2 CR 559/59

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Kenigsberg (sprawozdawca). Sędziowie: F. Błahuta, T. Byliński.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z wniosku Władysławy M. przeciwko Irenie K. o ubezwłasnowolnienie, po rozpoznaniu rewizji wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Wojewódzkiego dla m. Łodzi z dnia 13 lutego 1959 r.,oddalił rewizję.Uzasadnienie faktyczneWładysława M. we wniosku z dnia 21 lutego 1958 r. domagała się całkowitego ubezwłasnowolnienia córki swej Ireny K. z powódu jej choroby psychicznej, wyrażającej się między innymi w bezkrytycznym wyzbywaniu się majątku nieruchomego za cenę niewspółmiernie niską w porównaniu z rzeczywistą wartością majątku.Na ostatnim posiedzeniu sądowym pełnomocnik wnioskodawczyni żądał częściowego jedynie ubezwłasnowolnienia Ireny K.Irena K. wniosła o oddalenie wniosku w obu jego brzmieniach, twierdząc, że wnioskodawczyni przez ubezwłasnowolnienie swej córki zmierza do zagarnięcia jej mienia.Sąd Wojewódzki postanowieniem z dnia 13 lutego 1959 r. wniosek oddalił (...).W rewizji od tego postanowienia wnioskodawczyni domaga się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nie zasługuje na uwzględnienie.Przepis art. 12 dekretu z dnia 29 sierpnia 1945 r. w sprawie postępowania i o ubezwłasnowolnienie nakazuje sądowi bezwarunkowo przeprowadzenie dowodu z biegłego lekarza.W sprawie niniejszej taki dowód został przeprowadzony. Lekarz psychiatra dr Wiktor P. w opinii swej stwierdził, że Irena K. nie zdradza objawów choroby umysłowej ani też niedorozwoju umysłowego. Irena K., stwierdził dalej lekarz, cierpi na nerwicę wegetatywną, ma otyłość hormonalną i niedomogę mięśnia sercowego. W konkluzji swej opinii lekarz stwierdził, że z punktu widzenia psychiatrycznego nie ma podstaw do ubezwłasnowolnienia Ireny K., gdyż jest ona zdolna do działań prawnych.Według ustalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego cytowany wyżej art. 12 dekretu z dnia 29 sierpnia 1945 r. należy rozumieć w ten sposób, że sąd nie może wbrew opinii biegłego lekarza przyjąć istnienia choroby psychicznej na podstawie innych dowodów lub własnych wiadomości specjalnych. Art. 12 dekretu jest przepisem szczególnym, mającym na celu wzmocnioną ochronę osób, przeciwko którym toczy się postępowanie o ubezwłasnowolnienie.W tych warunkach oddalenie wniosku o ubezwłasnowolnienie wobec brzmienia opinii lekarza psychiatry było prawidłowe.Zarzut rewizji, że Sąd nie rozważył dołączonego do wniosku zaświadczenia innego lekarza, z którego wynika, że jednak Irena K. zdradza objawy choroby psychicznej, nie jest słuszny.Jak stwierdza uzasadnienie zaskarżonego wyroku, Sąd poświęcił temu dowodowi swoją uwagę, a jeśli odmówił mu znaczenia w niniejszej sprawie, to obszernie i w sposób przekonywający uzasadnił swoje zdanie.Sąd w tej mierze miał na uwadze wypowiedź dr P., który stwierdził, że w opinii wydanej przez dr Stefana S. są błędy z punktu widzenia naukowego, które odbierają tej opinii wszelką wartość. I tak dr P. stwierdził, że skoro Irena K. nie wykazuje zmian psychicznych, cierpi od lat na nerwicę, to niesłuszne było nazwanie tej nerwicy psychonerwicą, i to reaktywną, której cechą charakterystyczną jest krótkotrwałość, gdy tymczasem Irena K. cierpi na swoje dolegliwości już od lat.Przeciwko opinii dr S. przemawiają zaświadczenia wystawione przez szpital w Kochanówku, gdzie Irena K. przebywała na obserwacji. Opinia szpitala w Kochanówku zbieżna jest ze zdaniem dr P.Skoro Sąd porównał ze sobą obie opinie i podzielił słuszność opinii dr P., zbędne było wzywanie w charakterze świadka dr S., którego zeznanie nic nie mogłoby zmienić w opinii o stanie zdrowia Ireny K.Sąd był właściwy do oceny wartości dwóch znajdujących się w aktach sprawy opinii i swoje zdanie o pierwszeństwie jednej nad drugą uzasadnił właściwie. W tych warunkach odstąpienie od badania świadka nie może być uznane za uchybienie, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy (...).Z tych wszystkich zasad należało uznać rewizję za bezzasadną i z mocy art. 383 k.p.c. ją oddalić.