III CRN 342/69

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Stanisława G. przeciwko Janowi i Wandzie R. o zapłatę, na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości od postanowienia Sądu Powiatowego w Płocku z dnia 17 grudnia 1968 r., uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę temuż Sądowi do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktycznePowód Stanisław G. i pozwani Jan i Wanda R. są właścicielami sąsiadujących ze sobą nieruchomości położonych w D. Wzniesione na tych nieruchomościach budynki stykały się szczytowymi ścianami. Powód twierdził w pozwie, że pozwani dokonali rozbiórki swojego budynku i na jego miejsce postawili nowy. W trakcie tych prac uszkodzili budynek powoda narażając go na konieczność przeprowadzenia remontu, którego przewidywany koszt wyniesie 10.750 zł. W złożonym pozwie powód wniósł o zasądzenie tej kwoty od pozwanych. Na rozprawie dnia 21 listopada 1968 r. i w piśmie procesowym z dnia 4 grudnia 1968 r. powód zmodyfikował żądanie pozwu, wnosząc o zobowiązanie pozwanych do przywrócenia budynku powoda do pierwotnego stanu i zasądzenie przewidywanych kosztów robót w przypadku, gdyby pozwani ich nie wykonali.Pozwani wnieśli o oddalenie powództwa.Sąd Powiatowy w Płocku postanowieniem z dnia 17 grudnia 1968 r. odrzucił pozew. Sąd Powiatowy uznał, jak to wynika z uzasadnienia postanowienia z dnia 17 grudnia 1968 r., że droga sądowa w sprawie jest niedopuszczalna, ponieważ Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w P. wydał zarządzenie z dnia 3 czerwca 1968 r. oparte na art. 55 prawa budowlanego (ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. Dz. U. Nr 7, poz. 46), którym nakazał pozwanemu Janowi R. likwidację uszkodzeń budynku powoda z zagrożeniem zastępczego wykonania tych robót na koszt pozwanego i zastosowaniem kar. Zdaniem Sądu Powiatowego w Płocku nałożenia na pozwanego w postępowaniu administracyjnym obowiązku likwidacji szkody powoda daje powodowi prawo administracyjnego wyegzekwowania tej decyzji i wyłącza drogę sądową.W rewizji nadzwyczajnej Minister Sprawiedliwości wniósł o uchylenie powyższego postanowienia i o przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Powiatowemu w Płocku. Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu rażące naruszenie art. 2 § 1 i 3 oraz art. 199 § 1 pkt 1 k.p.c.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Przedmiotem procesu w sprawie niniejszej jest naprawienie szkody wyrządzonej powodowi czynem niedozwolonym pozwanych. Jest to sprawa cywilna, do rozpoznania której na podstawie art. 2 § 1 k.p.c. powołany jest sąd powszechny. Spod orzecznictwa sądu powszechnego sprawa cywilna mogłaby być wyłączona tylko w warunkach określonych w art. 2 § 3 k.p.c., to znaczy wówczas, gdyby przepis szczególny przekazał rozpoznanie tego rodzaju spraw innym organom.Wbrew poglądowi Sądu Powiatowego w Płocku (art. 55 prawa budowlanego nie jest takim przepisem szczególnym, który wyłącza drogę sądową, ponieważ dotyczy tylko kwestii związanych z nadzorem budowlanym i nie wykracza poza sferę stosunków administracyjno-prawnych). Wydanie przez Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w P. zarządzenia z dnia 3 czerwca 1968 r. opartego na art. 55 prawa budowlanego wkraczającego w sferę stosunków cywilno-prawnych, w których właściwy jest sąd powszechny, nie może odebrać stronie zainteresowanej możliwości dochodzenia jej roszczeń na drodze sądowej, na którą zresztą odsyła tego rodzaju sprawy art. 48 pkt 4 prawa budowlanego.Sąd Powiatowy w Płocku nie miał zatem podstaw do odrzucenia pozwu i wadliwie zastosował art. 199 § 1 pkt 1 k.p.c.Z przytoczonych zasad usprawiedliwiony jest wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Powiatowemu. Sąd Najwyższy zatem z mocy art. 422 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji.