I CO 21/18

Izba Cywilna2018-03-06

Skład orzekający: Dariusz Dończyk

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy Sąd Najwyższy powinien oznaczyć sąd właściwy do rozpoznania sprawy o rozwód, gdy możliwe jest ustalenie właściwości miejscowej na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy odmawia oznaczenia sądu właściwego do rozpoznania sprawy o rozwód, gdy na podstawie okoliczności sprawy możliwe jest ustalenie właściwości miejscowej zgodnie z art. 41 k.p.c. Właściwość miejscową w sprawach o rozwód określa się na podstawie ostatniego wspólnego miejsca zamieszkania małżonków, miejsca zamieszkania strony pozwanej lub powoda. Dopiero brak możliwości ustalenia tych przesłanek uzasadnia zastosowanie art. 45 k.p.c. i oznaczenie sądu przez Sąd Najwyższy.
Stan faktyczny
Sąd Okręgowy w W. przedstawił Sądowi Najwyższemu akta sprawy o rozwód, wnosząc o oznaczenie sądu właściwego do jej rozpoznania. Powódka i pozwany mieli ostatnie miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pozwany obecnie zamieszkuje na terytorium Izraela, traktując ten pobyt jako tymczasowy związany z działalnością zarobkową.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy odmówił oznaczenia sądu właściwego do rozpoznania sprawy.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt I CO 21/18 POSTANOWIENIE Dnia 6 marca 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk w sprawie z powództwa M. D. przeciwko A. D. o rozwód, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 marca 2018 r., na skutek przedstawienia akt VI C […] przez Sąd Okręgowy w W. celem oznaczenia sądu właściwego do rozpoznania sprawy, odmawia oznaczenia sądu właściwego do rozpoznania sprawy. 2 UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w W. przedstawił Sądowi Najwyższemu akta sprawy z powództwa M. D. przeciwko A. D. o rozwód wskazując, że zachodzą podstawy do wyznaczenia sądu właściwego na podstawie art. 45 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Z art. 45 k.p.c. wynika, że Sąd Najwyższy dokonuje oznaczenia sądu, przed który należy wytoczyć powództwo, jeżeli nie można na podstawie okoliczności sprawy ustalić właściwości miejscowej. Zgodnie z art. 41 k.p.c., powództwo ze stosunku małżeństwa wytacza się wyłącznie przed sąd, w którego okręgu małżonkowie mieli ostatnie miejsce zamieszkania, jeżeli choć jedno z nich w okręgu tym jeszcze ma miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu. Przy czym z braku takiej podstawy wyłącznie właściwy jest sąd miejsca zamieszkania strony pozwanej, a jeżeli i tej podstawy nie ma - sąd miejsca zamieszkania powoda. W konsekwencji dopiero w razie stwierdzenia, że żadna ze stron nie przebywa z zamiarem stałego pobytu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (art. 25 k.c.) uzasadnione będzie oznaczenie przez Sąd Najwyższy, w trybie określonym przez art. 45 k.p.c., sądu, przed którym należy wytoczyć powództwo. Z pism procesowych składanych przez strony wynika, że pozwany ma miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (w W.), zaś pobyt na terytorium państwa Izrael traktuje jako pobyt tymczasowy związany z prowadzoną tam działalnością zarobkową (pismo pozwanego z dnia 2 listopada 2017 r. - k. 5 akt oraz pismo powódki z dnia 16 listopada 2017 r. - k. 9 i 9 verte). Wobec zgodnych w tym zakresie twierdzeń stron, zawartych w wyżej wymienionych pismach procesowych, nie zachodzą przesłanki do wyznaczenia przez Sąd Najwyższy sądu właściwego miejscowo do rozpoznania sprawy na podstawie art. 45 k.p.c., gdyż możliwe jest ustalenie tego sądu na podstawie art. 41 k.p.c. Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. aw jw

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 45 KPCart. 41 KPCart. 25 KC

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 19.07.2026. · PDF źródłowy