II CR 13/56

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Szczerski (sprawozdawca). Sędziowie: J. Tyszka, J. Zarakowska.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Mikołaja A. przeciwko Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Rawie Mazowieckiej o 49.904 zł 42 gr, po rozpoznaniu rewizji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Łodzi dla województwa łódzkiego z dnia 14 października 1955 r.,zaskarżony wyrok uchylił i przekazał sprawę Sądowi Wojewódzkiemu w Łodzi dla województwa łódzkiego do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktycznePowód domaga się spornej sumy tytułem wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych, twierdząc, że podaną w pozwie ilość tych godzin przepracował jako robotnik zakładów kanalizacyjnych w okresie od sierpnia 1952 r. do lutego 1955 r.Pozwane Prezydium przeczy twierdzeniom co do pracy nadliczbowej, a ponadto zarzuca, że powód nie ma prawa do poszukiwanego wynagrodzenia już w świetle art. 9 dekretu z dnia 14 maja 1946 r. o tymczasowym unormowaniu stosunku służbowego funkcjonariuszów państwowych (Dz. U. Nr 22, poz. 139).Sąd Wojewódzki podzielił zarzuty pozwanego oparte na art. 9 przytoczonego dekretu i powództwo w całości oddalił.Zdaniem Sądu Wojewódzkiego powód jako pracownik kontraktowy b. Zarządu Gminy Miejskiej, a następnie Prezydium MRN w Rawie Mazowieckiej zrównany jest w zakresie świadczeń z pracownikami mianowanymi na stałe i zgodnie z orzeczeniem Sądu Najwyższego C. 250/49 z dnia 21 stycznia 1950 r. (PiP z 1950 r. nr 8-9, s. 209) nie ma prawa do dodatkowego wynagrodzenia za godziny nadliczbowe. Wynika to stąd, że ani ustawa o państwowej służbie cywilnej, ani ustawa z dnia 4 lutego 1949 r. o uposażeniu pracowników państwowych i samorządowych (Dz. U. Nr 7, poz. 39) nie przewidują wynagrodzenia za godziny nadliczbowe.Sąd Najwyższy uznaje za zasadną rewizję powoda opartą na zarzutach naruszenia prawa materialnego.Art. 9 dekretu z dnia 14 maja 1946 r. oraz powołane w zaskarżonym wyroku orzeczenie Sądu Najwyższego odnosi się do pracownika zatrudnionego na podstawie umowy, a zajmującego stanowisko funkcjonariusza mianowanego. Chodzi tu w szczególności o pracowników kontraktowych zatrudnionych we władzach i urzędach, z wyłączeniem jednak zakładów pracy "prowadzonych w sposób przemysłowy" [art. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1919 r. o czasie pracy w przemyśle i handlu (tekst jednolity - Dz. U. Nr 94, poz. 734)], choćby podlegały, jak w sprawie niniejszej, Prezydium Miejskiej Rady Narodowej, i niezależnie od osobowości prawnej oraz samodzielności gospodarczej tych zakładów.Zaskarżony wyrok powołuje się również błędnie na cytowaną ustawę z dnia 4 lutego 1949 r., skoro powód nie był zatrudniony w biurze prezydium rady narodowej (art. 2 ust. 2), a art. 3 tej ustawy wyraźnie wyłącza "pracowników, zatrudnionych w zakładach użyteczności publicznej i przedsiębiorstwach samorządowych".Przytoczone rozważania wskazują na to, że zaskarżony wyrok narusza art. 9 dekretu z 14 maja 1946 r., art. 2 i 3 ustawy z dnia 4 lutego 1949 r. oraz art. 1 i 16 ustawy o czasie pracy w przemyśle i handlu.Sąd Wojewódzki, wychodząc z błędnych założeń, nie poczynił niezbędnych ustaleń faktycznych i dlatego zaskarżony wyrok zostaje uchylony, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania.Po ustaleniu pracy powoda i ilości przepracowanych godzin nadliczbowych należy mieć na uwadze, że ewentualnie z obliczonego wynagrodzenia na podstawie art. 16 ustawy o czasie pracy w przemyśle i handlu ulegnie potrąceniu suma, jaką powód otrzymywał za nadgodziny w formie ryczałtu.