I CR 173/66

SentencjaPo rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 1966 r. sprawy z powództwa Ludwika H. przeciwko Wydawnictwu Związkowemu CRZZ o 103 100 zł na skutek rewizji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego w W. z dnia 29 października 1965 r. sygn. akt II C 427/64,uchyla zaskarżony wyrok w części oddalającej powództwo i orzekającej o kosztach procesu i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Wojewódzkiemu w W. do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia wniosków stron o zasądzenie kosztów postępowania rewizyjnego. Uzasadnienie faktyczneW końcowym sformułowaniu powód domagał się zasądzenia od pozwanego kwoty 103 100 zł z odsetkami i kosztów procesu w związku z wydaniem przez pozwanego pracy naukowej powoda pt. "Organizacje zawodowe w Polsce 1918-1939" bez zawarcia z powodem, jako autorem, umowy. Pozwany uznał powództwo do kwoty 5 775 zł za wstęp i skorowidz do dzieła, zarzucając, że powód nie jest autorem pozostałej części wymienionej książki, która zawiera notatki informacyjne stanowiące przedmiot materiałów znajdujących się w Biurze Historycznym CRZZ oraz treść kartoteki informacyjnej, nad którą pracowali wszyscy pracownicy Biura, łącznie z powodem. Sąd Wojewódzki wyrokiem z dnia 29 października 1965 r. nr II C 427/64 uwzględnił powództwo do wysokości 55 362 zł z 8% od 15 czerwca 1964 r., a ponadto zasądził na rzecz Skarbu Państwa tytułem opłat sądowych od powoda z zasądzonego roszczenia 3 159 zł, a od pozwanego 3 000 zł. Ustalił, że przedmiotowa książka jest dziełem twórczości powoda. Ma ona charakter samoistnego opracowania bibliograficznego. Ostateczny tekst książki ustalał powód. Powód przy opracowaniu przedmiotowej książki korzystał z materiałów kartoteki informacyjnej Biura Historycznego CRZZ, ale okoliczność ta nie odbiera dziełu cech samodzielnej twórczości. Sporna książka korzysta więc z ochrony prawnej przewidzianej w art. 56 Prawa autorskiego. Mając na uwadze charakter opracowania powoda oraz fakt, że powód w poważnym stopniu wykorzystał gotowe materiały znajdujące się w Biurze Historycznym, którego powód był pracownikiem, Sąd Wojewódzki uznał za stosowane przyjąć najniższą stawkę 1 250 zł za 1 arkusz autorski, przewidzianą w dziale III poz. 51 Tabeli wynagrodzeń autorskich, stanowiącej załącznik nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z 11 czerwca 1965 r. Ilość arkuszy autorskich spornego dzieła ustalił Sąd Wojewódzki na 44,201. Żądanie powoda zasądzenia odszkodowania wg arkuszy wydawniczych uznał Sąd Wojewódzki za nieuzasadnione, gdyż zgodnie z § 13 załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia podstawą obliczenia wynagrodzenia powinna być objętość dzieła wyrażona w arkuszach autorskich, a nie wydawniczych. Wyrok Sądu Wojewódzkiego w części oddalającej powództwo o zapłatę 47 738 zł z odsetkami i orzekającej o kosztach procesu zaskarżył powód rewizją. Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje: Powód twierdził w toku postępowania przed Sądem I instancji, że dzieło obejmuje 51,8 arkuszy autorskich, a po odliczeniu 1/4 arkusza pochodzącego od wydawnictwa, należy mu się wynagrodzenie za 51,55 arkuszy. Sąd Wojewódzki, ustalając ilość arkuszy autorskich na 44,9, dopuścił się sprzeczności ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału, a w szczególności z zeznaniami świadka B., który stwierdził, że podana w wykazie liczba jest zgodna z rzeczywistością i określił nawet ilość arkuszy wydawniczych na 58,1. Tenże świadek stwierdził również, że wydawnictwo dodało od siebie do dzieła powoda około 5 stron druku, co stanowi około 1/4 cz. arkusz autorskiego. Tę ostatnią okoliczność potwierdził również biegły, dr K., w swej opinii ustnej (k.58). Niezależnie od powyższego uchybienia Sąd Wojewódzki nie wyjaśnił również, z naruszeniem art. 212, 227 i 316 kpc, należycie kwestii wysokości należnej powodowi stawki za arkusz przedmiotowego dzieła. Stawka ta może być ustalona, jak to wynika z opinii biegłego K. (k. 43) w granicach od 1 250 do 2 700 zł na 1 arkusz autorski. Tenże biegły wypowiedział opinię, według której w razie okazania się, że powód nie korzystał w znacznym stopniu z gotowych już materiałów Biura Historycznego CRZZ, należne powodowi wynagrodzenie powinno być ustalone powyżej granicy minimalnej (k. 44). Sąd Wojewódzki z powyższego punktu widzenia sprawy nie wyjaśnił, mimo że powód twierdził, iż kartoteka Biura Historycznego jest jego dziełem. Wyżej przytoczone uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy i dlatego skutkują uchylenie wyroku Sądu Wojewódzkiego w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania (art. 388 § 1 kpc). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, niezależnie od wyjaśnienia wyżej wskazanych okoliczności, Sąd Wojewódzki rozważy, w miarę wyników rozprawy, potrzebę dopuszczenia dowodu z biegłego sądowego z dziedziny bibliografii co do przygotowania fachowego i nakładu pracy powoda przy opracowaniu przedmiotowego dzieła. Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł jak wyżej.