I K 678/51

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia T. Cyprian; Sędziowie: A. Bachrach, G. Auscaler (sprawozdawca); Prokurator: J. Rezler.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Piotra K. osk. z art. 22 m.k.k., po rozpoznaniu rewizji oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Zielonej Górze z dnia 8 lutego 1951 r., na podstawie art. 375 k.p.k. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.Uzasadnienie faktyczneRewizja oskarżonego zarzuca wymierzenie mu kary rażąco niewspółmiernej do popełnionego czynu, powołując się na to, że oskarżony zmuszony był przed wojną wyjeżdżać za granicę dla zarobku, że jest półanalfabetą, a więc, że czynu, za który został skazany, dopuścił się nie z pobudek wrogich dla Państwa Ludowego, lecz z powodu zacofania i ciemnoty. W konkluzji rewizja wnosi o wydatne złagodzenie wymierzonej kary.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Rewizja jest bezzasadna. Kara wymierzona oskarżonemu K. jest zbliżona do dolnej granicy ustawowego wymiaru, przewidzianego za przypisane mu przestępstwa z art. 22 m.k.k. Sąd orzekający, przy wymiarze kary, uwzględnił przytoczone tam okoliczności, co wynika także wprost z uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Z mocy art. 54 k.k. sąd władny był w danym przypadku wymierzyć karę mieszczącą się powyżej dolnej granicy ustawowego wymiaru. Kara orzeczona nie może uchodzić za rażąco niewspółmiernie surową w stosunku do czynu przypisanego oskarżonemu, co jedynie stanowi uzasadnioną podstawę do rewizji wyroku (art. 371 pkt 4). O rażącej niewspółmierności nie stanowi także okoliczność, że Sąd wymierzył w danym przypadku karę więzienia, a nie karę aresztu: zgodnie z treścią art. 57 § i k.k., jeżeli przestępstwo zagrożone jest sankcją alternatywną, sądowi przysługuje prawo wymierzenia kary więzienia także wówczas, gdy brak jest podstaw do przyjęcia, że przestępstwo popełniono z niskich pobudek. W przypadkach tych sąd ma możność wyboru pomiędzy karą więzienia a karą aresztu stosownie do okoliczności danego przypadku.