III K 15/55

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Mariana S. i Stefana K. osk. z art. 259 k.k., po rozpoznaniu założonej przez oskarżonych rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Lublinie z dnia 6 grudnia 1954 r., na podstawie art. 375 k.p.k. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Lublinie z dnia 6 grudnia 1954 r. Marian S. na podstawie art. 259 k.k. został skazany: a) na 10 lat więzienia za to, że grożąc użyciem posiadanej dubeltówki zabrał w celu przywłaszczenia na szkodę Stanisława O., Kazimierza O. i Stefana K. gotówkę w kwocie 7.000 zł oraz różne przedmioty wartości ponad 9.500 zł, b) na 15 lat więzienia za to, że uderzywszy w głowę Jana B. twardym narzędziem zabrał w celu przywłaszczenia szereg przedmiotów oraz gotówkę wartości około 5.000 zł, c) na 12 lat więzienia za to, że grożąc użyciem posiadanej dubeltówki i działając wspólnie z innym sprawcą, zabrał w celu przywłaszczenia na szkodę Jana M. zegarek kieszonkowy i gotówkę ogólnej wartości 6.000 zł. Na podstawie art. 31 k.k. Sąd wymierzył oskarżonemu karę łączną 15 lat więzienia.Tym samym wyrokiem Stefan K. skazany został na podstawie art. 259 k.k. a na 8 lat więzienia za to, że grożąc użyciem posiadanej dubeltówki, zabrał w celu przywłaszczenia na szkodę Stanisława O. i Kazimierza O. oraz Stefana K. gotówkę w kwocie 7.000 zł oraz różne przedmioty ogólnej wartości ponad 9.500 zł, b) na 9 lat więzienia za to, że uderzając w głowę Jana B. twardym narzędziem zabrał w celu przywłaszczenia gotówkę oraz różne przedmioty ogólnej wartości około 5.000 zł. Na podstawie art. 31 k.k. Sąd Wojewódzki wymierzył oskarżonemu Stefanowi K. karę łączną 9 lat więzienia.Od powyższego wyroku założyli rewizje obaj oskarżeni.Rewizja oskarżonego Mariana S. zarzuca, między innymi, pominięcie faktu, że z zeznań świadków G. i B. wynika, iż podczas napadu oskarżony nie groził użyciem broni palnej.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził, między innymi, następujący pogląd prawny:Niesłuszny jest zarzut błędnej kwalifikacji czynu przypisanego oskarżonemu Marianowi S. Z przepisu bowiem art. 259 k.k. nie wynika bynajmniej, by elementem niezbędnym dla bytu zbrodni z tegoż artykułu była groźba użycia broni palnej. Przemoc lub groźba użycia natychmiastowego gwałtu przybierać może różnorodne formy i do bytu przestępstwa z art. 259 k.k. nie jest konieczne, by sprawca rzeczywiście rozporządzał środkami umożliwiającymi mu natychmiastowe wykonanie zbrodni. Wystarczające jest, by sprawca groził użyciem takiego gwałtu lub używał przemocy i by pokrzywdzony odczuwał ten gwałt jako zagrożenie.W niniejszej sprawie oskarżeni niezależnie od tego, że byli uzbrojeni w dubeltówkę, bijąc i nakazując pokrzywdzonym położyć się na ziemi, stworzyli atmosferę terroru. Zakwalifikowanie zatem w takich warunkach czynu przypisanego oskarżonym jako zbrodni z art. 259 k.k. nie budzi wątpliwości.