I CR 89/67

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia H. Dąbrowski (sprawozdawca). Sędziowie: B. Łubkowski, J. Pietrzykowski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy z powództwa Aleksandra T. przeciwko Romanowi W. o ustalenie, na skutek rewizji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu z dnia 6 grudnia 1966 r.,zaskarżony wyrok uchylił i sprawę przekazał Sądowi Wojewódzkiemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktycznePowód Aleksander T. żądał ustalenia, że przysługuje mu uprawnienie do projektu wynalazczego pt. "Młyn do twardych materiałów", zgłoszonego w Urzędzie Patentowym PRL za numerem 104507 przez Romana W. i Lubomira S. W uzasadnieniu pozwu i w dalszych wyjaśnieniach złożonych na rozprawie w dniu 18.XI.1966 r. powód podał, że będąc właścicielem przedsiębiorstwa produkującego urządzenia i maszyny na eksport, w celu opracowania dla jego przedsiębiorstwa dokumentacji technicznej na młyn do twardych materiałów, zawarł w 1963 r. z W. i S. "umowę o pracę nad wynalazkiem". Zlecone im zadanie wykonali oni w styczniu 1964 r., a w marcu tegoż roku, kiedy powód przebywał w areszcie tymczasowym, zgłosili powyższy projekt wynalazczy w Urzędzie Patentowym w celu udzielenia im patentu. Zdaniem powoda, jemu przysługuje uprawnienie do tego wynalazku, jako dokonanego w wyniku wskazanej umowy.W stosunku do Lubomira S., wobec cofnięcia pozwu przeciwko niemu, Sąd Wojewódzki postępowanie umorzył. Natomiast powództwo w stosunku do pozwanego W. Sąd Wojewódzki zaskarżonym wyrokiem oddalił. Jak wynika z uzasadnienia tego wyroku, Sąd Wojewódzki uznał, że powód nie ma interesu prawnego w żądaniu ustalenia swych uprawnień do wymienionego projektu wynalazczego, albowiem na podstawie art. 54 prawa wynalazczego może żądać odrzucenia zgłoszenia.Uzasadnienie prawneRozpoznając sprawę z rewizji powoda, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Przepis art. 54 pr. wyn. stanowi, że w razie zgłoszenia wynalazku "przez osobę nieuprawnioną", ten, komu przysługuje uprawnienie do wynalazku, może żądać m.in. odrzucenia zgłoszenia. Powyższy przepis stosuje się odpowiednio z mocy art. 82 pr. wyn. do wzorów użytkowych.W świetle powyższych przepisów powód, wbrew nietrafnemu stanowisku Sądu Wojewódzkiego, ma interes prawny w żądaniu ustalenia, że przysługują mu uprawnienia do powyższego projektu wynalazczego, jako dokonanego - według jego twierdzeń - w wyniku zawartej przezeń umowy przewidzianej w art. 25 ust. 3 pr. wyn. Wydanie przez Urząd Patentowy decyzji w sprawie odrzucenia zgłoszenia wynalazku lub wzoru uzależnione jest od uprzedniego rozstrzygnięcia sporu w kwestii uprawnień do projektu wynalazczego, a tym samym w kwestii uprawnień do jego zgłoszenia. Żądanie powoda zmierza do rozstrzygnięcia sporu w tym przedmiocie. Żaden przepis nie wyłącza spod kompetencji sądów powszechnych spraw, w których przedmiotem jest spór w kwestii uprawnień do projektu wynalazczego, jako dokonanego w warunkach przewidzianych w art. 25 pr. wyn. Dlatego też Urząd Patentowy PRL w piśmie z dnia 23.XII.1965 r. pouczył powoda, że ustalenia swych uprawnień do powyższego projektu wynalazczego powinien dochodzić w drodze sądowej, przy czym o swym wystąpieniu do sądu powinien zawiadomić wymieniony Urząd.Jak z powyższego wynika, wydanie przez Urząd Patentowy decyzji co do ewentualnego odrzucenia zgłoszenia dokonanego przez pozwanego wymaga uprzedniego rozstrzygnięcia przez sąd zagadnienia wstępnego w kwestii wspomnianych uprawnień (art. 90 § 1 pkt 4 k.p.a.).Ponieważ Sąd Wojewódzki nie miał na uwadze przytoczonych zasad, należało zaskarżony wyrok uchylić. Sąd Najwyższy zatem z mocy art. 388 § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji.