III CZ 64/25

PostanowienieIzba Cywilna2026-04-16

Skład orzekający: Marcin Trzebiatowski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy zażalenie na postanowienie Sądu Najwyższego jest dopuszczalne w polskim postępowaniu cywilnym?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy nie funkcjonuje w strukturze organizacyjnej sądownictwa powszechnego, a katalog postanowień zaskarżalnych do Sądu Najwyższego jest zamknięty i nie obejmuje zażalenia na postanowienie samego Sądu Najwyższego. W związku z tym, takie zażalenie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu.
Stan faktyczny
Adwokat Ł. N. wniósł zażalenie na postanowienie Sądu Najwyższego, które przyznało mu wynagrodzenie za pomoc prawną z urzędu. Pełnomocnik domagał się powiększenia przyznanej kwoty o podatek VAT, argumentując naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości dotyczących kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie na posiedzeniu niejawnym.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie wniesione przez adwokata Ł. N. na postanowienie Sądu Najwyższego.

Pełny tekst orzeczenia

III CZ 64/25 POSTANOWIENIE 16 kwietnia 2026 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Marcin Trzebiatowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 16 kwietnia 2026 r. w Warszawie zażalenia […] Ł. N. na postanowienie Sądu Najwyższego z 6 marca 2025 r., I CSK 1932/24, w sprawie z powództwa B. K. i P. K. przeciwko T. S. i D. S. o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli, odrzuca zażalenie. (M.K.) UZASADNIENIE Postanowieniem z 6 marca 2025 r. w sprawie z powództwa B. K. i P. K. przeciwko T. S. i D. S. o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli, na skutek skargi o wznowienie postępowania B. K. na postanowienie Sądu Najwyższego z 23 lipca 2020 r. w sprawie V CSK 530/19, Sąd Najwyższy zmienił zaskarżone postanowienie Sądu Najwyższego z 23 lipca 2020 r., V CSK 530/19 w ten sposób, że w miejsce kwoty 3 600 zł podwyższonej o stawkę podatku VAT przyznał adw. Ł. N. kwotę 5 400 zł, w tym należny podatek od towarów i usług (pkt 1); oddalił III CZ 64/25 2 wniosek w pozostałym zakresie (pkt 2) i oddalił wniosek o zwrot kosztów postępowania (pkt 3). Od powyższego rozstrzygnięcia zażalenie wniósł adw. Ł. N. w części, w jakiej przyznane pełnomocnikowi z urzędu uzupełnione wynagrodzenie w kwocie 5 400 zł nie zostało powiększone o należny podatek od towarów i usług w kwocie 1 242 zł. Zarzucił naruszenie art. 29 ust. 1 ustawy prawo o adwokaturze w zw. z § 4 ust. 1 i 3 w zw. z § 8 pkt 7 w zw. z § 16 ust. 4 pkt 2) oraz § 24 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu poprzez ich nieprawidłową wykładnię i przyznanie pełnomocnikowi z urzędu jedynie kwoty 5 400 zł jako wynagrodzenia należnego zgodnie z wartością przedmiotu sprawy, jednakże bez powiększenia go o należny podatek od towarów i usług, podczas gdy zgodnie z § 4 ust. 3 w zw. z § 24 rozporządzenia kwotę wynagrodzenia należną pełnomocnikowi z urzędu podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, a zatem skoro te przepisy rozporządzenia miał zastosowanie w chwili rozstrzygania przez Sądu Najwyższy o wysokości wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu w toku przedmiotowego postępowania, to kwota tego wynagrodzenia powinna zostać powiększona o należny podatek od towarów i usług, którego stawka wynosi 23%, co stanowi kwotę 1 242 zł. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez przyznanie na jego rzecz od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w Katowicach wynagrodzenia w kwocie 5 400 zł powiększonej o stawkę podatku VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodom z urzędu w postępowaniu kasacyjnym. tj. powiększenie przyznanego zaskarżonym postanowieniem wynagrodzenia o kwotę 1 242 zł. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu. Sąd Najwyższy nie funkcjonuje w strukturze organizacyjnej sądownictwa powszechnego, lecz powołany jest do sprawowania nadzoru judykacyjnego nad III CZ 64/25 3 orzecznictwem sądów powszechnych (postanowienie SN z 23 marca 2022 r., III CZ 16/22). Zażalenie do tego Sądu przysługuje jedynie w przypadkach wskazanych w art. 3941 k.p.c., tj. na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz na postanowienie sądu drugiej lub pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, a także w razie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Katalog postanowień zaskarżalnych do Sądu Najwyższego jest zamknięty i nie obejmuje zażalenia na postanowienie Sądu Najwyższego, co oznacza, że takie zażalenie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu (m.in. postanowienia SN: z 2 września 2020 r., V CO 96/20 oraz z 10 marca 2022 r., III CZ 15/22). Z tych względów orzeczono, jak w sentencji, na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39821 i 3986 § 3 k.p.c. Marcin Trzebiatowski (M.K.) [a.ł]

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 29 ust. 1art. 3941 KPCart. 3941 § 3art. 39821§ 4 ust. 1§ 8 pkt 7§ 16 ust. 4§ 24§ 4 ust. 3§ 24§ 3

Źródło: Sąd Najwyższy, repozytorium https://repozytorium2.sn.pl, pozyskano 29.10.2026. Treść przetworzona przez legal-ai.pl (konwersja tekstu, podział na fragmenty, analiza AI, powiązania z innymi danymi); Sąd Najwyższy nie zatwierdza tych materiałów ani nie ponosi za nie odpowiedzialności. · PDF źródłowy