3 CO 13/59

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Marowski. Sędziowie: L. Konic (sprawozdawca), J. Ignatowicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Jana N. przeciwko Helenie N. o rozwód, po rozpoznaniu skargi pozwanej o wznowienie postępowania od wyroku Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 1959 r.,postanowił o d rzucić skargę o wznowienie postępowania.Uzasadnienie faktyczneHelena N. wniosła w dniu 28.IV.1959 r. skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 1959 r., który oddalił rewizję w części dotyczącej orzeczenia rozwodu małżeństwa Jana N. z Heleną N. i zmienił w pozostałej części wyrok I instancji. Skargę o wznowienie skarżąca uzasadnia art. 403 § 2 k.p.c., powołując się - jako na nową okoliczność faktyczna - na pogodzenie się stron co do nawiązania pożycia małżeńskiego już po wyroku Sądu Najwyższego. Jednakże nowa okoliczność faktyczna tylko wtedy uzasadnia wznowienie postępowania, gdy stronie nie była znana przed wydaniem wyroku, ale już wtedy istniała. Wynika to z samej treści art. 403 § 2 k.p.c., gdyż wymaga on, aby strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu z danej okoliczności, a o skorzystaniu z okoliczności mogła być mowa tylko wtedy, gdy ona już istniała. Pogląd powyższy wyraził już sąd Najwyższy w orzeczeniu Zb. O. nr 315 z 1937 r. wynika on też z orzeczenia z 5 czerwca 1954 r. w sprawie 2 CO 26/54 i z 16 listopada 1954 r. w sprawie 1 CO 41/54. Pogodzenie się małżonków już po wydaniu prawomocnego wyroku rozwodowego nie stanowi zatem ustawowej podstawy do wznowienia postępowania, gdyż nie jest nową okolicznością faktyczną w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c., i wskutek tego skarga o wznowienie ulega odrzuceniu (art. 409 § 1 k.p.c.).