2 CR 1106/56

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Lisiewski (sprawozdawca). Sędziowie: Z. Warman, S. Piotrowski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Aleksandra K. przeciwko Brygidzie K. i nieletnim Jerzemu K. i Genowefie K. o zaprzeczenie ojcostwu, po rozpoznaniu rewizji Janiny M. (spadkobierczyni powoda) od postanowienia Sądu Wojewódzkiego dla m. Łodzi z dnia 30 maja 1956 r.,zaskarżone postanowienie uchylił.Uzasadnienie faktyczneZaskarżonym postanowieniem Sąd Wojewódzki z powołaniem się na art. 446 § 1 k.p.c. umorzył postępowanie z powództwa o zaprzeczenie ojcostwu na tej podstawie, że powód, mąż pozwanej, która jest matką dwóch współpozwanych jej dzieci, zmarł w toku sporu, a siostra zmarłego Janina M., która wniosła o kontynuowanie procesu, nie jest do tego legitymowana.Od tego postanowienia Janina M. złożyła rewizję, wnosząc o jego uchylenie i odesłanie sprawy do I instancji.Zaskarżone postanowienie jest pod względem swej treści zgodne z ustawą. Błędne jest bowiem powoływanie się skarżącej na art. 446 § 2 k.p.c. Przepis ten, jak wynika z wyrażonej jego treści, dotyczy sporu o ustalenie ojcostwa mężczyzny, który nie jest mężem matki. W sprawie niniejszej o podobny spór wcale nie chodzi. Słusznie zastosował Sąd I instancji art. 446 § 1, według którego postępowanie w sprawie o zaprzeczenie ojcostwu należy umorzyć, gdy umrze mąż matki dziecka występujący jako powód, gdyż proces taki jest postępowaniem w sprawie ze stosunku rodziców do dzieci. Wreszcie art. 446 § 3 jest wyjątkiem od art. 446 § 1, nakazując wbrew zasadzie wypowiedzianej w § 1 umorzenie postępowania, gdy stroną pozwaną jest matka i dziecko, a umrze tylko dziecko. Nie stanowi natomiast art. 446 § 3, że w sprawach o zaprzeczenie ojcostwu należy postępowanie umorzyć tylko wówczas, gdy umrze dziecko. Koncepcja taka jest wyłączona z tej przyczyny, że do zaprzeczenia ojcostwu jest legitymowany tylko mąż matki, matka i dziecko, inne zaś osoby, a zwłaszcza następcy prawni tych 3 osób, nie mają legitymacji. Niemniej jednak zaskarżone postanowienie nie może być utrzymane w mocy, albowiem zapadło ono po rozprawie, a zatem powinno być ogłoszone, tymczasem protokół rozprawy nie stwierdza ogłoszenia. Postanowienie to zatem w rzeczywistości nie istnieje. Ponieważ jednak zostało ono skarżącej na jej wniosek doręczone i wywołuje pozór postanowienia istniejącego, dającego podstawę do wniesienia rewizji, należało je uchylić, aby Sąd Wojewódzki zastąpił je postanowieniem ogłoszonym.