III CNP 39/09

Sygn. akt III CNP 39/09 POSTANOWIENIE Dnia 14 października 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Jacek Gudowski w sprawie z powództwa J. T. przeciwko T. K. i in., o zakazanie przechodu i przejazdu oraz o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 października 2009 r., na skutek skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 4 grudnia 2007 r., odrzuca skargę. Uzasadnienie 2 Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2007 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił apelację powoda J. T. oraz apelację pozwanych […] od wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 5 stycznia 2007 r. Wyrok Sądu Okręgowego w K. powód J. T. zaskarżył skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać – obok oznaczenia orzeczenia, od którego została wniesiona, przytoczenia jej podstaw oraz ich uzasadnienia i wniosku o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem, wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe oraz uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy – także wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione w sposób kumulatywny, w związku z czym skarga niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine. Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że art. 4245 § 1 k.p.c. wyraźnie odróżnia podstawy skargi od wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, skarga musi zatem zawierać każdy z tych elementów przedstawiony odrębnie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl., z dnia 27 lipca 2006 r., III CNP 25/06, niepubl.). Jeżeli ten sam przepis stanowi jednocześnie podstawę skargi oraz przepis, z którym orzeczenie jest niezgodne, to należy przedstawić oba te elementy w sposób odrębny. Tymczasem w skardze powoda powołano podstawy, ale nie wskazano przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, co przesądza, że skarga ta nie spełnia omawianego wymagania. Z tych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c. w związku art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.). 3 jz