C 21/52

Uzasadnienie faktyczne...Chybiony jest zarzut rewizji powoda co do rzekomej niesłuszności oddalenia go z żądaniem renty, gdyż zgodnie z poglądem zaskarżonego wyroku stwierdzić należy, że wobec brzmienia art. 197 ust. z 28 III 1932 r. nr 51 poz. 396 Dz.U.R.P. żądanie renty w całości od pozwanego przed przyznaniem i ustaleniem jej wysokości przez Z.U.S. nie da się usprawiedliwić. Przepis ten bowiem stanowi, że roszczenia przeciw innym osobom, nic wymienionym w poprzednich artykułach, służące w myśl ogólnych przepisów prawa uprawnionemu do świadczeń w myśl niniejszej ustawy, poszkodowanemu na skutek spowodowania przez te osoby choroby, niezdolności do zarobkowania lub śmierci, przechodzą z mocy samego prawa na właściwe instytucje ubezpieczeń społecznych do wysokości należnych od tych instytucji świadczeń. Z brzmienia i celu tego przepisu wynika zatem, że poszkodowany nie może do chodzić tych roszczeń, które z mocy prawa przechodzą na instytucje ubezpieczeń społecznych, od osób, które spowodowały uszkodzenie, bo do dochodzenia ich są z mocy prawa legitymowane wyłącznie te instytucje ubezpieczeń społecznych, uprawnionemu zaś pozostaje jedynie prawo dochodzenia dodatkowego odszkodowania od sprawcy szkody do wysokości sumy, o którą odszkodowanie należne mu według ogólnych przepisów prawa przewyższa świadczenia należne i przyznane z tytułu ubezpieczenia.Powód winien był wtedy twierdzić i udowodnić, że rent, której zasądzenia żąda, stanowi dodatkowe odszkodowanie ponad należne i prawomocnie od Z.U.S. przyznane świadczenie (v. orzecz. S.N. z 26. IX 1950 r. Ł.C. 960/50 i z 5. VI 1951 r. Ł.C. 2170/50). Gdy tego nie uczynił, roszczenie słusznie oddalono...