IV SO/Wr 19/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. R. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. za nieprzekazanie Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie postanawia: odrzucić wniosek. Pismem z dnia 22 maja 2018 r. Z. R. (zwany dalej stroną lub wnioskodawcą) wystąpił z wnioskiem o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. za nieprzekazanie tutejszemu Sądowi jego skargi z dnia 9 kwietnia 2018 r., zarejestrowanej pod sygnaturą IV SA/Wr 240/18 a dotyczącej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego, wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę w ustawowym terminie. Ustosunkowując się do powyższego wniosku organ podkreślił, że w dniu 9 kwietnia 2018 r. wpłynęło do niego pismo skarżącego zatytułowane jako " skarga-apelacja na (...) decyzję Prezydenta Miasta W. – MOPS ZTPS1 z dnia [...] stycznia 2018 r. (...) [...], jaka została utrzymana decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. o nr. [...] z [...] lutego 2018 r. (...)". W związku z tym, że we wskazanym piśmie strona powoływała się na ostateczną decyzję organu drugiej instancji, na którą przysługiwała skarga do sądu administracyjnego wnoszona za pośrednictwem tego organu, w dniu 11 kwietnia 2018 r. pismo to zostało przekazane Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu we W. wraz z aktami sprawy. Wskazany tryb działania wynikał bowiem z orzecznictwa sądowoadministracyjnego, podkreślającego że w razie wniesienia skargi do niewłaściwego organu jest on zobowiązany przesłać ją właściwemu organowi administracji publicznej w celu nadania jej dalszego biegu. Tak też stało się w niniejszej sprawie. Dlatego – w ocenie organu pomocy społecznej – wniosek strony o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2). Stosownie do treści art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a, a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wymierzenia organowi grzywny w sytuacji niewywiązania się z nałożonych na niego ustawowych obowiązków w zakresie postępowania sądowoadministracyjnego ma charakter mieszany: dyscyplinujący, restrykcyjny i prewencyjny. Mobilizuje ona bowiem organ do niezwłocznego przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, a jednocześnie stanowi sankcję za niedokonanie tych czynności w wymaganym terminie. Zapobiega także naruszeniom tego obowiązku w przyszłości (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt I OZ 1702/17, z dnia 6 czerwca 2014 r., sygn. akt I OZ 429/13 oraz z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt I OZ 72/14 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie nie sposób nie zauważyć, że choć sprawa wszczęta wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny stanowi samodzielne postępowanie toczące się przed sądem administracyjnym, żądanie strony nie może być rozpoznawane w oderwaniu od skargi, której organ – zdaniem strony – miał nie przekazać w terminie. Z akt postępowania prowadzonego pod sygnaturą IV SA/Wr 240/18 wynika, że żądanie wnioskodawcy z dnia 9 kwietnia 2018 r. zostało zarejestrowane jako skarga na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...]. W związku z tym należało uznać, że organem, którego działalności dotyczy wskazana skarga jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., nie zaś Prezydent W., czy też działający w jego imieniu Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. Obowiązek, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., obejmujący przekazanie skargi do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, spoczywał więc wyłącznie na tym organie, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem skargi. W realiach niniejszej sprawy takim organem było zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. Zatem tylko ono mogło być ewentualnym adresatem zarzutu nieprzekazania skargi w terminie i tylko w stosunku do niego strona mogła wystąpić z wnioskiem o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. Wskazany przepis, zakresem swojego zastosowania, nie obejmował natomiast Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. Nie był on więc zobowiązany do przekazania skargi sądowi administracyjnemu. A skoro tak, to nie można było uznać go za adresata normy prawnej określonej w art. 54 § 2 p.p.s.a. W takiej sytuacji wniosek o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. należało uznać za niedopuszczalny i go odrzucić, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. Marginalnie tylko trzeba zwrócić uwagę, że skarga wnioskodawcy wpłynęła do organu odwoławczego w dniu 16 kwietnia 2018 r., zaś Kolegium nadało ją na adres tutejszego Sądu w dniu 9 maja 2018 r. Organ odwoławczy wykonał zatem nałożony na niego obowiązek w ustawowym terminie, a strona nie poniosła z tego tytułu żadnego uszczerbku.