I CR 66/73

SentencjaPo rozpoznaniu w dniu 9 marca 1973 r. sprawy z powództwa Stefana G. przeciwko Centralnemu Urzędowi Geologii w W. o 86 400 zł na skutek rewizji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla m.st. Warszawy z dnia 17 listopada 1972 r., sygn. akt II C 718/71 rewizję oddala bez obciążenia powoda kosztami postępowania rewizyjnego. Uzasadnienie faktycznePo rozpoznaniu sprawy po raz trzeci Sąd Wojewódzki dla m.st. Warszawy zasądził od pozwanego Centralnego Urzędu Geologicznego w W. na rzecz powoda Stefana G. kwotę 6 720 zł z 8% od dnia 11 lipca 1967 r., w pozostałej zaś części powództwo oddalił. Zasądzona suma stanowi honorarium autorskie za mapy wchodzące w skład opracowanego przez powoda dzieła pt. “Analizy chemiczne wód mineralnych Polski". Sąd Wojewódzki ustalił, że druga połowa pracy powoda, tj. mapy, miała - podobnie jak opracowanie analiz - charakter techniczno-zestawczy. Ponieważ mapy stanowią integralną część tekstu, należy się za nie wynagrodzenie w wysokości takiej samej stawki, jak za sam tekst, tj. po 400 zł (połowa stawki 800 zł) za arkusz. Za 16,8 arkusza wynosi to zasądzoną kwotę 6 720 zł. Wymieniony na wstępie wyrok zaskarżył powód. Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje: Zasadniczy zarzut rewizji powoda sprowadza się do twierdzenia, że Sąd Wojewódzki nie mógł oprzeć swego rozstrzygnięcia na opinii sześciu specjalistów, zawartej w piśmie z dnia 26 października 1972 r. (k. 330), bo specjaliści ci są pracownikami Instytutu Geologicznego, a więc jednostki podległej Centralnemu Urzędowi Geologii, który reprezentuje stronę pozwaną. Zarzut ten nie wytrzymuje krytyki, całkowicie bowiem sprzeczna z doświadczeniem jest sugestia, według której 6 wybitnych specjalistów (w tym trzech profesorów) może wydać stronniczą opinię tylko dlatego, że pracują oni w jednostce, która organizacyjnie jest powiązana z inną jednostką, występującą jako strona pozwana. Są to samodzielni pracownicy naukowi, których zależność od zakładu pracy jest czysto porządkowa i nie wkracza w zakres ich merytorycznych uprawnień. Zresztą opinia ich znajduje pełne potwierdzenie w materiale sprawy. W szczególności ich stwierdzenie, że tzw. mapy przygotowane przez powoda nie stanowią w ogóle operatu kartograficznego oraz że polegają jedynie na naniesieniu pewnych punktów na istniejące mapy (są tylko szkicami lokalizacyjnymi), jest nawet dla niespecjalisty oczywiste. Stwierdzenie to znajduje potwierdzenie w opinii prof. K., który na rozprawie (k. 224) także wskazał, że praca powoda polegała na naniesieniu na istniejące mapy tzw. wyrobisk. W świetle powyższego za trafną należy uznać ostateczną ocenę wymienionych specjalistów, że przygotowanie wspomnianych szkiców lokalizacyjnych było także tylko pracą techniczno­zestawczą i że wobec tego wynagrodzenie za nią nie może być wyższe aniżeli wynagrodzenie za mającą podobny charakter właściwą treść pracy. Błędnie skarżący zarzuca, że Sąd Najwyższy w poprzednim wyroku przesądził, iż praca powoda w części dotyczącej tzw. map nie ma charakteru techniczno­zestawczego. Wprawdzie w rewizji zacytowano dla uzasadnienia tego twierdzenia jedno ze zdań z wyroku Sądu Najwyższego z 8 lipca 1971 r., ale pominięto okoliczności, że w zdaniu tym Sąd Najwyższy jedynie zreferował stanowisko powoda, wskazuje, iż na razie kwestia ta nie została dostatecznie wyjaśniona. Nie może dalej odnieść skutku zarzut rewizji skarżącego, w myśl którego powód jakoby wykonał szkice lokalizacyjne, o których mowa, w całości w domu. Wbrew temu twierdzeniu całość materiału dowodowego wskazuje na to, że powód nad pracą, jako całością, pracował częściowo w domu, częściowo zaś w biurze. Wiążące przy tym jest poprzednie stanowisko Sądu Najwyższego, że wobec braku innych danych należy przyjąć, iż powód pracę nad dziełem, o które chodzi w sprawie, wykonywał w połowie w domu i w połowie w biurze. Okoliczność zaś, czy czas w domu poświęcał głównie na szkice, a w biurze głównie na opracowanie tekstu, nie ma istotnego znaczenia. Zresztą wbrew twierdzeniu skarżącego z zeznania świadka (k. 313) wynika, że powód także mapy mógł i wykonywał w biurze. Nie może też odnieść skutku zawarte w rewizji żądanie powoda, aby sąd zasądził na jego rzecz równowartość egzemplarzy autorskich, jest bowiem w sprawie wiążący poprzednio wypowiedziany pogląd, iż w tej części sprawa została już prawomocnie na niekorzyść powoda przesądzona. Nie znając zasad procedury powód zarzut ten ponawia w drugiej z kolei swojej rewizji. Zupełnie dowolne jest żądanie, aby sąd przyznał powodowi odsetki nie w wysokości 8%, lecz w takiej wysokości, “w jakiej wzrosły w Polsce artykuły pierwszej potrzeby". Żądanie to nie znajduje w ogóle oparcia w obowiązującym prawie. Wreszcie nie może powód kwestionować orzeczenia, mocą którego Sąd Wojewódzki zniósł koszty procesu między stronami. Powód wniósł powództwo o sumę wielokrotnie przewyższającą kwotę ostatecznie zasądzoną, zniesienie więc kosztów procesu między stronami stanowi dla niego decyzję korzystną. Z zasad powyższych Sąd Najwyższy orzekł z mocy art. 387 kpc jak w sentencji, zwalniając równocześnie powoda - ze względu na jego sytuację rodzinną - od obowiązku poniesienia kosztów postępowania rewizyjnego (art. 102 kpc).