III K 505/58

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Tadeusza T. oskarżonego z art. 215 § 1 k.k., po rozpoznaniu założonej przez oskarżonego rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Koszalinie z dnia 18 marca j 1958 r., na podstawie art. 375 k.p.k. utrzymali w mocy zaskarżony wyrok (,..).Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Koszalinie z dnia 18 marca 1958 r. Tadeusz T. skazany został na 7 miesięcy więzienia za przestępstwo z art. 215 § k.k., popełnione przez to, że jako kierowca będąc w stanie nietrzeźwym wiózł w kabinie prowadzonego przez siebie samochodu ciężarowego "Lublin" 2 osoby i wskutek nadmiernej szybkości jazdy, ograniczenia ruchów oraz niepanowania nad pojazdem na prostej drodze otarł samochodem o przydrożne drzewo, następnie na zakręcie drogi najechał na betonowy słupek, powodując uszkodzenie samochodu oraz obrażenia głowy jadącego na skrzyni ładunkowej Stanisława czym sprowadził katastrofę w komunikacji lądowej.Od tego wyroku założył rewizję oskarżony.Rewizja zarzuca obrazę przepisów prawa materialnego przez skazanie oskarżonego z art. 215 § 1 k.k., podczas gdy w czynie przypisanym oskarżonemu mieszczą się znamiona przestępstwa nieumyślnego.Ponadto rewizja zarzuca błędną ocenę okoliczności faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegającą na przyjęciu przez sąd, że oskarżony w chwili popełnienia przestępstwa znajdował się w stanie upojenia alkoholowego, podczas gdy przewód sądowy nie dostarczył podstaw do takich ustaleń.Rewizja wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku, zakwalifikowanie czynu przypisanego oskarżonemu jako przestępstwo z art. 242 § 3 k.k., wymierzenie oskarżonemu kary grzywny - ewentualnie warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności w wypadku, gdyby sąd wymierzył oskarżonemu karę aresztu.Sąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Rewizja oskarżonego nie jest zasadna. Z wyjaśnień samego oskarżonego wynika, ze w czasie jazdy wraz ze swymi kolegami wypił większą ilość alkoholu. Jakkolwiek żaden z jadących z oskarżonym nie stwierdził, by oskarżony znajdował się w stanie takim, który uniemożliwiał mu prowadzenie auta, to jednak ilość wypitego alkoholu oraz dwukrotne uderzenie samochodem raz w drzewo przydrożne, drugi raz w słupek betonowy uprawniały Sąd do ustalenia, iż oskarżony prowadził auto w stanie upojenia alkoholowego oraz że katastrofa ta była następstwem wypitego alkoholu.Nieprzeprowadzenie badania próby krwi na zawartość alkoholu nie może stanowić podstawy do kwestionowania ustalenia Sądu co do stanu, w jakim znajdował się oskarżony w chwili katastrofy, skoro istnieją inne dowody stwierdzające ponad wszelką wątpliwość upojenie wódką. Dowodami takimi w sprawie są wyjaśnienia oskarżonego i zeznania świadków.Zarzut więc rewizji co do tych ustaleń uznać należy za niezasadny.W tych warunkach, skoro ustalone zostało, że oskarżony prowadził samochód w stanie upojenia alkoholowego, a nadto, iż katastrofa nastąpiła właśnie skutkiem nadużycia alkoholu, zakwalifikowanie czynu przypisanego oskarżonemu jako przestępstwa z art. 215 § 1 k.k. uznać należy za prawidłowe.Kary wymierzonej oskarżonemu, tylko w nieznacznym stopniu przekraczającej minimum zagrożenia przewidzianego dla tego rodzaju przestępstw nie można uznać za karę rażąco surową, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę nagminność tego rodzaju przestępstwa oraz szkody spowodowane opilstwem szoferów.Te wszystkie okoliczności biorąc pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.