I CR 658/72

SentencjaPo rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 1973 r. sprawy z powództwa Marii W. przeciwko Aleksandrowi Ł. o naruszenie praw autorskich na skutek rewizji powódki od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu z dnia 23 września 1972 r., sygn. akt II C 328/72 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Wojewódzkiemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach procesu instancji rewizyjnej. Uzasadnienie faktycznePowódka domagała się ustalenia, że pozwany naruszył jej uprawnienia wynikające z praw autorskich i zakazania pozwanemu korzystania z jej utworu pt. “Dokumentacja inwentaryzacyjna­zielnikowa roślinności Palmiarni Poznańskiej" i powoływania się na to, że sam jest jego autorem, a nadto zasądzenia od pozwanego stosownej kwoty na odbudowę Zamku Królewskiego w Warszawie. Pozwany powództwa nie uznał i zarzucał, iż z opracowań powódki w ogóle nie korzystał. Zaskarżonym wyrokiem Sąd Wojewódzki w Poznaniu powództwo oddalił. Sąd Wojewódzki ustalił, że pozwany nie korzystał z żadnych prac powódki, gdyż nie były mu one potrzebne dla opracowania etykiet dla roślin Palmiarni w P. Według ustaleń Sądu I instancji, pozwany nie działał w jakikolwiek sposób z ujmą dla powódki jako twórcy. Nie miał on bowiem wpływu na to, by Zarząd Dróg, Mostów i Zieleni w P. wykorzystał opracowanie powódki i na nim poprzestał, a przyjmując zlecenie na sporządzenie etykiet, przystąpił do ich opracowania we własnym zakresie, bez wzorowania się na pracach powódki. Pozwany nie był też zobowiązany do odmowy przyjęcia zlecenia ze względu na osobę powódki. Sąd Wojewódzki podniósł wreszcie, że nazwy roślin egzotycznych opisane zostały w różnych podręcznikach naukowych i fakt, że powódka użyła tych nazw, czerpiąc swe wiadomości z tychże podręczników, nie daje podstawy do zakazania innym osobom używania tych samych nazw. W rewizji powódka zażądała uchylenia tego wyroku i przekazania sprawy Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania. Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje: Rozstrzygnięcie o żądaniu wymagało wiadomości specjalnych z zakresu nauk przyrodniczych, a w tej sytuacji niezbędne było zasięgnięcie opinii biegłego, czy biegłych (art. 278 § 1 kpc), względnie nawet odpowiedniego instytutu naukowego lub naukowo-badawczego (art. 290 § 1 kpc) co do zasadności twierdzeń powódki. Sąd Wojewódzki dowodu takiego nie przeprowadził, aczkolwiek powinien był to uczynić wobec konieczności zbadania wszystkich istotnych okoliczności sprawy (art. 3 § 2 i 232 zdanie drugie kpc). W tej sytuacji zaś muszą budzić wątpliwości ustalenia i oparte na nich wnioski Sądu Wojewódzkiego w przedmiocie zagadnień wykraczających poza dziedzinę wykształcenia ogólnego. Brak opinii, o której mowa wyżej, uniemożliwia Sądowi Najwyższemu sprawdzenie zarzutów skarżącej, godzących w rozstrzygnięcie o jej żądaniu, a w tej sytuacji konieczne było uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania (art. 388 § 1 i 108 § 2 kpc).