III CSK 62/15

Sygn. akt III CSK 62/15 POSTANOWIENIE Dnia 17 czerwca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z powództwa B. S. przeciwko P. S.A. w W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 czerwca 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 5 września 2014 r., sygn. akt I ACa 751/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i oddala wniosek strony pozwanej o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 5 września 2014 r. Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 6 marca 2014 r., obniżając zasądzone przez Sąd pierwszej instancji kwoty zasądzone z tytułu zadośćuczynienia oraz odszkodowania. Wyrok Sądu drugiej instancji zaskarżyła powódka, wskazując w skardze kasacyjnej na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne, sprowadzające się do pytania, czy ugruntowane stanowisko orzecznictwa dotyczącego przesłanek zastosowania art. 5 k.c. w odniesieniu do zarzutu przedawnienia roszczeń o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym uległo zmianie. Wskazała również, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zagadnienie prawne nie zostało dostatecznie uzasadnione ani precyzyjnie sformułowane. Skarżąca przyznała, że judykatura w omawianym zakresie jest ugruntowana, więc postawienie w istocie teoretycznego pytania, czy „zapatrywanie na przesłanki zastosowania art. 5 k.c. w odniesieniu do zarzutu przedawnienia uległo zmianie (…), a jeżeli tak to w jakim kierunku?”, nie może być uznane za przyczynę kasacyjną uzasadniającą przyjęcie skargi. Taką przyczyną nie może być również odmienność orzeczeń Sądów pierwszej i drugiej instancji. Także uzasadnienie „oczywistej zasadności” skargi jest niewystarczające, sprowadza się bowiem do ogólników, gdy tymczasem ocena i ustalenie wysokości zadośćuczynienia – odnoszona do konkretnych okoliczności sprawy – należy w zasadzie do sądów meriti i do sfery oceny sędziowskiej. Nie wykazano, by w rozpoznanej sprawie doszło do naruszenia tej sfery, zwłaszcza w stopniu uzasadniającym oczywistą zasadność skargi. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.), odstępując, ze względu na trudną sytuację życiową powódki, od obciążania jej kosztami postępowania kasacyjnego (art. 102 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.). 3