I CSK 2723/23

I CSK 2723/23 POSTANOWIENIE 16 kwietnia 2025 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Grzegorz Misiurek na posiedzeniu niejawnym 16 kwietnia 2025 r. w Warszawie w sprawie z powództwa D. D. przeciwko E. K. o zapłatę oraz z powództwa wzajemnego E. K. przeciwko D. D. o zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej D. D. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 10 listopada 2022 r., VI ACa 739/22, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od D. D. na rzecz E. K. tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego 5400,00 (pięć tysięcy czterysta) zł z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia D. D. odpisu postanowienia do dnia zapłaty. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub I CSK 2723/23 2 wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżący wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazując, że jest ona oczywiście uzasadniona. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, odwołanie się do przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że istotnie skarga jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. m.in. postanowienie SN z 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Celem sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie SN z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.). W ocenie skarżącego, skarga jest oczywiście uzasadniona z uwagi na zaniechanie dopuszczenia dowodu z historii rachunku pozwanej, nierozpoznanie wszystkich zarzutów apelacyjnych, w szczególności co do pożyczki udzielonej przez ojca pozwanej w kwocie 260.000,00 zł, a więc nierozpoznanie sprawy w granicach apelacji, a także sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób uniemożliwiający dokonanie kontroli kasacyjnej. Treść uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przekonuje o jej oczywistej zasadności. Okoliczności wskazane przez skarżącego nie usprawiedliwiają takiej oceny zaskarżonego orzeczenia. Sąd Najwyższy nie dopatrzył się rażącego naruszenia prawa, widocznego prima facie. Brak jest jakichkolwiek podstaw, aby twierdzić, że w niniejszej sprawie doszło do oczywistego naruszenia prawa. Należy zauważyć, że w postępowaniu kasacyjnym niedopuszczalna jest polemika z ustaleniami faktycznymi. Ustawodawca wyraźnie wskazał w art. 39813 § 2 k.p.c., iż w postępowaniu kasacyjnym nie jest dopuszczalne powołanie nowych I CSK 2723/23 3 faktów i dowodów, a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia; ponadto podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów – art. 3983 § 3 k.p.c. Zarzut dotyczący bezzasadnego zaniechania dopuszczenia dowodu z wyciągu rachunku bankowego pozwanej (powódki wzajemnej) nie mógł być uznany za oczywisty wobec ustalenia, że pozwana (powódka wzajemna) dysponowała znacznymi środkami pieniężnym uzyskanymi ze sprzedaży udziałów w spółce, które zdeponowała u swojego ojca. Można zgodzić się ze skarżącym, że Sąd Apelacyjny nie poświęcił uwagi zarzutowi apelacji odnoszącemu się do oceny żądania pod kątem zasad współżycia społecznego ([…]), a ocena zarzutu nr 8 ([…]) dotyczącego kwoty 260.000 była jedynie pośrednia i w tych zakresach uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia okazuje się niepełne, jednak mimo tych wadliwości skarżący nie wykazał - w ramach podnoszonej przez niego przesłanki - że miały one wpływ na rozstrzygnięcie, zwłaszcza w zakresie kwoty będącej pożyczką udzieloną przez ojca pozwanej. Mając powyższe na uwadze, nie można przyjąć, że powołana przez skarżącego przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania została w sposób właściwy wykazana. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). [SOP] [r.g.]