I CSK 4554/23

I CSK 4554/23 POSTANOWIENIE 27 sierpnia 2026 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Dariusz Pawłyszcze po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 27 sierpnia 2026 r. w Warszawie wniosku J.S. i R.A. o uzupełnienie postanowienia, w sprawie z powództwa M.K., przeciwko J.S., R.A., A.B., M.B., M.B.1 i M. sp. j. w G. o uznanie za bezskuteczne czynności prawnych, ewentualnie o zapłatę, ewentualnie o ustalenie, uzupełnia postanowienie z 25 listopada 2025 r. i zasądza od M.K. na rzecz J.S. 1800 (jeden tysiąc osiemset) zł i na rzecz R.A. 3600 (trzy tysiące sześćset) zł kosztów postępowania kasacyjnego. (G.G.) UZASADNIENIE W sprawie przeciwko wielu pozwanym Sąd Najwyższy postanowieniem z 25 listopada 2025 r. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej powódki w części, tj. z wyłączeniem części skarżącej oddalenie apelacji powódki w stosunku do jednego z pozwanych. W stosunku do pozostałych pozwanych postanowienie z 25 listopada 2025 r. jest orzeczeniem kończącym sprawę i należało rozstrzygnąć o wniosku pozwanych o koszty (art. 108 § 1 k.p.c.), czego Sąd Najwyższy zaniechał. Dwóch pozwanych, którzy wnieśli wspólną odpowiedź na skargę I CSK 4554/23 2 kasacyjną, w terminie wniosło o uzupełnienie postanowienia i Sąd Najwyższy na podstawie art. 351 w zw. z art. 361 k.p.c. uzupełnił postanowienie. W przypadku wspólnej odpowiedzi na skargę współuczestnikom na podstawie art. 98 i 99 k.p.c. przysługuje łącznie roszczenie o zwrot kosztów sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną w wysokości stawki minimalnej określonej w stosowanym odpowiednio § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Min. Sprawiedl. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Jednak pozwani wnieśli o zasądzenie kosztów odrębnie dla każdego z nich, nie wskazując sposobu podziału tych kosztów. Przy wartości przedmiotu zaskarżenia w stosunku do pierwszego z tych pozwanych stawka minimalna wynosi 2700 zł, a w stosunku do drugiego 5400 zł. Zatem w przypadku przyznania kosztów łącznie pozwanym przysługuje 5400 zł i sumę tę należało podzielić w stosunku 1:2, ponieważ w takim stosunku pozostają obie stawki minimalne. Ze względu na oczywistą niezasadność skargi w stosunku do tych pozwanych Sąd Najwyższy nie mógł zastosować art. 102 k.p.c., o co wnioskowała skarżąca w odpowiedzi na wniosek o uzupełnienie. (G.G.) [SOP]