III CRN 411/73
WyrokIzba Cywilna1974-03-18
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy sąd może wydać wyrok zaoczny, jeśli wezwanie na rozprawę nie zostało doręczone pozwanemu z zachowaniem wymaganego terminu, mimo otrzymania dowodu doręczenia w ciągu dwóch tygodni od daty rozprawy?Ratio decidendi
Sąd Najwyższy uznał, że wydanie wyroku zaocznego jest dopuszczalne jedynie w sytuacji, gdy dowód doręczenia pozwanemu wezwania na rozprawę spełnia wymogi kodeksu postępowania cywilnego, w szczególności dotyczące minimalnego terminu między doręczeniem a rozprawą. W przypadku pozwanego pozbawionego wolności, doręczenie wezwania na dwa dni przed rozprawą narusza art. 149 § 2 k.p.c., co uniemożliwia wydanie wyroku zaocznego zgodnie z art. 339 § 1 i art. 340 k.p.c.Stan faktyczny
Powódka dochodziła od pozwanego odszkodowania za poniesione koszty leczenia i pogrzebu męża, wynagrodzenia za pomoc w gospodarstwie oraz zadośćuczynienia za obciążenie wychowaniem dzieci i prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Pozwany, odbywający karę pozbawienia wolności, został wezwany na rozprawę na dwa dni przed jej terminem. Sąd Powiatowy wydał wyrok zaoczny uwzględniający powództwo. Minister Sprawiedliwości złożył rewizję nadzwyczajną od tego wyroku.Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok zaoczny i przekazał sprawę Sądowi Powiatowemu w Głubczycach do ponownego rozpoznania z powodu rażącego naruszenia prawa procesowego.Pełny tekst orzeczenia
Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Majorowicz. Sędziowie: R. Czarnecki (sprawozdawca), K. Piasecki.SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu sprawy z powództwa Sabiny K. przeciwko Kazimierzowi K. o odszkodowanie na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości od wyroku zaocznego Sądu Powiatowego w Głubczycach z dnia 16 czerwca 1973 r.,uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Powiatowemu w Głubczycach do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktycznePrawomocnym wyrokiem skazującym pozwany został uznany winnym tego, że w dniu 1.XII.1971 r. pobił męża powódki, a gdy ten przewrócił się na ziemię, kopnął go nogą w klatkę piersiową, powodując u niego m.in. pourazowy zawał mięśnia sercowego.Powódka podała, że w wyniku długotrwałej choroby w dniu 19.XI.1972 r. jej mąż zmarł. W związku z tym powódka domaga się zasądzenia od pozwanego 5.000 jako kosztów leczenia i pogrzebu męża, 10.000 zł tytułem wynagrodzenia osób pomagających w pracach w gospodarstwie rolnym oraz 50.000 zł ze względu na to, że obecnie sama jest obarczona wychowaniem dzieci i prowadzeniem gospodarstwa rolnego.Pozwanemu, który odbywa karę pozbawienia wolności, zostało w dniu 12.VI.1973 r. doręczone wezwanie na rozprawę, wyznaczoną na dzień 14.VI.1973 r.W dniu 16.VI.1973 r. Sąd Powiatowy wydał wyrok zaoczny i uwzględnił nim powództwo.Przed upływem sześciu miesięcy od uprawomocnienia się wspomnianego wyroku Minister Sprawiedliwości złożył od niego rewizję nadzwyczajną.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Artykuł 341 k.p.c. stanowi, że w razie nienadejścia dowodu doręczenia na dzień rozprawy sąd może w ciągu następnych dwóch tygodni wydać na posiedzeniu niejawnym wyrok zaoczny, jeśli w tym czasie otrzyma dowód doręczenia. Jednakże przepis ten nie oznacza, aby sąd mógł wydać wyrok zaoczny (tzw. zastrzeżony) w każdym wypadku otrzymania dowodu doręczenia dla pozwanego. W szczególności art. 341 k.p.c. nie jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 149 § 2 k.p.c., a ten stanowi, że wezwanie powinno być doręczone co najmniej na tydzień przed rozprawą, chyba że przewodniczący skróci ten termin do trzech dni. Toteż sąd może wydać wyrok zastrzeżony w wypadku, gdy otrzymany w ciągu dwóch tygodni od dnia rozprawy dowód doręczenia dla pozwanego spełnia wymagania kodeksu postępowania cywilnego, w szczególności art. 149 § 2 k.p.c., co do doręczenia co najmniej na tydzień przed rozprawą lub w terminie skróconym.W niniejszej sprawie, ze względu na datę doręczenia pozwanemu wezwania (12.VI.1973 r.) i datę rozprawy (14.VI.1973 r.), pozwany, jako pozbawiony wolności, nie mógł ani stawić się na rozprawę, ani złożyć pisma, które znalazłoby się w dyspozycji sądu we właściwym czasie. Dlatego w konsekwencji naruszenia art. 149 § 2 k.p.c. nie zostały spełnione przewidziane przez art. 339 § 1 i art. 340 k.p.c. przesłanki dopuszczalności wydania wyroku zaocznego.Skoro więc zaskarżony wyrok rażąco narusza prawo, rewizja nadzwyczajna okazuje się usprawiedliwiona.
Powiązane orzeczenia
- I CR 1614/54 1954-10-12Czy sąd może wydać wyrok zaoczny, jeśli pozwany złożył już wyjaśnienia lub brał udział w postępowaniu, a jego niestawiennictwo nastąpiło po uchyleniu poprzedniego wyroku przez sąd wyższej instancji?
- II CR 276/72 1972-08-20Czy w sytuacji, gdy pozwany nie podjął obrony w procesie, sąd może wydać wyrok zaoczny, nawet jeśli nie doręczono mu odpisu pozwu?
- III PRN 3/73 1973-03-07Czy wyrok zaoczny wydany bez zawiadomienia pozwanego o terminie rozprawy i bez doręczenia mu odpisu pozwu stanowi rażące naruszenie prawa procesowego, uzasadniające uwzględnienie rewizji nadzwyczajnej i uchylenie wyroku?
- II CR 123/72 1972-08-24Czy w sytuacji, gdy pozwany nie złożył odpowiedzi na pozew, sąd może wydać wyrok zaoczny, jeśli pozwany nie był prawidłowo powiadomiony o terminie rozprawy?
- III CR 763/61 1962-11-04Czy w sytuacji, gdy pozwany nie podjął obrony, sąd może wydać wyrok zaoczny, nawet jeśli powód nie przedstawił dowodów na poparcie swoich twierdzeń?
Powołane przepisy
art. 341 KPCart. 149 § 2 KPCart. 339 § 1art. 340 KPC§ 2§ 1
Źródło: Sąd Najwyższy, repozytorium https://repozytorium2.sn.pl, pozyskano 29.10.2026. Treść przetworzona przez legal-ai.pl (konwersja tekstu, podział na fragmenty, analiza AI, powiązania z innymi danymi); Sąd Najwyższy nie zatwierdza tych materiałów ani nie ponosi za nie odpowiedzialności.