II CSK 517/15

Sygn. akt II CSK 517/15 POSTANOWIENIE Dnia 18 lutego 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk w sprawie z powództwa K. K. przeciwko […] Towarzystwu Ubezpieczeń […] z siedzibą w P., W. S. i A. […] Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 lutego 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki, oraz skargi kasacyjnej pozwanego W. S. od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 3 grudnia 2014 r., sygn. akt I ACa […], 1) przyjmuje do rozpoznania skargę kasacyjną powódki; 2) odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej pozwanego W. S.. UZASADNIENIE Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które - 2 zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. - będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Pozwany W. S. we wniesionej skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparł na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, tj. zagadnienie nowe dotychczas nierozwiązane w orzecznictwie sądowym, budzące poważne wątpliwości co do sposobu jego rozwiązania, którego rozwiązanie przyczyni się do rozwoju prawa. Ze względu na tak określone cechy istotnego zagadnienia prawnego w orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, że zagadnienie prawne powinno być sformułowane w sposób ogólny i abstrakcyjny, tak aby mogło być ono rozpatrywane w oderwaniu od konkretnego stanu faktycznego (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147, z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 18 października 2010 r., I UK 199/10, nie publ.). Jednocześnie, chodzi o problem, którego wyjaśnienie byłoby konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy, a więc pozostający w związku z podstawami skargi oraz wiążącym Sąd Najwyższy, a ustalonym przez sąd drugiej instancji, stanem fatycznym sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 lutego 2014 r., III PK 93/13, nie publ.). Nie spełnia tych kryteriów zagadnienie sformułowane w skardze kasacyjnej. Nie ma ono bowiem nie tylko cech nowości, ale także charakteru ogólnego i abstrakcyjnego, gdyż sprowadza się do oceny zasadności konkretnego stanowiska Sądu Apelacyjnego zajętego w stosunku do wniosku dowodowego pozwanego. Poza tym sformułowane w skardze kasacyjnej zagadnienie prawne nie jest przydatne dla rozstrzygnięcia o zasadności skargi kasacyjnej skoro wniosek dowodowy pozwanego ograniczał się do przeprowadzenia dowodu z opinii innego biegłego sądowego na okoliczność, czy wszystkie czynności i zabiegi lekarskie u powódki po przewiezieniu jej do szpitala zostały dokonane prawidłowo, a jednocześnie z przeprowadzonej w sprawie opinii 3 biegłego wynikało, że aktualny stan zdrowia powódki jest następstwem wyłącznie zabiegu przeprowadzonego w dniu 8 czerwca 2008 r. Treść tak sformułowanego wniosku dowodowego pozwanego nie zmierzała więc do ustalenia okoliczności istotnej dla oceny istnienia związku przyczynowego pomiędzy uszczerbkiem na zdrowiu, jakiego doznała powódka a zabiegiem przeprowadzonym u powódki z udziałem pozwanego. Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę - w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 39813 § 1 k.p.c.). Sąd Najwyższy miał przy tym na względzie, że opiekun powódki na etapie postępowania przed Sądem drugiej instancji legitymował się już postanowieniem Sądu opiekuńczego zezwalającym mu na wytoczenie powództwa w imieniu powódki. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, nieważna jest i nie podlega konwalidacji jedynie czynność materialnoprawna dokonana przez opiekuna bez wymaganej przez art. 156 w zw. z art. 175 k.r.o., uprzedniej zgody sądu opiekuńczego (por. uchwała Pełnego Składu Izby Cywilnej z dnia 24 czerwca 1961 r., I CO 16/61, OSNC 1963, nr 9, poz. 187). Nie dotyczy to jednak czynności procesowych, takich jak wniesienie pozwu przez osobę niemającą zdolności procesowej (ubezwłasnowolnioną całkowicie), za którą działa jej przedstawiciel ustawowy (opiekun) nielegitymujący się wymaganym zezwoleniem sądu na wytoczenie powództwa. Jest to równoznaczne z niedziałaniem za powoda przedstawiciela ustawowego. Taki brak - powodujący odrzucenie pozwu - jest jednak usuwalny (art. 199 § 2 k.p.c.). W razie jego usunięcia następuje konwalidacja dokonanych czynności procesowych (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2008 r., IV CSK 306/08, OSNC 2009, nr 12, poz. 169, ja również wnioski wynikające z uzasadnienia uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2009 r., III CZP 118/08, OSNC 2009, nr 6, poz. 76). Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). Ponieważ do rozpoznania została przyjęta skarga kasacyjna powódki o kosztach postępowania kasacyjnego - wywołanego wniesieniem obu skarg 4 kasacyjnych - orzeknie Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., w orzeczeniu kończącym to postępowanie z uwzględnieniem jego ostatecznego wyniku. [l.n]