionował bezczynność Burmistrza Miasta Zgorzelec (dalej jako "burmistrz") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 20 VII 2025 r. w zakresie pytań nr 2 i nr 3. W skardze zażądano: stwierdzenia bezczynności; zobowiązania burmistrza do udostępnienia żądanej informacji w terminie do 14 dni, oraz zasądzenia kosztów postępowania. Podniesiono, że wnioskiem z 20 VII 2025 r. skarżący zwrócił się do burmistrza o udzielenie m.in. następujących informacji: "2. Czy dla dawnych oraz obecnych dzierżawców czterech komórek lokatorskich w budynku o powierzchni zabudowy [...] m2, dla którego prowadzona jest kartoteka [...] zlokalizowanego na działce ewidencyjnej [...]/[...] w Z. przy "ulicy [...]" wystawiane były decyzje podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości na rzecz Miasta Z. 3) W sytuacji nie wystawiania decyzji podatkowych dla dawnych oraz obecnych dzierżawców wnioskodawca prosi o uzasadnienie dlaczego nie były wystawiane decyzje podatkowe dla dawnych oraz obecnych dzierżawców czterech komórek lokatorskich w budynku o powierzchni zabudowy [...] m2, dla którego prowadzona jest kartoteka [...] zlokalizowanego na działce ewidencyjnej [...]/[...] w Z. przy "ulicy [...]"." Skarżący podniósł, że burmistrz pismem z dnia 1 VIII 2025 r. udzielił odpowiedzi stwierdzając, że wyżej określona informacja nie może być udzielona, gdyż naruszałoby to tajemnicę skarbową. W ocenie skarżącego takie stanowisko burmistrza równoznaczne jest z pozostawaniem w bezczynności, bowiem w przypadku tajemnicy prawnie chronionej powinna być wydana decyzja odmawiająca udzielenia informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę burmistrz wniósł o jej oddalenie oraz nieobciążanie organu kosztami postępowania. Wyjaśnił, że informacje żądane w punktach 2 i 3 wniosku skarżącego stanowią tajemnicę skarbową i decyzją z dnia 12 VIII 2025 r. (WPO.1431.2.2025) odmówiono skarżącemu ich udzielenia. Nadto podniesiono, że skarżący wielokrotnie występował z wnioskami i pismami, które każdorazowo były rozpatrywane w ustawowych terminach. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z 30 VIII 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935) – zwanej dalej "ppsa", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zakresem sądowej kontroli objęte jest zatem także postępowanie organu w zakresie realizacji prawa dostępu do informacji, w tym informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 IX 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902), dalej: "UoDIP", każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Stosownie do art. 2 ust. 1 UoDIP, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. W myśl zaś art. 13 ust. 1 UoDIP, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Przedmiotem rozpoznawanej skargi jest bezczynność burmistrza w zakresie udostępnienia informacji dotyczącej wydawanych decyzji podatkowych. Tego rodzaju informacja stanowi bez wątpienia informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 UoDIP. Oczywiście nie oznacza to automatycznego obowiązku udostępnienia takiej informacji. Zgodnie z art. 5 ust. 1 UoDIP prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. W takim jednak wypadku organ zobligowany jest odmówić udostępnienia informacji publicznej, co następuje w formie decyzji administracyjnej. Stosownie bowiem do art. 16 ust. 1 UoDIP, odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Z "bezczynnością" organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak m.in. wyrok NSA z 11 III 2015 r., I OSK 934/14 - CBOSA). Wniosek o udostępnienie informacji publicznej został złożony przez skarżącego w dniu 20 VII 2025 r. Burmistrz miał 14 dni na udostępnienie informacji, względnie na zawiadomienie o powodach opóźnienia i określenie – nie dłuższego jak 2 miesiące - terminu udostępnienia informacji. Takie