I C 92/53

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Jana K. przeciwko Zbigniewowi O. o umorzenie egzekucji, po rozpoznaniu zażalenia dłużnika na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu z dnia 30 grudnia 1952 r.,zażalenie oddalił.Uzasadnienie faktyczneSąd Powiatowy w Koninie postanowieniem z dnia 27 listopada 1952 r. oddalił skargę dłużnika Jana K. na dokonane przez komornika tegoż Sądu zajęcie samochodu osobowego - taksówki, uznając, że samochód ten nie jest przedmiotem niezbędnym dłużnikowi do wykonywania zawodu szofera, a tym samym nie podlega wyłączeniu od egzekucji na podstawie art. 577 pkt 6) k.p.c.Postanowienie to zaskarżył Jan K. zażaleniem, w którym zwalczając pogląd Sądu Powiatowego podnosi, że zgodnie z uzyskanym zezwoleniem właściwych organów "całkiem legalnie używa zajętego samochodu jako taksówki", która w tych warunkach jest "niezbędna dla niego do wykonywania zawodu", a nadto twierdzi, że sprzedaż samochodu z licytacji podcięłaby jego egzystencję i uniemożliwiłaby płacenie alimentów, w poszukiwaniu których dokonane zostało kwestionowane przez skarżącego zajęcie.W odpowiedzi na zażalenie egzekwująca wierzycielka Feliksa O., wskazując na trafność zaskarżonego postanowienia, wnosiła o odrzucenie zażalenia dłużnika, jako niedopuszczalnego ze względu na przepis art. 520 § 1 k.p.c.Sąd Wojewódzki w Poznaniu postanowieniem z dnia 30 grudnia 1952 r. na mocy art. 388 k.p.c. przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Najwyższemu wobec wątpliwości, czy dorożka samochodowa stanowi przedmiot niezbędny do wykonywania zawodu szofera (art. 577 pkt 6) k.p.c.).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Zarzut niedopuszczalności zażalenia nie jest usprawiedliwiony. Skarga Jana K. zmierzała do uchylenia zajęcia samochodu, powołując się na zachodzącą, zdaniem skarżącego, niedopuszczalność egzekucji ze względu na przedmiot, do którego została skierowana (art. 568 § 1 pkt 4) w związku z art. 577 pkt 6) k.p.c.). Celem tej skargi było zatem umorzenie postępowania egzekucyjnego w stosunku do zajętego samochodu. Na postanowienie zaś co do umorzenia postępowania egzekucyjnego służy zażalenie (art. 572 k.p.c.) zarówno w przypadku uwzględnienia skargi, jak i w razie jej oddalenia (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 11 lipca 1952 r. "Państwo i Prawo" - nr 12/1952 r., s. 893).Zażalenie nie mogło być jednak uwzględnione.Aczkolwiek skarżący zasadnie podnosi, że używa dorożki samochodowej dla celów zarobkowych legalnie na podstawie uzyskanego zezwolenia, twierdzenie to w niczym nie podważa trafności stanowiska zajętego w zaskarżonym postanowieniu.Eksploatując bowiem samochód w sposób wyżej wskazany, dłużnik występuje jako przedsiębiorca (§ 12 ust. 1 pkt a), § 23 i nast. rozporządzenia Ministra Transportu Drogowego i Lotniczego z dnia 27 listopada 1951 r. w sprawie udzielania zezwoleń na publiczny transport drogowy - Dz. U. Nr 64, poz. 442), a w tym charakterze nie może co do środków samego przedsiębiorstwa pretendować do szczególnej i wyjątkowej ochrony, jaką przepis art. 577 pkt 6) k.p.c. przewiduje nie dla prowadzenia przedsiębiorstw, lecz dla wykonywania zawodu, to jest dla pracy osobistej i to tylko w takim zakresie, jaki do tego celu jest niezbędny. Nie można więc odmówić trafności poglądowi Sądu Powiatowego, że zajęta dorożka samochodowa nie jest przedmiotem niezbędnym do wykonywania zawodu szofera przez dłużnika, który, jak to słusznie podkreśla egzekwująca wierzycielka w odpowiedzi na zażalenie, również nie posiadając własnego samochodu ma pełną możność zarabiać na utrzymanie osobistą pracą.W tym stanie rzeczy, na mocy art. 394 § 3 w związku z art. 383 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.