4 CR 950/60

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia K. Lipiński (sprawozdawca). Sędziowie: B. Łubkowski, C. Tabęcki.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Miejskiego Handlu Detalicznego Artykułami Spożywczymi w B. przeciwko Leonowi C. o zapłatę, po rozpoznaniu rewizji pozwanego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Bydgoszczy z dnia 7 września 1960 r.,oddalił rewizję.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki zasądził od Leona C. kwotę 21.401,05 zł jako równowartość manka powstałego w kierowanym przez pozwanego sklepie.Wysokość manka ustalił Sąd Wojewódzki na podstawie opinii biegłego. Pozwany został prawomocnie skazany z art. 286 § 1 k.k. za doprowadzenie do tego manka. Sąd karny ustaliwszy, że pozwany zdradza objawy otępienia umysłowego, zastosował przepis art. 18 k.k.W rewizji pozwany zarzuca pominięcie kwestii jego stanu psychicznego i wpływu tego stanu na odpowiedzialność za manko.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Fakt skazania pozwanego za spowodowanie manka przesądza wiążąco (art. 7 k.p.c.) o jego winie i wyłącza zatem przyjęcie, że całe manko powstało wskutek jego stanu psychicznego, a więc okoliczności, za którą pozwany nie odpowiada (art. 239 k.z.). Zastosowanie przez sąd karny art. 18 k.k. mogłoby prowadzić do przyjęcia, że szkoda częściowo powstała bez winy pozwanego, i w konsekwencji do przypisania pozwanemu odpowiedzialności jedynie za część szkody. Konieczne jednak byłoby wykazanie, że pomiędzy stwierdzonym stanem pozwanego (otępienie) a szkodą istnieje związek przyczynowy. Przeprowadzone postępowanie dowodowe na istnienie takiego związku przyczynowego nie wskazuje. Okoliczność natomiast, że pozwany w sprawie IV KP 426/57 Sądu Powiatowego w Bydgoszczy został nieprawomocnie skazany (postępowanie następnie umorzono z amnestii) z art. 1 § 3 lit. a) dekretu z 4.III.1953 r. za kradzież pieprzu z prowadzonego przez niego sklepu spółdzielni "Pokój", wskazuje, że otępienie nie miało wpływu na jego czynności w sklepie powódki, skoro nie przeszkadzało w popełnieniu nadużyć w poprzednim miejscu pracy.Z braku podstaw należało zatem rewizję oddalić (art. 383 k.p.c.).