II K 58/56

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Janusza P., osk. z art. 225 § 1 k.k., po rozpoznaniu założonej przez oskarżonego rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Stalinogrodzie z dnia 10 grudnia 1955 r., na podstawie art. 375, 383 pkt 3 i 388 § 1 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał temuż Sądowi do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneWymienionym na wstępie wyrokiem skazany został Janusz P. z art. 225 § 1 k.k. na 12 lat więzienia za to, że w zamiarze pozbawienia życia Katarzyny O. uderzył ją kilkanaście razy szklaną ciężką popielniczką, oraz żelazną łopatką w głowę w okolicy kości ciemieniowej, powodując szereg ran tłuczonych, połączonych ze złamaniem kości pokrywy czaszki i uszkodzeniem mózgu, na skutek czego nastąpiła śmierć tejże Katarzyny O.Od wyroku tego wniósł rewizję oskarżony, podnosząc zarzut obrazy prawa materialnego przez błędną kwalifikację czynu z art. 225 § 1 k.k. zamiast z art. 225 § 2 k.k. i wnosząc w konkluzji o poprawienie kwalifikacji prawnej i o wydatne obniżenie kary.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Na rozprawie dnia 21 lipca 1955 r., po wysłuchaniu wyjaśnień oskarżonego i zeznań sześciu świadków, Sąd zarządził przerwę celem stwierdzenia drogą obserwacji oskarżonego w zamkniętym zakładzie leczniczym, czy nie zachodzą u niego objawy choroby psychicznej. Przerwa ta przekształciła się w odroczenie, bowiem rozprawę wznowiono dopiero 10 grudnia 1955 r. Rozprawa ta ograniczyła się do przesłuchania oskarżonego, wysłuchania opinii biegłego dr Tadeusza P. i do odczytania za zgodą stron zeznań wszystkich świadków przesłuchanych na poprzedniej rozprawie. W ten sposób Sąd Wojewódzki przekształcił przewód sądowy w odczytywanie akt sprawy, godząc tym w podstawowe zasady bezpośredniości i koncentracji procesu. Przepis art. 299 § 5 k.p.k. zezwala wprawdzie na odczytanie na rozprawie za zgodą stron wszelkich protokołów przesłuchania świadków, oskarżonych i biegłych, jednak przepis ten nie może być rozumiany w ten sposób, że zgoda stron posiada moc przekreślania podstawowych zasad postępowania karnego. Przepis art. 299 § 5 k.p.k. nie przekreśla, pod warunkiem zgody stron, podstawowych zasad postępowania, lecz jedynie dopuszcza wyjątki od tych zasad przede wszystkim w takich przypadkach, gdy chodzi o odtworzenie jedynie jakichś fragmentów postępowania przeprowadzonego na poprzedniej rozprawie.Uchybienia, o jakich mowa wyżej, zniekształciły treść postępowania i jego ustawową formę, wobec czego Sąd Najwyższy uznał, że niezależnie od zarzutów przytoczonych w rewizji, utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy byłoby oczywiście nieprawidłowe. Z uwagi na powyższe, orzeczono jak w sentencji.