III PR 77/78

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia SN S. Perestaj. Sędziowie SN: W. Dębicka, T. Kasiński (sprawozdawca).SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy z wniosku Stefanii B. przeciwko Wojewódzkiej Usługowej Spółdzielni Pracy w G. Oddział Usług Fryzjersko-Kosmetycznych w G., o jednorazowe odszkodowanie na skutek odwołania pozwanej Spółdzielni od wyroku Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z siedzibą w Gdyni z dnia 28 kwietnia 1978 r.oddalił odwołanie.Uzasadnienie faktyczneWnioskodawczyni wnioskiem z dnia 20.XII.1977 r. wystąpiła do zakładowej komisji rozjemczej o zasądzenie na jej rzecz jednorazowego odszkodowania w kwocie 30.000 zł z tytułu inwalidztwa III grupy spowodowanego chorobą zawodową powstałą w czasie pracy w pozwanej Spółdzielni, gdzie wnioskodawczyni była zatrudniona do dnia 18.XI.1974 r. w charakterze kosmetyczki. Zatrudnienie ustało na skutek przewlekłej choroby skóry na tle alergicznym spowodowanej warunkami pracy. Ponieważ choroba ta nie figurowała w wykazie chorób zawodowych z dnia 18 czerwca 1968 r., wnioskodawczyni została zaliczona do II, a następnie III grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia na skutek stwierdzenia u niej m.in. alergicznego nieżytu spojówek, przewlekłego alergicznego zapalenia oskrzeli i alergicznego zapalenia skóry dłoni oraz nerwicy neurastenicznej. Nowy wykaz chorób zawodowych z dnia 20.XI.1974 r. objął również choroby skóry i błon śluzowych spowodowane warunkami pracy, w związku z czym decyzją państwowego inspektora sanitarnego z dnia 29.XII.1975 r. stwierdzono u wnioskodawczyni chorobę zawodową w postaci przewlekłej choroby skóry spowodowanej warunkami pracy, w następstwie czego orzeczeniem KIZ z dnia 29.XII.1975 r. wnioskodawczyni została zaliczona do III grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia oraz do III grupy inwalidów w związku z chorobą zawodową, przy czym inwalidztwo z choroby zawodowej istnieje od 29.III.1975 r., a w późniejszym orzeczeniu KIZ z 26.VII.1976 r. datę początkową inwalidztwa oznaczono na 1972 rok. ZUS przyznał w związku z tym wnioskodawczyni rentę inwalidzką z choroby zawodowej od dnia 15.V.1973 r., tj. 3 miesiące wstecz od złożenia ponownego wniosku o rentę z tytułu choroby zawodowej.Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, któremu sprawa została przekazana przez komisję rozjemczą w trybie art. 263 k.p., przejąwszy sprawę do rozpoznania w pierwszej instancji, uznał w świetle powyższego niespornego stanu faktycznego, iż wnioskodawczyni przysługuje jednorazowe odszkodowanie przewidziane w § 4 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 czerwca 1968 r. w sprawie rozciągnięcia przepisów ustawy wypadkowej z dnia 23 stycznia 1968 r. na choroby zawodowe, i zasądził na rzecz wnioskodawczyni dochodzoną kwotę 30.000 zł. Zdaniem Okręgowego Sądu, chociaż w chwili ustania zatrudnienia wnioskodawczyni obowiązujące wówczas przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 czerwca 1968 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych uprawniających do świadczeń w razie inwalidztwa nie wymieniały choroby skóry spowodowanej warunkami pracy, to istniejące w tej sytuacji wątpliwości prawne należy przyjąć na korzyść wnioskodawczyni, przewlekła bowiem uczuleniowa choroba skóry u wnioskodawczyni ma związek z warunkami pracy narażającymi na styczność z chemikaliami i okoliczność ta była stwierdzona w pierwszym orzeczeniu KIZ, kwalifikującym wnioskodawczynię do III grupy inwalidów z tej przyczyny.Od wyroku tego pozwana Spółdzielnia wniosła odwołanie, zarzucając naruszenie prawa materialnego przez przyjęcie, że wnioskodawczyni przysługuje jednorazowe odszkodowanie na zasadzie przepisów rozporządzenia z 1968 r., mimo że w okresie obowiązywania tych przepisów alergiczne zapalenie skóry nie było chorobą zawodową.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Okoliczność, że przepisy dotyczące chorób zawodowych obowiązujące w dniu ustalenia zatrudnienia wnioskodawczyni nie uznawały za chorobę zawodową choroby, na którą ona zapadła w związku z pracą, nie stoi na przeszkodzie nabyciu przez nią uprawnienia do jednorazowego odszkodowania w myśl zasad rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 czerwca 1968 r. z chwilą objęcia tej choroby nowym wykazem chorób zawodowych, gdy wykaz ten wszedł w życie w czasie obowiązywania wymienionego rozporządzenia.Zmiana stanu prawnego w przedmiocie uznania schorzenia za chorobę zawodową w okresie obowiązywania ustawy wypadkowej z dnia 23 stycznia 1968 r. i rozporządzenia o chorobach zawodowych z dnia 18 czerwca 1968 r. uzasadnia dokonanie nowej oceny tego schorzenia przez państwowego inspektora sanitarnego oraz nowego zakwalifikowania inwalidztwa wnioskodawczyni przez komisję do spraw inwalidztwa i zatrudnienia ZUS, a w konsekwencji zastosowanie - zgodnie z intertemporalną zasadą art. 48 ust. 2 ustawy wypadkowej z dnia 12 czerwca 1975 r. - § 4 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 czerwca 1968 r. przewidującego przy inwalidztwie III grupy jednorazowe odszkodowanie w kwocie 30.000 zł.Odmienny pogląd, wyrażony w odwołaniu pozwanej Spółdzielni, jest nietrafny i z tej przyczyny odwołanie z mocy art. 61 w związku z art. 74 § 2 ustawy o o.s.p. i u.s. podlegało oddaleniu.