3 CR 124/62

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Bryl (sprawozdawca). Sędziowie: K. Kwapiszewski, S. Białek.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z wniosku Leona i Kazimiery W. o przysposobienie, na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości na postanowienie Sądu Powiatowego w Siemianowicach Śl. z dnia 12 września 1961 r., postanowił:zmienić zaskarżone postanowienie i wniosek Leona i Kazimiery W. o przysposobienie małoletniego Krystiana W. oddalić.Uzasadnienie faktyczneZgodnie z żądaniem wnioskodawców Sąd Powiatowy w Siemianowicach Śląskich postanowieniem z dnia 12.9.1961 r. orzekł przysposobienie małoletniego Krystiana W. przez Leona i Kazimierę małżonków W. Postanowienie to urosło w moc prawa.Od wymienionego postanowienia wniósł Minister Sprawiedliwości rewizję nadzwyczajną, w której zarzuca naruszenie przez Sąd Powiatowy art. 66, 70, 64, 65 § 1 k.r., i na zasadzie art. 396-398 k.p.c. domagał się zmiany zaskarżonego postanowienia i oddalenia wniosku.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Słusznie zarzuca Minister Sprawiedliwości, że kodeks rodzinny nie dopuszcza możliwości przysposobienia tego samego małoletniego przez dwie lub więcej osób - poza przysposobieniem wspólnym przez małżonków (art. 66 kod. rodz.). Zaskarżonym postanowieniem Sąd orzekł przysposobienie małoletniego Krystiana W., chociaż z dołączonych akt sprawy NS 43/54 wynika, że tenże Sąd w dniu 20 marca 1954 r. orzekł przysposobienie tegoż małoletniego przez jego dziadków Eryka i Elfrydę małżonków W., przy czym ten stosunek przysposobienia dotychczas nie został rozwiązany w sposób unormowany w art. 70 § 1 kod. rodz. Oparcie się przez Sąd jedynie na oświadczeniu przysposabiających Eryka i Elfrydy W., że wyrażają zgodę na przysposobienie małoletniego przez wnioskodawców, jest nieprawidłowe i narusza cyt. przepisy prawa, albowiem oświadczenie takie jest bezskuteczne i pozbawione skutków prawnych ze względu na to, że ustanie istniejącego między przysposobionym a przysposabiającymi stosunku jak między rodzicami a dziećmi (art. 64 k.r.) - gdy przysposobionym, jak w danym wypadku, jest osoba małoletnia - następuje dopiero przez rozwiązanie przysposobienia na mocy orzeczenia władzy opiekuńczej, co w sprawie nie miało miejsca.Ewentualny pogląd, że sam fakt wydania drugiego orzeczenia o przysposobieniu (przez inne osoby), spowodował rozwiązanie pierwszego przysposobienia, byłby błędny, gdyż obowiązujące przepisy kod. rodz. nie znają instytucji automatycznego rozwiązania przysposobienia z mocy samego prawa.Niezależnie od przyczyn powyższych, przysposobienie Krystiana W. przez Leona W. nie mogło nastąpić również dlatego, że Leon W. jest naturalnym ojcem Krystiana W., co wynika z dołączonych akt sprawy C 372/52. W powołanej sprawie zapadł w dniu 27 listopada 1952 r. wyrok sądowy ustalający ojcostwa Leona W. w stosunku do małoletniego Krystiana W. i przyznający ojcu władzę rodzicielską nad dzieckiem. W tej sytuacji Leon W. w ogóle nie może przysposobić Krystiana W. (nawet w wypadku ewentualnego rozwiązania przysposobienia orzeczonego w sprawie NS 43/54), ponieważ na gruncie obowiązujących przepisów kod. rodz. przyjąć należy wynikającą z samej istoty przysposobienia zasadę, że przysposobienie własnego dziecka przez osobę, której ojcostwo zostało ustalone w sposób prawem przewidziany, jest niedopuszczalne.W świetle okoliczności sprawy nie jest wyłączone przysposobienie Krystiana W., ale tylko przez Kazimierę W., jeżeli wyrażą na to zgodę rodzice dziecka i jeżeli uprzednio, ze względu na dobro dziecka, zostanie prawidłowo rozwiązany stosunek przysposobienia istniejący między nim a Erykiem i Elfrydą W.Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na mocy art. 386 k.p.c. zmienił zaskarżone postanowienie i wniosek Leona i Kazimiery W. o przysposobienie małoletniego Krystiana W. oddalił.