I CR 456/82

SentencjaPo rozpoznaniu w dniu 2 marca 1983 r. sprawy z powództwa Ewy A. przeciwko Telewizyjne Wytwórni Filmowej "P." w W. o odszkodowanie na skutek rewizji i zażalenia powódki od wyroku Sądu Wojewódzkiego w W. z dnia 26 maja 1982 r., sygn. akt I C 1275/81 i zawartego w tym wyroku orzeczenia o kosztach oddala rewizję i zażalenie. Uzasadnienie faktyczneNa podstawie umowy o dzieło z dnia 1 lipca 1977 r. powódka, jako II reżyser, współdziałała w wykonaniu dzieła filmowego pt. "Gazda z Diabelnej". Pozwana w dniu 19 maja 1978 r. skierowała do kierownictwa produkcji filmu "Gazda z Diabelnej" zawiadomienie o przerwaniu filmu z winy reżysera, kierownika produkcji i operatora. Wszyscy pracownicy otrzymali zawiadomienie o rozwiązaniu umowy. Powódka pisma takiego nie przyjęła, gdyż był błąd w jej nazwisku. Powódka, jak i cała ekipa, od sierpnia 1978 r. nie wykonywała już żadnych prac, a następnie okazało się, że powołano nową ekipę realizatorską. Powódka otrzymała wynagrodzenie w wysokości 36 450 zł przy przyjęciu, że dzieło zostało wykonane w 45% oraz wynagrodzenie po 2 400 zł miesięcznie do 31 sierpnia 1978 r. W związku z powyższym powódka domagała się zasądzenia od pozwanego reszty należności 39 400 zł, nagrody regulaminowej 59 940 zł i wynagrodzenia za okres od 1 sierpnia 1978 r. do 15 kwietnia 1979 r., licząc po 2 400 zł miesięcznie w łącznej kwocie 20 400 zł. Sąd Wojewódzki w W. wyrokiem z dnia 26 maja 1982 r. zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 35 063 zł z 8% od dni 11 lutego 1980 r., oddalając powództwo w pozostałej części oraz znosząc wzajemnie koszty procesu. Sąd Wojewódzki uznał, że skoro rozwiązanie umowy nastąpiło z przyczyn niezależnych od powódki jako II reżysera - zgodnie z treścią § 9 umowy stron - przysługuje powódce odszkodowanie w wysokości 20% wynagrodzenia przypadającego za nie wykonaną część dzieła, tj. 8 090 zł oraz odpowiednia część nagrody regulaminowej w kwocie 26 973 zł. Dalsze roszczenia powódki nie znajdują podstawy w umowie stron. W rewizji od tego wyroku powódka wniosła o zmianę wyroku w części oddalającej powództwo i zasądzenie na rzecz powódki dalszej kwoty 64 227 zł. Nadto powódka złożyła zażalenie na rozstrzygnięcie o kosztach procesu, domagając się zmiany postanowienia i zasądzenia od pozwanego na rzecz powódki kwoty 6 000 zł kosztów procesu. Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje: Zarówno rewizja, jak też zażalenie, nie zawierają uzasadnionych zarzutów. Wbrew twierdzeniom rewizji, zawarta przez strony umowa przewiduje w § 9 nie tylko odstąpienie od umowy w wypadkach wymienionych w ust. 1 (zaniechanie lub przerwanie realizacji filmu z przyczyn programowych, gospodarczych, społecznych lub innych niezależnych od II reżysera), lecz również odstąpienie od umowy z przyczyn uzasadnionych. Według dokonanych ustaleń, pozwany odstąpił od umowy z powodu złej pracy I reżysera, operatora i kierownika produkcji. Następstwem rozwiązania umów z realizowania filmu było rozwiązanie całej grupy zdjęciowej filmu (k. 34, 36), co stanowiło uzasadnioną przyczynę odstąpienia przez pozwaną od zawartej z powódką umowy o dzieło. Jak wyjaśnił świadek Lech L., trójka realizatorów filmu ma prawo dobrać sobie ekipę (k. 91). W tym stanie faktycznym Sąd Wojewódzki dokonał prawidłowej wykładni umowy i trafnie zastosował ust. 2 § 9 tej umowy. Zgodnie z jego treścią, w wypadku odstąpienia od umowy przez pozwaną i wyłączenia II reżysera z udziału w dalszej realizacji filmu, II reżyserowi należy się odszkodowanie za niewykonaną część dzieła w wysokości zależnej od procentu jego wykonania. Poza sporem pozostawało, że dzieło zostało wykonane w 45%, co uzasadniało przyznanie 20% wynagrodzeni za niewykonaną część dzieła. Wysokość należności zasądzonej na rzecz powódki jest prawidłowa i znajduje podstawę w umowie stron oraz zarządzeniu nr 22 przewodniczącego Komitetu do Spraw Radia i Telewizji z dnia 14 czerwca 1975 r. Zawarta przez strony umowa została oparta na zarządzeniu nr 22 przewodniczącego Komitetu do Spraw Radia i Telewizji z dnia 14 czerwca 1975 r. w sprawie zawierania umów i wynagradzania za realizację i opracowanie filmów oraz materiałów filmowych, a więc na ogólnych warunkach i wzorcach umów, wydanych na podstawie art. 384 § 1kc, wiąże ona strony z pierwszeństwem przed przepisami kcZ tego względu zarzut naruszenia art. 639 kc, odmiennie regulującego wynagrodzenia w razie niewykonania dzieła, nie jest trafny. Wzajemne zniesienie kosztów procesu jest zgodne z art. 100 kpc Powódka dochodziła kwoty 120 400 zł, zaś utrzymała się tylko co do sumy 35 063 zł. Mimo zatem różnicy w wysokości kosztów każdej ze stron - zniesienie kosztów procesu odpowiada zasadom słuszności. Mając powyższe na uwadze, z mocy art. 387 i 397 § 2 kpc Sąd Najwyższy oddalił rewizję i zażalenie.