III K 1289/57

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Henryka N., Jerzego Ch., Kazimiery K. i Haliny W., oskarżonych z art. 290 § 1 i 2 i art. 286 § 1 k.k. postanowił1)rozprawę odroczyć,2)zwrócić akta sprawy Sądowi Wojewódzkiemu w Gdańsku celem prawidłowego, zgodnego z art. 227 § 2 k.p.k. sprostowania protokołu rozprawy.Uzasadnienie faktyczneW sprawie niniejszej adwokaci E. M. i J. D. złożyli w dniu 2 grudnia 1957 r. wniosek o sprostowanie protokołu rozprawy z dnia 15 października 1957 r., 16, 17, 18, 28 października 1957 r. oraz z dnia 14 listopada 1957 r. We wniosku, opartym na podstawie art. 227 § 1 k.p.k., żądano sprostowania protokołu z 6 dni rozpraw w kwestiach istotnych m.in., sprostowania zeznań świadków, które sąd orzekający przyjął za podstawę ustaleń niekorzystnych dla oskarżonego oraz uzupełnienia protokołu rozprawy wzmianką np. o zgłoszeniu dowodów z podaniem okoliczności, które świadek ma stwierdzić. W wielu szczegółach żądano zmiany sformułowań protokołu w kwestiach istotnych w skomplikowanej sprawie, do jakich należy sprawa niniejsza. Wniosek ten został w pełni i bez żadnych uwag uwzględniony w dniu 2 grudnia 1957 r., jednakże uczyniono to w sposób niezgodny z art. 227 § 2 k.p.k., mianowicie w aktach nie ma wzmianki, iż sprostowanie nastąpiło po wysłuchaniu protokolanta. Protokolanta uważa ustawa za osobę, na której łącznie z przewodniczącym spoczywa odpowiedzialność za zgodność protokołu z rzeczywistym przebiegiem protokołowanej czynności. Protokolant nie jest tylko siłą kancelaryjną. Jego sytuacja prawna, wskazana w kodeksie postępowania karnego, świadczy o tym, że jest on urzędnikiem dokumentującym. Kodeks daje mu bowiem - jako osobie współodpowiedzialnej za protokół - prawo oświadczenia się co do zasadności lub niezasadności wniosku stron o sprostowanie protokołu rozprawy. Protokolant ma prawo sprzeciwić się wnioskowi stron o sprostowanie protokołu i ustawa przewiduje wówczas szczególny tryb sprostowania. To prawo przyznano protokolantowi w tym celu, aby zabezpieczyć prawidłowe odtworzenie protokołu rozprawy, którego zadaniem jest m.in. umożliwienie kontroli rewizyjnej sądu rewizyjnego. Protokół, który sprostowano w sposób niezgodny z przepisami procedury, nie może stać się podstawą do takiej kontroli.Z tych względów Sąd Najwyższy z urzędu obowiązany był zwrócić uwagę na tę usterkę i przekazać akta celem prawidłowego sprostowania protokołu rozprawy.