I PR 43/82

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia SN S. Rejman. Sędziowie SN: E. Brzeziński (sprawozdawca), E. Jachczyk.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 13 maja 1982 r. na posiedzeniu jawnym wniosku Stanisława W. o uzupełnienie wyroku Sądu Wojewódzkiego w Warszawie z dnia 17.IX.1981 r. w sprawie z powództwa Stanisława W. przeciwko Spółdzielni Pracy Rzeźbiarzy i Kamieniarzy o odszkodowanie i inne świadczenia na skutek zażalenia Stanisława W. od nazwanego wyrokiem orzeczenia Sądu Wojewódzkiego w Warszawie z dnia 2 grudnia 1981 r.oddalił zażalenie nazwane nieściśle rewizją.Uzasadnienie faktyczneW piśmie procesowym z dnia 19.X.1981 r. powód zgłosił wniosek o uzupełnienie wyroku Sądu Wojewódzkiego z dnia 17.IX.1981 r., twierdząc, że Sąd Wojewódzki pominął milczeniem jego roszczenie co do ustalenia i zasądzenia współczynnika wzrostu kosztów utrzymania, a także żądanie nakazania pozwanej Spółdzielni dochodzenia zasądzonego od niej odszkodowania od osób, które naraziły Spółdzielnię na straty.Sąd Wojewódzki wyrokiem z dnia 2.XII.1981 r. wniosek ten oddalił, wskazując w uzasadnieniu, że Sąd Wojewódzki w wyroku z dnia 17.IX.1981 r. ustosunkował się do całości żądań powoda, na co wskazuje zawarta w tym wyroku wzmianka "oddala powództwo w pozostałej części". Wymienione we wniosku o uzupełnienie wyroku żądania powoda są zresztą bezzasadne w świetle obecnie obowiązujących przepisów prawa.Powód złożył od tego wyroku środek odwoławczy, nazwany rewizją.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:W myśl przepisu art. 251 § 3 k.p.c. orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w postaci wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów lub natychmiastowej wykonalności. Ze sformułowania tego wynika, że formę wyroku przybiera orzeczenia sądu wydane po rozpoznaniu wniosku o uzupełnienie wyroku tylko wówczas, gdy "uzupełnia wyrok", a więc zawiera treść merytoryczną, dotyczącą żądań pozwu, bez względu zresztą na to, czy jest to treść dla powoda korzystna (uwzględniająca żądanie pozwu) czy niekorzystna (oddalająca żądanie pozwu). Charakteru takiego nie ma orzeczenie sądu oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku. Takie orzeczenie więc - w myśl przepisu art. 354 k.p.c. - powinno przybrać postać postanowienia. Orzeczenie Sądu Wojewódzkiego, o które chodzi w niniejszej sprawie, jest orzeczeniem "oddalającym wniosek powoda o uzupełnienie wyroku z dnia 17.IX.1981 r.", jest więc w swej istocie, mimo błędnej nazwy, postanowieniem, wniesiony zaś przez powoda od tego orzeczenia środek odwoławczy - również nieściśle nazwany rewizją - jest w rzeczywistości zażaleniem i podlega rozpoznaniu w trybie przewidzianym dla zażalenia.Merytorycznie zażalenie to nie zawiera uzasadnionych zarzutów i z mocy art. 387 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 k.p.c. podlega oddaleniu.Treść wyroku Sądu Wojewódzkiego z dnia 17.IX.1981 r. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że Sąd I instancji orzekł o całości zgłoszonych przez powoda w niniejszej sprawie żądań, skoro sentencja tego wyroku stanowi, co następuje:1) zasądza od Spółdzielni Pracy Rzeźbiarzy i Kamieniarzy w W. na rzecz Stanisława W. 9.600 zł z 8% od dnia 1.I.1968 r., 2) oddala powództwo w pozostałej części,3) co do sumy 5.131 zł nadaje wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności.W przytoczonym sformułowaniu o tym, że Sąd Wojewódzki w rzeczywistości nie pominął żadnego ze zgłoszonych przez powoda żądań, przesądza - w każdym razie - wzmianka: "oddala powództwo w pozostałej części". Wniosek zaś o uzupełnienie wyroku wchodzi w rachubę, jeżeli sąd nie orzekł o całości żądania. Taka zaś sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi.W konsekwencji zażalenie powoda nie mogło odnieść skutku. Merytoryczne wywody powoda, kwestionujące zasadność oddalenia przez Sąd Wojewódzki wyrokiem z dnia 19.X. 1981 r. niektórych jego żądań, oczywiście wykraczają poza granice wniosku o uzupełnienie wyroku w rozumieniu przepisu art. 351 k.p.c. i z tego również względu nie mogą stanowić skutecznej podstawy zażalenia dotyczącego orzeczenia Sądu Wojewódzkiego z dnia 2.XII.1981 r.