C 188/51

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Lisiewski; Sędziowie: Z. Wasilkowska (sprawozdawca), S. Rejman.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Edmunda B. przeciwko Jadwidze B. o rozwód, po rozpoznaniu skargi rewizyjnej powoda na wyrok Sądu Wojewódzkiego w Bydgoszczy z dnia 6 lutego 1951 r.,rewizję oddalił.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki oddalił powództwo Edmunda B. przeciwko żonie Jadwidze B. o rozwód ustalając, że pomiędzy stronami nie zachodzi trwały i zupełny rozkład pożycia małżeńskiego, o czym świadczy ten choćby fakt, że strony nadal mieszkają razem i utrzymują ze sobą stosunki cielesne. Jakkolwiek pożycie małżonków jest złe, gdyż obsypują się oni wyzwiskami, a nawet dochodzi do rękoczynów, to jednak winę za ten stan rzeczy ponosi mąż mający kochankę.Na powyższy wyrok powód wniósł rewizję, zarzucając obrazę przepisów postępowania przez odmowę zbadania świadków wskazanych w pozwie i przez oparcie wyroku wyłącznie na zeznaniach pozwanej. Ponadto zarzuca on obrazę art. 29 kod. rodz. przez nierozważenie, że ustalone przez sąd fakty wymyślania powodowi przez pozwaną i bicie go świadczą o stałym rozkładzie pożycia małżeńskiego i o winie pozwanej w spowodowaniu tego rozkładu.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Decydującym dla rozstrzygnięcia sprawy jest ustalenie Sądu Wojewódzkiego, że między stronami nie zachodzi stały rozkład pożycia, a tego ustalenia rewizja w sposób istotny nie podważa. Wbrew bowiem twierdzeniu rewizji Sąd nie oparł swych ustaleń wyłącznie na zeznaniach pozwanej, lecz na zeznaniach obu stron, które stwierdziły, że przez cały czas trwania procesu śpią na jednym tapczanie i utrzymują stosunki fizyczne. Jakkolwiek pożycie fizyczne jest tylko jedną z przesłanek pożycia małżeńskiego, jest jednak ono jego częścią istotną i trudno dojść do przekonania, aby przy trwałym i nieodwracalnym rozkładzie pożycia małżonkowie mogli nadal utrzymywać stosunki cielesne. Dlatego też wniosek Sądu Wojewódzkiego o braku podstawowej przesłanki niezbędnej do orzeczenia rozwodu w myśl art. 29 kod. rodz. jest dostatecznie umotywowany w rozumieniu art. 242 i 337 k.p.c. Słusznie również w tych warunkach nie badał Sąd Wojewódzki dalszych świadków, skoro na podstawie zeznań świadków już zbadanych i zeznań stron wyrobił sobie dostateczne przekonanie o stanie rozkładu pożycia, skarżący zaś nie przytacza okoliczności, jakie mieliby ci świadkowie ustalić, a które mogłyby, mimo nieprzerwanego pożycia fizycznego między małżonkami, podważyć przekonanie sądu o nieistnieniu trwałego rozkładu. (...)