II C 1398/53

Uzasadnienie faktyczneW wyroku z dnia 17 marca 1953 r. orzekającym rozwód małżeństwa stron, Sąd Wojewódzki w Poznaniu zobowiązał pozwanego Wincentego K. do płacenia do rąk powódki Alfredy K. po 250 zł miesięcznie tytułem udziału pozwanego w kosztach utrzymania dwu nieletnich synów stron i orzeczeniu temu nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Następnie Sąd Wojewódzki, uwzględniając częściowo wniosek pozwanego, postanowieniem z dnia 25 czerwca 1953 r. wstrzymał wykonanie powyższego orzeczenia co do kwoty 125 zł w stosunku miesięcznym.Na postanowienie nadające wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności złożył zażalenie pozwany, powódka zaś zaskarżyła postanowienie z dnia 25 czerwca 1953 r.Zażalenie pozwanego jest uzasadnione. Jak to już Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, zawarte w wyroku rozwodowym orzeczenie w przedmiocie kosztów utrzymania i wychowania małoletnich dzieci stron (art. 32 kodeksu rodzinnego oraz art. 437 k.p.c.) odnosi się wyłącznie do czasu po rozwiązaniu małżeństwa przez rozwód, może się ono przeto stać skuteczne dopiero od chwili uprawomocnienia się wyroku orzekającego rozwód. W tych warunkach nadanie takiemu orzeczeniu rygoru natychmiastowej wykonalności jest niedopuszczalne. Nie oznacza to oczywiście niedopuszczalności realizacji roszczeń alimentacyjnych w toku procesu o rozwód, ale może to nastąpić wyłącznie w trybie art. 431 k.p.c.Zaskarżone przez powódkę postanowienie stało się w ogóle bezprzedmiotowe z chwilą wydania przez Sąd Najwyższy dalej idącego orzeczenia o uchyleniu rygoru natychmiastowej wykonalności, nadanego wyrokowi rozwodowemu w części dotyczącej zasądzonego od pozwanego udziału w kosztach utrzymania jego synów.Z tych względów Sąd Najwyższy postanowienie o nadaniu wyrokowi z dnia 17 marca 1953 r. w części dotyczącej zasądzonych od pozwanego kosztów utrzymania dzieci stron, natychmiastowej wykonalności uchylił, zażalenie zaś powódki odrzucił.