II C 757/53

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Tadeusza M. przeciwko Bronisławie M. o rozwód, po rozpoznaniu zażalenia powoda na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Stalinogrodzie z dnia 12 stycznia 1954 r. w przedmiocie klauzuli wykonalności, zażalenie oddalił.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w Stalinogrodzie postanowieniem z dnia 12 stycznia 1954 r., uwzględniając częściowo wniosek pozwanej z dnia 2 września 1953 r. o podwyższenie alimentów dla dzieci stron, zmienił swoje postanowienie z dnia 4 listopada 1952 r. w ten sposób, że określił udział powoda w ponoszeniu kosztów utrzymania i wychowania tych dzieci podczas procesu w wysokości po 150 zł miesięcznie dla każdego dziecka. To postanowienie Sąd opatrzył klauzulą wykonalności, przesyłając tytuł wykonawczy pozwanej w dniu 20 lutego 1954 r.W zażaleniu wniesionym z powołaniem się na art. 545 § 2 k.p.c. w dniu 29 kwietnia 1954 r. powód żądał uchylenia klauzuli wykonalności wywodząc, że skoro postanowienie z dnia 12 stycznia 1954 r. zostało przez niego zaskarżone do Sądu Najwyższego, nadanie temu postanowieniu klauzuli wykonalności narusza art. 866 § 2 k.p.c.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Według przyjętej wykładni do postanowień z art. 431 k.p.c. mają odpowiednie zastosowanie ze względu na ich charakter niektóre przepisy księgi drugiej k.p.c. o postępowaniu zabezpieczającym. Art. 866 k.p.c. zawiera postanowienia o wykonaniu zarządzeń tymczasowych, stanowiąc w § 1, że postanowienie uwzględniające wniosek o zarządzenie tymczasowe jest natychmiast wykonalne. Następnie zaś § 2 dotyczący przypadku wykonania postanowień uchylających lub zmieniających zarządzenia tymczasowe stanowi, że w tym przypadku zażalenie wstrzymuje wykonanie odnośnego postanowienia. Ustawa w poprzedzającym art. 864 wskazuje, komu ze stron przysługuje prawo żądania uchylenia lub zmiany zabezpieczenia, wyraźnie wymieniając dłużnika. Art. 866 § 2 k.p.c. dotyczy przeto postanowień wydanych na skutek wniosku dłużnika z art. 864 k.p.c. W stosunku więc do wierzyciela art. 864 k.p.c., a tym samym także i art. 866 § 2 k.p.c., nie ma zastosowania, a każde żądanie zwiększenia zakresu uzyskanego przezeń zabezpieczenia swych roszczeń należy traktować jako wniosek o dodatkowe w swej istocie zabezpieczenie roszczeń wierzyciela, tylko w nawiązaniu do poprzedniego stanu rzeczy mogącego potocznie być nazywane "zmianą" zabezpieczenia. Skoro zaś wniesienie zażalenia przez dłużnika nie wstrzymuje wykonania postanowienia uwzględniającego wniosek wierzyciela o rozszerzenie zabezpieczenia (zgodnie z ogólną zasadą art. 866 § 1 k.p.c.), nie można się zgodzić z wykładnią art. 866 § 2 k.p.c. zawartą w zażaleniu powoda.Z tych względów Sąd Najwyższy z mocy art. 390 i 383 k.p.c. zażalenie powoda oddalił.