I PKN 341/01

Postanowienie z dnia 8 marca 2002 r. I PKN 341/01 Zaskarżone kasacją orzeczenie oczywiście narusza prawo w rozumieniu art. 393 § 2 k.p.c., gdy jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i nie podle-gającymi różnej wykładni przepisami albo zostało wydane w wyniku błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest w sposób pewny i niewątpliwy z góry widoczne dla prawnika, bez potrzeby głębszej analizy praw-niczej. Sędzia SN Józef Iwulski. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 marca 2002 r. sprawy z powództwa Krzysztofa M. przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Skarbu Państwa o akcje lub odszkodowanie, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2001 r. [...] o d m ó w i ł przyjęcia kasacji do rozpoznania. U z a s a d n i e n i e Wyrokiem z dnia 7 marca 2001 r. [...] Sąd Apelacyjny w Warszawie oddalił apelację powoda Krzysztofa M. od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpie-czeń Społecznych w Warszawie z dnia 19 lipca 2000 r. [...], oddalającego powództwo w sprawie przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Skarbu Państwa o wydanie akcji lub odszkodowanie. Wyrok ten kasacją zaskarżył powód. Jako okoliczność uzasadniającą rozpo-znanie kasacji powód wskazał „fakt naruszenia prawa gwarantowanego treścią art. 64 konstytucji RP mocą której każdy ma prawo do ochrony praw majątkowych, które w niniejszej sprawie zostało zagwarantowane treścią aktu notarialnego z dnia 23.11.90 r. Repertorium [...], a także wobec oczywistości naruszenia prawa”. Strona pozwana w odpowiedzi na kasację wniosła o jej oddalenie. - 2 - Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zaskarżone orzeczenie zostało wydane po dniu 1 lipca 2000 r., a więc do zło-żenia i rozpoznania kasacji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks postę-powania cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz.U. Nr 48, poz. 554) - art. 5 ust. 2 tej ustawy. Zgodnie z art. 393 k.p.c., jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty nie narusza prawa ani nie zachodzi nieważność postępowania (§ 2), Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdy w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych bu-dzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie są-dów, a ponadto gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna (§ 1). Powód nie powołuje się na żadną z okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania wy-mienionych w art. 393 § 1 pkt 1-3 k.p.c. Należy uznać, że powołuje się na podstawę z art. 393 § 2 k.p.c., choć nie chodzi w niej o naruszenie prawa, czy nawet o oczywiste naruszenie prawa, lecz o sytuację, gdy zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo. Można uznać, że według powoda zaskarżony wyrok Sądu drugiej instancji w sposób oczywisty narusza art. 64 Konstytucji. Jednakże powód nie wskazuje nawet, której z jednostek redakcyjnych tego przepisu dotyczy zarzut (art. 64 Konstytucji ma trzy ustępy). Powód nie przeprowadza także wywodu na czym miałoby polegać naru-szenie tego przepisu i to w sposób oczywisty. Zwłaszcza nie przedstawia, czy chodzi o jego błędną wykładnię (jeżeli tak, to nie twierdzi jaka wykładnia powinna być prawi-dłowa), czy o nieprawidłowe zastosowanie i na czym polegające. Jako podstawy ka-sacji powód wskazuje naruszenie art. 23 ustawy z dnia 13 lipca 1990 r. o prywatyza-cji przedsiębiorstw państwowych (Dz.U. Nr 51, poz. 298 ze zm.) i art. 471 k.c. W uza-sadnieniu kasacji jednak nie ma żadnego nawiązania do treści tych przepisów, ich wykładni i sposobu zastosowania przez Sąd drugiej instancji. Jeżeli więc w ogóle uznać, że w kasacji zawarto przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpo-znanie, to z pewnością nie umotywowano ich w sposób pozwalający na ocenę słusz-ności argumentacji w tym zakresie. Oczywiste naruszenie prawa przez zaskarżony - 3 - wyrok jest możliwe do przyjęcia tylko wówczas, gdy jest ono z góry widoczne dla ka-żdego prawnika, bez potrzeby głębszej analizy prawniczej (por. orzeczenie z dnia 8 czerwca 1934 r., C III 76/34, Zb.Urz. 1935, poz. 15); gdy jest zupełnie pewne i nie może ulegać żadnej wątpliwości (por. orzeczenie z dnia 25 września 1934 r., C II 1532/34, Zb.Urz. 1935, poz. 98); gdy jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i nie podlegającymi różnej wykładni przepisami prawa (por. orzeczenie z dnia 30 sty-cznia 1963 r., II CZ 3/63, OSPiKA 1963 nr 11, poz. 286). Sąd Najwyższy ocenił, że w sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 393 § 2 k.p.c., zwłaszcza wskazane przez skarżącego. Po rozważeniu przesła-nek określonych w art. 393 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy uznał za uzasadnioną odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania, o czym orzekł na podstawie tych przepisów w związku z art. 3937 § 1 k.p.c. ========================================