IV CNP 42/15

Sygn. akt IV CNP 42/15 POSTANOWIENIE Dnia 14 stycznia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Tadeusz Ereciński w sprawie ze skargi uczestniczki postępowania o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 20 grudnia 2013 r., sygn. akt III Ca […], w sprawie z wniosku T. W. przy uczestnictwie J. W.-P. o podział majątku wspólnego, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 stycznia 2016 r., odrzuca skargę. UZASADNIENIE W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia uczestniczka wnosiła o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 20 grudnia 2013 r. Sąd Najwyższy zważył co następuje: Zgodnie z art. 4244 zdanie drugie k.p.c. podstawą skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Uzasadniając naruszenie wskazanych w skardze przepisów skarżąca kwestionuje ustalenia faktów i ocenę dowodów, dokonaną przez Sąd Okręgowy. Naruszenia art. 149 i 156 ust. 3 i 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami upatruje w braku stosownego 2 potwierdzenia aktualnej wartości nieruchomości przez biegłego rzeczoznawcę, naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. w oparciu orzeczenia na odmiennych opiniach dotyczących wartości wyposażenia lokali i niewskazaniu przez Sąd przyczyn odmowy wiarygodności i mocy dowodowej opinii ustalającej odmienną wartość ruchomości, a naruszenia art. 623 k.p.c. - w błędnym określeniu wysokości dopłaty. Również zarzut naruszenia art. 618 § 3 w zw. z art. 567 § 3 i art. 688 k.p.c. w istocie zmierza do podważenia ustaleń, dokonanych przez Sąd. Z tych przyczyn skargę należało odrzucić (art. 4244 zd. 2 w zw. z art. 4248 § 1 k.p.c., por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 76). l.n