3 CZ 245/57

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Katowickiego Przedsiębiorstwa Aptek przeciwko Lucjanowi S. o zapłatę, po rozpoznaniu zażalenia pozwanego na orzeczenie o kosztach procesu zawarte w wyroku Sądu Wojewódzkiego w Katowicach, zażalenie oddalił.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki wyrokiem z dnia 21 grudnia 1956 r. umorzył postępowanie w części dotyczącej roszczenia powoda o zapłatę kwoty 13 182 zł 20 gr, w pozostałej części powództwo oddalił i zasądził od powoda na rzecz pozwanego koszty procesu w kwocie 1465 zł; zobowiązał powoda do uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa kwoty 3986 zł tytułem reszty wynagrodzenia biegłego. Ustalił, że strona powodowa w toku sporu ograniczyła żądanie pozwu o kwotę 13182,20 zł z powodu błędnego wyliczenia pozwanego. W pozostałej części powództwo okazało się w świetle opinii biegłego nie uzasadnione, dlatego Sąd powództwo to w tym zakresie oddalił. Przyznając pozwanemu koszty procesu, Sąd Wojewódzki nie znalazł podstawy do podwyższenia tego wynagrodzenia o 100% ze względu na brak podstaw prawnych.Orzeczenie Sądu Wojewódzkiego w przedmiocie kosztów procesu zaskarżył pozwany zażaleniem, w którym domaga się podwyżki przyznanego mu wynagrodzenia przez Sąd Wojewódzki o 100%.Zażalenie nie jest uzasadnione.Okoliczność, że kierownik zespołu podwyższył należne pełnomocnikowi pozwanego wynagrodzenie o 100% ponad normę, nie oznacza, że Sąd musi przyznać adwokatowi podwyżkę ustaloną przez kierownika zespołu adwokackiego. W myśl bowiem § 3a 1) taryfy o wynagrodzeniu adwokatów w brzmieniu rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 czerwca 1956 r. (Dz. U. z 1956 r. Nr 25, poz. 117) w uzasadnionych przypadkach sąd może nie zaliczyć podwyżki wynagrodzenia ponad normę wskazaną w § 2 lub 3 do kosztów procesu zasądzonych od strony przeciwnej. Taki uzasadniony przypadek zachodzi w tym sporze. Wbrew wywodom żalącego się sprawa niniejsza wymagała znacznego nakładu pracy przez biegłego, a nie adwokata. Sąd Wojewódzki zresztą zastosował przy ustalaniu należnego pozwanemu wynagrodzenia adwokackiego pełną stawkę przewidzianą w § 9 taryfy o wynagrodzeniu adwokatów. Ponadto do kosztów tych wliczył 20% ryczałt przewidziany w § 7a taryfy o wynagrodzeniu adwokatów w brzmieniu cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 czerwca 1956 r. oraz gotówkowe wydatki. Domaganie się w tych okolicznościach sprawy przyznania pozwanemu jeszcze 100% podwyżki ponad koszty przyznane przez Sąd Wojewódzki jest nie uzasadnione. Z tych względów Sąd Najwyższy na mocy art. 394 § 1 i 3 oraz 383 k.p.c. zażalenie pozwanego oddalił.