I C 3037/52

Uzasadnienie faktycznePogląd Sądu Najwyższego, jakoby w sprawie zachodziła właściwość władzy opiekuńczej, jest nietrafny. Sąd Najwyższy wyjaśnił w uchwale z dnia 12 stycznia 1952 r. sygn. C. 1162/51, powziętej w składzie 7 sędziów i wpisanej do księgi zasad prawnych (Państwo i Prawo 7/52, str. 118), że "przepis art. 19 § 1 ustawy z dnia 27 czerwca 1950 r. o postępowaniu niespornym w sprawach rodzinnych oraz z zakresu kurateli nie ma zastosowania w przypadku, gdy przedmiotem rozpoznania jest zmiana wydanego w sprawie o rozwód na podstawie art. 437 k.p.c. orzeczenia o obowiązku rodziców ponoszenia kosztów utrzymania i wychowania dziecka".Mimo błędnego uzasadnienia zaskarżone orzeczenie w ostatecznym wyniku odpowiada jednak prawu i dlatego rewizja musi być oddalona (art. 383 k.p.c.).W sprawie nie zachodzi bowiem właściwość sądu wojewódzkiego dla braku przesłanek z art. 11 k.p.c. lecz właściwy jest sąd powiatowy. Sprawa dotyczy wyłącznie roszczenia majątkowego, a nie roszczenia majątkowego poszukiwanego łącznie ze sprawą niemajątkową, skoro sprawa o rozwód została już poprzednio wyrokiem prawomocnie rozstrzygnięta.Okoliczność, że w wyroku orzekającym rozwód o alimentach rozstrzygał sąd wojewódzki, a więc sąd hierarchicznie wyższy, nie ma żadnego znaczenia, gdyż żaden przepis, ani żadna zasada prawna nie usprawiedliwia wniosku, że tym samym przesądzona jest właściwość sądu wojewódzkiego dla wszelkich zmian wyroku, spowodowanych zmianą stosunków. Należy podkreślić, że w przypadkach, w których chodzi o zmianę wyroku, orzekającego rozwód, nie w części dotyczącej alimentów, lecz w innych postanowieniach normujących prawa i obowiązki rodziców rozwiedzionych względem osoby i majątku dziecka - z mocy art. 19 ustawy wyżej cytowanej - właściwy jest również nie sąd wojewódzki, lecz sąd powiatowy, jako władza opiekuńcza. Odrzucenie pozwu w ostatecznym wyniku było więc uzasadnione, jakkolwiek nie z powodu niedopuszczalności drogi procesu cywilnego, lecz ze względu na rzeczową niewłaściwość sądu.