II CZ 41/85

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN W. Łysakowski.Sędziowie SN: G. Bieniek (sprawozdawca), Z Marmaj.SentencjaSąd Najwyższy Izba Cywilna i Administracyjna po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 1985 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Spółdzielni Rzemieślniczej w Z. przeciwko Józefowi Z. o zapłatę na skutek zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w W. z dnia 30 stycznia 1985 r.postanawia:oddalić zażalenie.Uzasadnienie faktycznePostanowieniem z dnia 30 I 1985 r. Sąd Wojewódzki w W. umorzył postępowanie w sprawie z powództwa Spółdzielni Rzemieślniczej w Z. przeciwko Józefowi Z. o zapłatę kwoty 271.494 zł. Sąd uznał, że wydanie wyroku w tej sprawie stało się zbędne, skoro strony zawarły na rozprawie w dniu 30 I 1985 r. ugodę, na mocy której pozwany zobowiązał się zapłacić powodowej Spółdzielni kwotę 57.216 zł z odsetkami od dnia 23 VI 1980 r., co stanowi zaspokojenie roszczeń powódki. Sąd uznał, że ugoda ta jest zgodna z prawem i zasadami współżycia społecznego oraz nie narusza usprawiedliwionego interesu stron. W rezultacie przyjął, że zawarcie ugody było dopuszczalne, co skutkuje umorzenie postępowania w sprawie.Postanowienie to zaskarżył pozwany, który powołując się na to, że podpisał ugodę w stanie wyłączającym świadome powzięcie decyzji, wniósł o jego uchylenie.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Pozwany - powołując się na przepis art. 82 k.c. - podnosi, że w dniu, w którym podpisał ugodę, korzystał ze zwolnienia lekarskiego, czuł się wyjątkowo źle, dolegały mu zawroty głowy oraz duszności, wskutek czego był bliski omdlenia. Taki stan zdrowia oraz namowy ze strony Sądu spowodowały, że podjął decyzję o podpisaniu ugody, która - jego zdaniem - jest sprzeczna z prawem i zasadami współżycia społecznego. W związku z tym należy zauważyć, że w protokole rozprawy brak jest jakiejkolwiek wzmianki o tym, aby pozwany względnie jego pełnomocnik składali wniosek o odroczenie względnie przerwanie rozprawy z powodu złego samopoczucia pozwanego. Pozwany zresztą nie twierdzi, aby taki wniosek był zgłoszony. Fakt korzystania przez pozwanego ze zwolnienia lekarskiego sam przez się nie jest zaś równoznaczny z przytoczeniem podstawy z art. 82 k.c. w postaci stanu wyłączającego świadome powzięcie decyzji i wyrażenie woli. Dla oceny stanu świadomości pozwanego w momencie zawierania ugody nie bez znaczenia jest fakt, że korzystał on z pomocy adwokata. Jest oczywiste, że gdyby pozwany istotnie nie mógł świadomie i swobodnie podjąć decyzji, to jego pełnomocnik podjąłby stosowne czynności. Takie działania nie zostały podjęte. W rezultacie, przyczyny wskazane przez pozwanego nie mogą, w myśl przepisów prawa cywilnego, powodować nieważności ugody. Brak zatem podstaw do uwzględnienia zażalenia pozwanego.Chybiony jest również zarzut pozwanego, jakoby zawarta ugoda rażąco naruszała usprawiedliwiony interes stron, nie była zgodna z prawem i zasadami współżycia społecznego. W sprawie chodzi bowiem o rozliczenie stron z tytułu remontu budynku w P. wykonanego - na zlecenie powodowej Spółdzielni - przez pozwanego. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności opinii biegłych oraz ustaleń Sądu Wojewódzkiego w W. dokonanych w sprawie, w pełni uzasadniony jest wniosek, iż treść ugody nie narusza rażąco usprawiedliwionych interesów stron.Z tych względów, na podstawie art. 397 § 2 w związku z art. 387 k.p.c., należało orzec jak w sentencji.