I CO 2/60

SentencjaS. N. w sprawie z powództwa Michała F. przeciwko Wiktorii N. o eksmisję, po rozpoznaniu zagadnienia prawnego, przekazanego przez S. Woj. w L. postanowieniem z 21 XII 1959 r. do rozstrzygnięcia w trybie art. 388 k.p.c.:"Czy wykonanie zawartej przed sądem powszechnym ugody, w której pozwany zobowiązał się opróżnić lokal mieszkalny, podlegający przepisom prawa lokalowego (Dz. U. z 1959 r. Nr 10, poz. 59), należy do administracyjnej władzy egzekucyjnej czy też do sądowej władzy egzekucyjnej?"postanowił udzielić następującej odpowiedzi:Wykonanie zawartej przed sądem powszechnym ugody, w której pozwany zobowiązał się opróżnić lokal mieszkalny, nie należy do organów administracji państwowej jako władzy egzekucyjnej.Uzasadnienie faktycznePrzepis art. 75 prawa lokalowego przekazuje do egzekucji administracyjnej prawomocne orzeczenia sądowe w sprawie opróżnienia lokalu.Charakter tego przepisu, ustanawiającego wyjątek od zasady, zgodnie z którą egzekucja orzeczeń sądowych należy do sądów powszechnych i urzędujących przy tych sądach komorników (art. 515 § 1 k.p.c.), nakazuje ścisłą interpretację zawartej w nim normy i nie pozwala na rozszerzanie jej treści.Ugoda sądowa, mimo że w konsekwencji jej zawarcia następuje umorzenie postępowania postanowieniem Sądu, nie jest orzeczeniem sądowym. Z mocy art. 534 pkt 4 k.p.c. jest ona natomiast tytułem egzekucji, lecz jedynie sądowej, i w tym tylko celu może być zaopatrzona w klauzulę wykonalności. Przepis art. 75 prawa lokalowego, stanowiący o egzekucji administracyjnej wymienionych w nim orzeczeń sądowych, i to wyłącznie prawomocnych, nie daje zatem podstaw do zastosowania zawartej w nim dyspozycji do ugód sądowych również wówczas, gdy przedmiotem takiej ugody jest obowiązek opróżnienia lokalu.Taki wynik gramatycznej wykładni art. 75 prawa lokalowego może na pierwszy rzut oka wywołać wątpliwość, płynącą z założenia, że wszelkie postępowania egzekucyjne, mające za przedmiot opróżnienie lokalu, powinny toczyć się w jednakowym trybie. Skoro zaś ustawodawca uznał za bardziej odpowiednią w tym celu egzekucję administracyjną, może się wydawać, iż brak racji, dla których nie miałoby to stosować się do wypadku, gdy podstawą egzekucji jest ugoda sądowa. Nadmienić ubocznie należy, że wiele widocznie przemawia za tym, iż egzekucja administracyjna w sprawach o eksmisję jest bardziej wskazana, skoro również opublikowany ostatnio projekt k.p.c. w art. 915 § 4 stanowi, że egzekucję, której przedmiotem jest opróżnienie mieszkania, prowadzi się w trybie administracyjnym.Wszystkie te względy nie mogą mieć jednak znaczenia decydującego i muszą ustąpić przed treścią przepisu, jeżeli jest ona wyraźna i nie prowadzi do wyników oczywiście niezamierzonych lub niemożliwych.Pozostawiając zaś na uboczu zasadniczą kwestię, czy i w jakim zakresie ugody co do opróżnienia lokali podlegających przepisom o publicznej gospodarce lokalami mogą odnieść skutek i w związku z tym, czy praktycznie w ogóle wchodzą w rachubę, nie można wykluczyć, że ustawa o prawie lokalowym celowo ograniczyła egzekucję administracyjną w sprawie opróżnienia lokali tylko do prawomocnych orzeczeń sądowych, być może dlatego, że w innych wypadkach nie chciała zrezygnować z tych dodatkowych gwarancji, jakie egzekwowanemu zapewnia tryb egzekucji sądowej.W konsekwencji, gdy ścisła wykładnia art. 75 prawa lokalowego w rozważanej kwestii nie daje wyniku niemożliwego z punktu widzenia praktyki lecz; tylko taki, który przy pewnym apriorycznym założeniu może wydawać się mniej celowy, nieprawidłowe i niedopuszczalne byłoby poszukiwanie innych rozwiązań, do których wyraźne sformułowanie rozważanego przepisu nie daje dostatecznej podstawy.Dlatego też na przedstawione pytanie prawne należało udzielić odpowiedzi jak w sentencji.