I CZ 114/62

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Janusza J. przeciwko Skarbowi Państwa i innym o odszkodowanie na skutek zażalenia Skarbu Państwa na orzeczenie o kosztach zawarte w wyroku Sądu Wojewódzkiego w Lublinie z dnia 9 marca 1962 r. uchylił zaskarżone orzeczenie, którym zobowiązano Skarb Państwa - Jednostkę Wojskową w B. do uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa (Kasy Sądu Wojewódzkiego) 1988 zł z tytułu opłat sądowych; oddalił wniosek o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.Uzasadnienie faktyczneJak to już wielokrotnie wyjaśniano, Skarb Państwa jest z mocy art. 4 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych zwolniony od opłat sądowych nie tylko wówczas, gdy dokonywa czynności podlegającej opłacie sądowej, ale i wówczas, gdy z mocy przepisu szczególnego (art. 119 k.p.c. i art. 5 przep. o koszt. sąd.) miałby je uiścić za zwolnioną od opłat drugą stronę. Zasądzenie zatem od Skarbu Państwa przegrywający sprawę musiałby tylko zwrócić przeciwnikowi w ramach kosztów procesowych również i opłaty sądowe, okoliczność ta jednak w sprawie nie wchodzi w rachubę, bo opłat, o które chodzi, nikt nie uiścił. Zasądzenie zatem od Skarbu Państwa - Jednostki Wojskowej na rzecz Skarbu Państwa - Kasy Sądu Wojewódzkiego opłat, od których powód był zwolniony, narusza postanowienie art. 4 p.o.k.s. i z tych względów podlega uchyleniu.Mimo takiego wyniku zażalenia roszczenie o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego nie jest uzasadnione. Wymiar i ściągnięcie nieuiszczonych kosztów sądowych może nastąpić i poza procesem (art. 9 p.o.k.s.), ma z istoty pochodny wprawdzie w stosunku do sprawy, ale odrębny finansowo-administracyjny charakter i tej odrębności nie traci na skutek orzeczenia o obowiązku uiszczenia opłat w wyroku rozstrzygającym sprawę.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.