3 CR 1/61

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Marowski (sprawozdawca). Sędziowie: J. Kamiński, C. Tabęcki.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Karoliny S. przeciwko Bolesławowi P. o ochronę zakłóconego posiadania łazienki, po rozpoznaniu rewizji pozwanego od postanowienia Sądu Powiatowego dla m. Krakowa w Krakowie z dnia 29 grudnia 1959 r.,rewizję oddalił.Uzasadnienie faktycznePowódka twierdziła w pozwie wniesionym w dniu 11 września 1959 r., że pozwany, współmieszkający z nią w mieszkaniu, w dniu 14.VIII.1959 r. zamknął powódce dostęp do wanny oraz urządzeń wodociągowych we wspólnie używanej łazience. Żądała zakazania pozwanemu dalszego naruszania posiadania powódki i usunięcia zasłony, którą pozwany oddzielił wannę i urządzenia wodociągowe.Na skutek zarzutu pozwanego o niedopuszczalności drogi sądowej w sprawie Sąd Powiatowy postanowił odrzucić ten zarzut. Postanowienie to zaskarżył rewizją pozwany, wnosząc o jego zmianę i odrzucenie pozwu z powodu obrazy art. 2 k.p.c. Na skutek tej rewizji Sąd Wojewódzki w Krakowie przedstawił Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne:"Czy z uwagi na dyspozycję art. 34 ust. 2 prawa lokalowego (ustawa z dnia 30 stycznia 1959 r. - Dz. U. z 1959 r. Nr 10, poz. 59) stanowiącego, iż spory o korzystanie z pomieszczeń użytkowych, o których mowa w ust. 1 cytowanego artykułu, rozstrzygają właściwe dla spraw lokalowych organy prezydiów rad narodowych, sądy powszechne są wyłączone z mocy art. 2 k.p.c. od rozstrzygania spraw cywilnych, a więc także o naruszenie posiadania, powstałych między osobami użytkującymi dany lokal mieszkalny na podstawie przydziału właściwych władz kwaterunkowych, których przedmiotem są spory o korzystanie z pomieszczeń użytkowych, wymienionych w ust. 1 art. 34 prawa lokalowego?"Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy, przejąwszy sprawę do własnego rozpoznania z mocy art. 388 § 1 k.p.c., nie uznał rewizji za usprawiedliwioną.Według bowiem przepisu art. 2 k.p.c. spory o prawa cywilne w zasadzie rozstrzygane są przez sądy. Przepis szczególny, przekazujący rozstrzyganie takich spraw władzom administracyjnym, należy w razie wątpliwości rozumieć ścieśniająco. Jeżeli zatem przepis art. 34 ust. 2 prawa lokalowego przekazuje spory o korzystanie z pomieszczeń użytkowych wymienionych w ust. 1 właściwym organom administracyjnym, a nie mówi o tym wyraźnie, żeby spory o zakłócenie posiadania tych pomieszczeń przekazane zostały tymże organom, to należy uznać, że sprawy o zakłócenie posiadania tych pomieszczeń, w których bada się tylko ostatni stan posiadania i fakt jego naruszenia, a nie rozpoznaje się samego prawa (art. 452 k.p.c.), pozostały we właściwości sądowej.Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.