terminy rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej wyznaczają przepisy z art. 13 UoDIP. Tymczasem w okolicznościach sprawy decyzja odmawiająca udzielenia informacji publicznej wydana została dopiero w dniu 12 VIII 2025 r., tj. po upływie ustawowego 14-dniowego terminu na rozpatrzenie wniosku i po wniesieniu skargi na bezczynność. Taki stan rzeczy równoznaczny jest z wystąpieniem bezczynności w podanym wyżej znaczeniu. Jak wynika z art. 149 § 1 ppsa, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W niniejszym przypadku bezprzedmiotowe jest zobowiązywanie organu do rozpatrzenia w określonym terminie wniosku (art. 149 § 1 pkt 1 ppsa), skoro organ rozpatrzył już ten wniosek. Zobowiązywanie organu w takich warunkach do działania byłoby więc niecelowe i niewykonalne. Tym samym postępowanie należało umorzyć w części dotyczącej wyznaczenia organowi terminu do rozpatrzenia wniosku (art. 161 § 1 pkt 3 ppsa). Należy przy tym podkreślić, że zakończenie postępowania, przed rozpatrzeniem skargi na bezczynność lub przewlekłość, nie dezaktualizuje kompetencji sądu z art. 149 § 1 pkt 3 ppsa, a więc stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego postępowania. Kompetencja ta pozwala na przesądzenie o istnieniu bezczynności lub przewlekłości nawet wówczas, gdy ten stan już ustał (wydano akt, interpretację albo dokonano czynności). Zasadnie wskazuje się w orzecznictwie, że jeśli z uwagi na wydanie żądanego aktu, nie jest możliwe zobowiązanie do jego wydania, to w tym zakresie postępowanie ze skargi na bezczynność podlega umorzeniu. W zakresie zaś stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości, w warunkach wniesienia skargi przed doręczeniem skarżącemu rozstrzygnięcia organu, skarga powinna zostać merytorycznie rozpoznana, a uwzględnienie skargi polega na wydaniu wyroku opartego na art. 149 § 1 pkt 3 ppsa (zob. wyrok NSA z 18 I 2019 r., II OSK 2401/18 – publ. CBOSA). Stosownie do art. 149 § 1a ppsa, stwierdzając bezczynność organu sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. "Rażące" naruszenie prawa jest kwalifikowaną postacią naruszenia prawa i jako takie powinno być interpretowane ściśle. Sąd stwierdza rażące naruszenie prawa, gdy wystąpią szczególne okoliczności uzasadniające przyjęcie takiego stanowiska. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego sformułowania za działanie "rażące" należałoby uznać działanie bezsporne, ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Nie każde zatem naruszenie prawa wskutek prowadzenia postępowania w sposób przewlekły lub bezczynny będzie naruszeniem rażącym. Ocena jednak, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Dla uznania, że bezczynność organu miała miejsce z naruszeniem prawa w stopniu rażącym należy wykazać, że odpowiedzialność za nią ponosi organ administracji i że jest ona niemożliwa do zaakceptowania w państwie prawnym. Akcentowany jest ciążący na sądach administracyjnych obowiązek roztropnego kwalifikowania bezczynności czy przewlekłości jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wynikający z konsekwencji (w tym prawnokarnych) takiej kwalifikacji (zob. wyrok NSA z 17 XI 2015 r., II OSK 652/15; wyrok NSA z 8 III 2017 r., I OSK 1925/16 – CBOSA). W ocenie Sądu okoliczności stwierdzonej w niniejszej sprawie bezczynności nie przejawiają cech naruszenia prawa o szczególnym stopniu kwalifikacji. Należy zwrócić uwagę, że reakcja (odpowiedź) burmistrza na wniosek nastąpiła w ustawowym terminie. Bezczynność wynikała w tym przypadku wyłącznie z faktu opóźnionego wydania decyzji, przy czym nie było to opóźnienie znaczące. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ppsa, uwzględniając poniesione przez stronę skarżącą celowe koszty w łącznej kwocie 100 zł (wpis od skargi). Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ppsa