III CR 54/63

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia F. Błahuta (sprawozdawca). Sędziowie: W. Bryl, Z. Trybulski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Władysława J. przeciwko Stanisławowi J. o 15.800 zł, na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości od wyroku zaocznego Sądu Powiatowego dla m. Wrocławia z dnia 21.IX.1959 r.,uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawą Sądowi Powiatowemu w Elblągu do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem zaocznym z dnia 21.IX.1959 r. Sąd Powiatowy dla m. Wrocławia zasądził od pozwanego Stanisława J. sumę 15.800 zł z 8% od dnia 20.IV.1959 r. oraz tytułem kosztów procesu 688 zł.Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 18.VII.1961 r., zwrócono pozwanemu sprzeciw od powyższego wyroku zaocznego, jako nie uzupełniony w terminie (brak opłaty i odpisu sprzeciwu).Powyższy wyrok zaoczny zaskarżył rewizją nadzwyczajną Minister Sprawiedliwości, zarzucając naruszenie interesu Państwa Ludowego i art. 143 § 2, 149 § 1, 345 § 2 i 354 § 1 k.p.c. oraz wnosząc o uchylenie tego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Wezwanie na rozprawę w dniu 21.IX.1959 r. wysłano pozwanemu pod adresem W., ul. G. 325 i uznano za doręczone w trybie art. 149 § 1 k.p.c., gdy tymczasem, jak wynika z poświadczenia zamieszkania z dnia 17.VIII.1962 r. załączonego do wniosku o rewizję nadzwyczajną, pozwany zamieszkiwał pod wymienionym wyżej adresem okresowo tylko do 3.VII.1959 r. i adres podany w pozwie był nieaktualny. Pod tym samym nieaktualnym adresem wysłano pozwanemu odpis wyroku zaocznego, a wobec niedoręczenia go adresatowi, pozostawiono go w aktach ze skutkiem doręczenia (art. 143 § 2 k.p.c.).Ponadto Sąd nie uzasadnił wydanego wyroku zaocznego, mimo wynikającego z art. 354 § 1 k.p.c. obowiązku uzasadnienia z urzędu wyroków zaocznych i doręczania ich obu stronom z uzasadnieniem. Wprawdzie w myśl tego przepisu wyrok zaoczny podlega uzasadnieniu w skróconej formie, jednakże nie upoważnia to Sądu do zaniechania w ogóle sporządzenia uzasadnienia. W myśl bowiem § 76 regulaminu sądowego, przy skróconej formie wyroku Sąd zwolniony jest jedynie od obowiązku uzasadnienia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, natomiast wszystkie pozostałe elementy uzasadnienia powinny być uwzględnione.Bezsporne jest, że uchybienia powyższe pozbawiły pozwanego możności podjęcia obrony w procesie.Orzeczenie zatem Sądu Powiatowego w sposób oczywisty i wyraźny narusza wymienione wyżej przepisy prawa, jak również interes Państwa Ludowego, skoro niewłaściwe postępowanie Sądu pozbawiło pozwanego możności podjęcia obrony w procesie (art. 371 § 2 pkt 5 k.p.c.).Z tych względów Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Powiatowemu w Elblągu (miejsce zamieszkania pozwanego) do ponownego rozpoznania (art. 396, 398 i 384 k.p.c.) oraz nakazał ściągnięcie od pozwanego wpisu od rewizji nadzwyczajnej (art. 110 ust. 2 p. o k.s.).