I CSK 79/15

Sygn. akt I CSK 79/15 POSTANOWIENIE Dnia 5 listopada 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z wniosku J. M. przy uczestnictwie K. S. o orzeczenie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 listopada 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestnika od postanowienia Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt VI Ga 180/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie oddalił apelację uczestnika postępowania K.S. od postanowienia Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 14 stycznia 2014 r. w sprawie z wniosku J. M. o orzeczenie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej. Rozstrzygając sprawę zgodnie z wnioskiem Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 21 ust. 1 i 2 oraz art. 373 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze orzekł zakaz prowadzenia działalności gospodarczej przez uczestnika na okres trzech lat. W wyniku rozpoznania apelacji uczestnika Sąd Okręgowy uznał za prawidłowe ustalenia faktyczne i argumentację prawną Sądu pierwszej instancji i apelację oddalił. W skardze kasacyjnej uczestnik zarzucił Sądowi Okręgowemu naruszenie w zaskarżonym postanowieniu przepisu prawa materialnego, tj. art. 373 ust. 1 i 2 Prawa upadłościowego i naprawczego przez jego niewłaściwe zastosowanie oraz przepisów postępowania, tj. art. 235 § 1 i art. 236 k.p.c. w związku z art. 210 § 3, art. 328 § 2 i art. 382 k.p.c., a także art. 235 § 1 i art. 236 k.p.c. w związku z art. 210 § 3, art. 378 § 1 i art. 6 k.c. oraz art. 373 ust. 1 i 2 Prawa upadłościowego i naprawczego. Skarżący wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania i uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Sądu pierwszej instancji wraz z rozstrzygnięciem o kosztach postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania ze względu na nie spełnienie przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został uzasadniony przez skarżącego oczywistą zasadnością wniesionej skargi. Rozwijając ten argument, skarżący wskazał na oczywistą zasadność zarzutów sformułowanych w ramach podstaw kasacyjnych, prezentując w skróconej postaci ich treść. Przyjęty przez skarżącego sposób powołania się na przesłankę oczywistej zasadności w ewidentny sposób rozmija się z utrwalonym w orzecznictwie oraz w doktrynie i znanym rozumieniem jej przesłanek (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Chodzi o stan o nadzwyczajnym i kwalifikowanym charakterze, w którym wadliwość 3 orzeczenia w zakresie objętym skargą jest szczególnie istotna i możliwa do stwierdzenia już na pierwszy rzut oka. Jest więc oczywista dla każdego prawnika bez dokonywania szczegółowych analiz (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 lipca 2011 r., II CSK 59/11; z dnia 18 września 2012 r., II CSK 179/12; z dnia 18 lipca 2013 r., III CSK 143/13 i z dnia 8 września 2015 r., I CSK 1060/14, nie publ.). Samo powołanie się na zasadność zarzutów sformułowanych w ramach podstaw kasacyjnych (wyznaczających ramy „zwykłej” zasadności skargi) nie wystarcza jeszcze do wykazania, że w sprawie została spełniona przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Nawet jeśli się uzna naruszenie przepisów postępowania przez Sąd drugiej instancji, to pozostanie to bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Podobnie się ma kwestia nie rozpoznania wszystkich zarzutów apelacji, nie stanowiący o oczywistości skargi, skoro skarżący nie wykazał we wniosku, że gdyby pozostałe zarzuty zostały rozpoznane, to inne byłoby rozstrzygnięcie. Zgodnie z przywołanym rozumieniem „oczywistości” wymaga ona wykazania dalej idącej i zasadniczej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Z tych względów należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzec jak w postanowieniu.