I PKN 96/01

Postanowienie z dnia 10 lipca 2001 r. I PKN 96/01 Powołanie się przez wnoszącego kasację na uchwałę Sądu Najwyższego, która nie została uwzględniona przez sąd drugiej instancji w ustalonym stanie faktycznym sprawy, nie stanowi przedstawienia zagadnienia prawnego uza-sadniającego rozpoznanie kasacji (art. 393 § 1 pkt 3 w związku z art. 393 § 1 pkt 1 KPC), jeżeli kasacja nie jest oparta na zarzucie naruszenia przepisów postę-powania (art. 3931 pkt 2 KPC). Sędzia SN: Roman Kuczyński. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 lipca 2001 r. sprawy Bożeny B. przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Szpitalowi Woje-wódzkiemu w S. o przywrócenie do pracy, na skutek kasacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku z dnia 7 listopada 2000 r. [...] o d m ó w i ł przyjęcia kasacji do rozpoznania. U z a s a d n i e n i e Wyrokiem z dnia 29 maja 2000 r. Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Suwałkach za-sądził od Samodzielnego Publicznego Szpitala Wojewódzkiego na rzecz powódki Bożeny B. kwotę 6025,70 zł tytułem odszkodowania za rozwiązanie umowy o pracę z naruszeniem art. 52 § 1 pkt 1 KP w związku z art. 32 ust 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz.U. Nr 55, poz. 234 ze zm.) z uzasadnieniem, iż powódka była członkiem władz związku zawodowego, który nie wyraził zgody na rozwiązanie umowy o pracę. Ze względu na szerokie zmiany organizacyjne i likwida-cję stanowiska pracy powódki Sąd Rejonowy nie uwzględnił żądania przywrócenia do pracy. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku wy-rokiem z dnia 7 listopada 2000 r. w uwzględnieniu w części apelacji powódki zasądził od pozwanego dodatkowo kwotę 9.944 zł tytułem odszkodowania, gdyż Sąd pierw- 2 szej instancji nie wziął pod uwagę całości wynagrodzenia powódki, w pozostałej czę-ści apelację oddalił, uznając za słuszne stanowisko Sądu Rejonowego co do ustale-nia, iż przywrócenie powódki do pracy nie było możliwe. Kasacja powódki zarzuca wyrokowi Sądu drugiej instancji naruszenie art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych, art. 45 § 3 KP w związku z art. 56 § 2 KP oraz art. 8 KP, jak również naruszenie art. 328 § 2 KPC i wskazuje, że rozpoznanie kasacji jest uzasadnione ze względu na istotne zagadnienie prawne, jakim - zdaniem kasacji - jest odmowa uwzględnienia roszczenia o przywrócenie do pracy pracownika szczególnie chronionego przed rozwiązaniem umowy o pracę a zwolnionego w trybie art. 52 § 1 KP, niezależnie od tego, czy dopuścił się on poważnego naruszenia obo-wiązków pracowniczych, jeżeli w dacie orzekania zlikwidowano jego stanowisko pracy. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 393 § 1 KPC Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie ist-nieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów albo gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna. W przedmiotowej sprawie przedstawione w kasacji zagadnienie prawne nie występuje. Kasacja nie jest oparta na tej postawie, że Sąd drugiej instancji dopuścił się naruszenia tych przepisów postępowania, które regulują postępowanie dowodowe oraz wydanie wyroku, a tym samym nie może podważać ustaleń Sądu pierwszej in-stancji (nie zakwestionowanych przez Sąd drugiej instancji), że po pierwsze - powód-ka jako zastępca dyrektora Szpitala do spraw pracowniczych nie wykonała zadań związanych ze zorganizowaniem i przygotowaniem projektów rozstrzygnięć kadro-wych w celu terminowego wykonania umowy zawartej między Szpitalem a Minister-stwem Zdrowia (dotyczącej przekazania środków publicznych na dopłatę do związ-kowych kosztów świadczeń zdrowotnych) co zostało zakwalifikowane jako ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych na zajmowanym stanowisku, po drugie - stanowisko zastępcy dyrektora do spraw pracowniczych zostało zlikwido-wane, co uniemożliwiało przywrócenie powódki do pracy. Jeżeli zatem te ustalenia nie zostały zakwestionowane poprzez wskazanie, jakim przepisom postępowania uchybiono przy ich dokonywaniu oraz jak istotny wpływ uchybienia te miały na wynik 3 sprawy, to należy stwierdzić, że teza postawionego w kasacji zagadnienia prawnego jest wadliwa. Przy uznaniu bowiem, że powódka ciężko naruszyła obowiązki pracow-nicze, jej roszczenie o przywrócenie do pracy mogło (w trybie art. 4771 § 2 KPC) zo-stać uwzględnione alternatywnie w postaci odszkodowania. Na podstawie bowiem tego przepisu sąd może uwzględnić roszczenie o odszkodowanie zamiast roszczenia o przywrócenie do pracy (art. 56 KP) zgłoszonego przez pracownika objętego ochroną przed rozwiązaniem stosunku pracy z art. 32 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych, jeżeli roszczenie o przywrócenie do pracy jest nieuzasad-nione ze względu na sprzeczność ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa (patrz uchwała Sądu Najwyższego z dnia 11 września 1996 r., I PZP 19/96, OSNAPiUS z 1998 r. nr 6, poz. 175, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 30 marca 1994 r., I PZP 40/93, OSNCP z 1994 r. z. 12, poz. 230, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 1996 r., I PRN 103/95, OSNAPiUS 1996 r. nr 15, poz. 210, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 1997 r., I PKN 23/97, OSNAPiUS z 1997 r. nr 21, poz. 419, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 1998 r., I PKN 106/98, OSNAPiUS z 1999 r. nr 10, poz. 336). Sformułowane w kasacji zagadnienie prawne jest w istocie odwróceniem tezy wynikającej z przedstawionego wyżej utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego i nie może być uznane za nowe istotne zagadnienie prawne. Nie budzi już także poważnych wątpliwości prawnych wykładnia art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych, art. 8, 45 § 2 i 3 KP oraz art. 56 § 2 KP, czego potwierdzeniem jest powołanie się kasacji na wyroki Sądu Najwyższego w sprawach I PKN 215/98, I PKN 571/97 i I PKN 539/97. W wyrokach tych Sąd Najwyższy uzna-jąc żądanie przywrócenia do pracy pracownika korzystającego ze szczególnej ochrony trwałości stosunku pracy za sprzeczne ze społeczno-gospodarczym prze-znaczeniem tego prawa kładł wprawdzie nacisk na konieczność występowania szczególnie nagannego postępowania pracownika, któremu w przedmiotowej spra-wie kasacja zaprzecza, jednakże ocena naganności takiego postępowania i jej ciężar gatunkowy należą niewątpliwie do elementów stanu faktycznego (zajmowane przez pracownika stanowisko, zakres obowiązków, waga niewykonanego zadania), z któ-rym kasacja wprawdzie polemizuje, ale którego nie może skutecznie zakwestiono-wać przez wskazanie naruszenia właściwych przepisów postępowania, prowadzą-cego do wadliwości ustaleń faktycznych. 4 Na tle zaś wiążących Sąd Najwyższy tych ustaleń sformułowane w kasacji zagadnienie prawne nie występuje, co na podstawie art. 393 § 1 pkt 1 i art. 3937 § 1 KPC prowadzi do rozstrzygnięcia jak w sentencji. ========================================