I CR 82/61

WyrokIzba Cywilna1962-02-13

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy art. 239 Kodeksu zobowiązań z 1933 r. ma zastosowanie do sytuacji, w której zobowiązanie zostało zaciągnięte przez dłużnika w celu uniknięcia egzekucji?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy w uzasadnieniu odesłał do art. 239 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 października 1933 r. Kodeks zobowiązań. Przepis ten stanowił, że czynność prawna dokonana przez dłużnika w celu pokrzywdzenia wierzyciela jest nieważna. Orzeczenie potwierdza zastosowanie tej zasady w sytuacji, gdy zobowiązanie zostało zaciągnięte w celu uniknięcia egzekucji.
Stan faktyczny
Powód dochodził uznania za nieważne zobowiązania zaciągniętego przez dłużnika. Dłużnik zaciągnął zobowiązanie w celu uniknięcia egzekucji. Sąd Najwyższy rozpatrywał sprawę w kontekście przepisów Kodeksu zobowiązań z 1933 r.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy odesłał do art. 239 Kodeksu zobowiązań z 1933 r., co sugeruje uznanie nieważności czynności prawnej.

Pełny tekst orzeczenia

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. KrzyżanowskiSędziowie: J. Kamiński, J. Rajski (sprawozdawca).SentencjaW uzasadnieniu odesłanie do art. 239 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 października 1933 r. Kodeks zobowiązań (Dz. U. z 1933 r. Nr 82, poz. 598).

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 239

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 21.07.2026.