4 CZ 101/60

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Edwardy S. II-voto J. przeciwko Józefowi. S. o rozwód, po rozpoznaniu zażalenia powódki na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Koszalinie z dnia 5 lipca 1960 r., postanowił zaskarżone postanowienie uchylić i sprawę przekazać Sądowi Wojewódzkiemu w Koszalinie do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki zaskarżonym postanowieniem odmówił powódce wydania tytułu wykonawczego na podstawie prawomocnego wyroku rozwodowego zasądzającego alimenty dla dziecka oraz koszty procesu. Sąd stwierdził, że powódka tytuł wykonawczy już otrzymała, a skoro nie twierdzi, że go utraciła, nie może żądać ponownego wydania jej tytułu wykonawczego.Zażalenie powódki jest uzasadnione.Powódka twierdzi, że tytułu wykonawczego dotychczas w ogóle nie otrzymała, albowiem odnośna przesyłka sądowa, którą otrzymała przez pocztę - wbrew treści dowodu doręczenia, zawierała tylko odpis wyroku z poświadczeniem prawomocności, który złożyła komornikowi, a następnie urzędnikowi stanu cywilnego w związku z zawarciem powtórnego małżeństwa. Nie ma powodów, dla których twierdzeniu temu nie należałoby dać wiary, zachodzi bowiem możliwość, że powódka pokwitowała odbiór odnośnej przesyłki sądowej przed jej otwarciem, a przesyłka ta wskutek pomyłki zawierała tylko jeden dokument.Niezależnie jednak od takiej czy innej oceny tego twierdzenia powódki należy zauważyć, że nie może być ona jako wierzycielka pozbawiona możności wykonania prawomocnego wyroku sądowego na drodze egzekucji tylko z tych przyczyn formalnych, dla których oddalono jej wniosek, oraz pomimo zachodzącej wątpliwości co do tego, czy tytuł rzeczywiście otrzymała.Jeżeli zatem Sąd Wojewódzki ustalił wbrew twierdzeniu powódki, że wydał już jej tytuł wykonawczy, a powódka wiarogodnie utrzymuje, że z takich czy innych względów tytułu tego nie posiada, to należało przyjąć, że wydany jej tytuł wykonawczy utraciła i żądanie jej potraktować jako wniosek o ponowne wydanie tytułu wykonawczego (art. 544 k.p.c.).Z tych względów zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu (art. 384 i 394 § 3 k.p.c.).